Πάυση Μέχρι Νεωτέρας....

Ήταν μια δύσκολη μέρα σήμερα. Είχα αρκετό καιρό να μιλήσω με έναν φίλο στην Ελλάδα και τον πήρα τηλέφωνο. Κάποια στιγμή η κουβέντα πήγε στην επικαιρότητα. Διαπίστωσα ότι ο φίλος μου έχει την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει, όπως η Ιταλία, να βυθίζει τα πλοιάρια των λαθρομεταναστών. Αυτό τουλάχιστον είναι το πιο ακραίο απ' όσα ειπώθηκαν.

Θυμάμαι πως όταν άκουγα ότι άκουγα, νόμιζα πως αστειευόμασταν. Μετά αντιλήφθηκα πως κάθε άλλο παρά αστειεύομασταν. Στην αρχή ένιωσα οργή, αλλά μετά φόβο. Φόβο επειδή η επιβίωση (όπως την βλέπει ο καθένας) μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια κρυμμένες πτυχές. Στην αντίδραση μου κατηγορήθηκα με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς και το ότι αποφεύχθηκε μια μεγαλύτερη λεκτική ένταση οφείλεται στο ότι με το άτομο αυτό έχουμε φάει ψωμί και αλάτι μαζί. Τα επιχειρήματα του δεν ήταν εντελώς άστοχα, αλλά η ερμηνεία των γεγονότων ήταν εντυπωσιακή όπως και η προσήλωση μόνο στην μία πλευρά του νομίσματος.

Με χάλασε πολύ αυτή η κουβέντα και με προβλημάτισε, μεταξύ άλλων, και για την φύση των προβληματισμών που έχουν τεθεί σε αυτό το μπλογκ. Οι επόμενες μέρες είναι πάρα πολύ φορτωμένες και δεν θα έχω χρόνο να ξαναποστάρω αλλά έτσι και αλλιώς προτιμώ να αποστασιοποιηθώ γενικά για λίγο καιρό από την κατάθεση απόψεων. Κάτι έσπασε μέσα μου. Και ανησυχώ πολύ για τα όσα θα συναντήσω όταν επιστρέψω είτε για διακοπές είτε για τα καλά.