Αφρικανός Φιλέλληνας

Συνεχίζω τις ανταλλαγές Ελληνικής και Ουγκαντιανής (και ευρύτερης Αφρικάνικης) ιστορίας με τον συγκάτοικο μου, τον Τζόσουα από την Καμπάλα της Ουγκάντα, λίγο πάνω από την γραμμή του Ισημερινού.

Χθες, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ανέλαβα να τον εισάγω στην Αθηναική Δημοκρατία. Ωιμέ για εκείνον. Το τι μπαρούφα του πάσαρα μεταξύ και κάποιων σωστών πραγμάτων (π.χ σφαγές Αθηναίων εις βάρος της Μήλου και της Σάμου) δεν περιγράφεται. Αφού ανακάλυψα τι μαλακίες του είχα πει, ήμουν σε συνεχή υπερενταση. Ξύπνησα το πρωί και το μυαλό μου εκεί. Που πας ρε Καραμήτρο; Επειδή διάβασες μερικά πράγματα κάποτε για Σόλων, Κλεισθένη, Περικλή κλπ, είναι τόσο εύκολο να τα εντυπωθείς και κυρίως να τα μεταδόσεις και σε άλλους; Απολογήθηκα πριν λίγο στον Τζόσουα και όχι μόνο δεν ξενέρωσε αλλά ανανεώσαμε το ραντεβού για μετά το Πάσχα. Αυτή την φορά τέρμα οι αερολογίες. Θα κατέβω διαβασμένος όπως ήμουν και στα προηγούμενα sessions και όπως ήταν και εκείνος στις δικές του παρουσιάσεις.

Οι αφρικανοί είναι μακράν τα καλύτερα άτομα που έχω γνωρίσει εδω και ακολουθούν Ινδοί και Ταιβανέζες. Αν βάζαν και λίγο αλκοόλ στο στόμα τους όλοι αυτοί... Δεν πειράζει, το έχω κόψει τελικά εγώ!

Υ.Γ: Το ζουμί εδώ δεν είναι ούτε η Ελληνική ούτε η Ουγκαντιανή ιστορία. Το ζουμί είναι πως τόσο φαινομενικα διαφορετικοί άνθρωποι ενδιαφέρονται να αξιολογήσουν τα συν και τα πλην της ιστορίας των λαών τους ώστε να καταλάβουν την ανθρώπινη εξέλιξη και όχι απλώς να αφορίσουν εύκολους στόχους ή να υιοθετήσουν καιροσκοπικές επιχειρηματολογίες.