Πηγή Φωτογραφίας: Ναυτίλος, ΕλευθεροτυπίαΟ αγώνας της ανεξαρτησίας είναι αδιαμφισβήτητα το αγαπημένο μου ιστορικό θέμα. Η απόλυτη αποτύπωση του Νεοελληνισμού. Απλοί άνθρωποι που εξελίσσονται σε ηγέτες και γνωρίζουν τον ολοκληρωτικό φθόνο (π.χ Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος), χαρισματικοί άνθρωποι που μένουν προσκολειμμένοι στην ιδιοτέλεια από το συλλογικό συμφέρον (π.χ Μαυροκορδάτος, Μαυρομιχαλαίοι), ήρωες που εξελίσσονται σε προδότες (π.χ Μιαούλης) και πάλι σε ήρωες (π.χ Καραισκάκης, Παπαφλέσας), και τόσοι άλλοι. Ένα αμάλγαμα τόσο διαφορετικών χαρακτήρων σε ένα εντελώς ιδιόμορφο περιβάλλον όπως η Ελλάδα του 1821 σκιαγραφει ολόκληρη την ιστορική μας εξέλιξη.
Στα πλαίσια του διεθνισμού, είτε συμφωνούμε με αυτόν είτε όχι, ο αγώνας της ανεξαρτησίας είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα. Όχι με βάση την λογική των σχολικών βιβλίων που φεριππήν ταυτίζουν-εφευρίσκουν την έναρξη της επανάστασης με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου αλλά και με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, αποσιοπώντας τα μετέπειτα οδυνηρά ολισθήματα του. Ούτε με βάση μια προπαγανδιστική αντίληψη για τον ‘αιώνιο’ εχθρό. Όποιος μελετήσει σε βάθος την επανάσταση ξέρει πως ο εκάστοτε σύμμαχος ή εχθρός διαφοροποιείται ανάλογα των περιστάσεων και ποτέ δεν είναι τόσο εύκολα ανιχνεύσιμος.
Όταν ο αγώνας της ανεξαρτησίας διαβάζεται ελαφρώς αποστασιοποιημένα, χωρίς εθνικιστικές κορόνες, μπορεί να διδάξει στοιχεία ήθους, θεμιτού και όχι αρρωστημένου πατριωτισμού, και κυρίως πίστης για το μέλλον ακόμα και κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Τα λόγια του Γέρου του Μοριά είναι παντοτινός οδηγός.
«Εις τον πρώτο χρόνο της επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι τρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβουλα... Αλλά δεν εβάσταξεν. Ήλθαν μερικοί και θέλησαν να γίνουν μπαρμπέρηδες στου κασίδη το κεφάλι.... Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουν πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελείωνει. Ο ένας λέγει οτι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρυνό, και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήταν το σπίτι εις τον αραμπά, και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας....»
Ο Λόγος στην Πνύκα
Στα πλαίσια του διεθνισμού, είτε συμφωνούμε με αυτόν είτε όχι, ο αγώνας της ανεξαρτησίας είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα. Όχι με βάση την λογική των σχολικών βιβλίων που φεριππήν ταυτίζουν-εφευρίσκουν την έναρξη της επανάστασης με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου αλλά και με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, αποσιοπώντας τα μετέπειτα οδυνηρά ολισθήματα του. Ούτε με βάση μια προπαγανδιστική αντίληψη για τον ‘αιώνιο’ εχθρό. Όποιος μελετήσει σε βάθος την επανάσταση ξέρει πως ο εκάστοτε σύμμαχος ή εχθρός διαφοροποιείται ανάλογα των περιστάσεων και ποτέ δεν είναι τόσο εύκολα ανιχνεύσιμος.
Όταν ο αγώνας της ανεξαρτησίας διαβάζεται ελαφρώς αποστασιοποιημένα, χωρίς εθνικιστικές κορόνες, μπορεί να διδάξει στοιχεία ήθους, θεμιτού και όχι αρρωστημένου πατριωτισμού, και κυρίως πίστης για το μέλλον ακόμα και κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Τα λόγια του Γέρου του Μοριά είναι παντοτινός οδηγός.
«Εις τον πρώτο χρόνο της επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι τρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβουλα... Αλλά δεν εβάσταξεν. Ήλθαν μερικοί και θέλησαν να γίνουν μπαρμπέρηδες στου κασίδη το κεφάλι.... Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουν πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελείωνει. Ο ένας λέγει οτι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρυνό, και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήταν το σπίτι εις τον αραμπά, και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας....»
Ο Λόγος στην Πνύκα
Υ.Γ: Συνιστώ τα Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, αν κάποιος θέλει να πάρει μια ιδέα για τις διεργασίες δημιουργίας του Ελληνικού Κράτους κατά τις πρώτες εθνοσυνελεύσεις και όχι μόνο.
Πολύ ωραία συνάδελφε.για περαιτέρω θα μου επιτρέψεις να συστήσω τα βιβλία των Δημήτρη Φωτιάδη ("Καραϊσκάκης", "Η δίκη του Κολοκοτρώνη"), Βασίλη Ραφαηλίδη ("Οι λαοί των Βαλκανίων", "Οι λαοί της Ευρώπης", "Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους" -ειδικά το τελευταίο) και τις Ιστορίες του Νίκου Τσιφόρου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌ,τι πρέπει για ξεστράβωμα από τις εθνοπαπάρες
Ζήτω το Έθνος
Ο Ραφαηλίδης δυστυχώς, λόγω του ύφους του, αντιμετωπίζεται σαν μίασμα ενώ παραθέτει όσα άλλοι αποκρύπτουν. Και κάνει κριτική και στις αριστερές ερμηνείες, λόγος που τελικά γνωρίζει την απαξίωση και από πολλούς 'προοδευτικούς'.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι περιηγήσεις του φιλέλληνα Φίνλευ επίσης, κάθε ανάγνωσμα που περιγράφει την συνωμοσία για την δολοφονία του Οδυσσέα από το προστατευόμενο του (!!!)Γκούρα, τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη και τι καλά να μουν σπίτι μου να θυμόμουν και τις εκδόσεις...