Μετά από σχεδόν 2 μήνες οι οποίοι πέρασαν εντελώς άσκοπα, χωρίς ίχνος δημιουργικότητας, ενήλικης ευθύνης ή οποιαδήποτε σοβαρή ενασχόληση με κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, βρίσκω τη διάθεση να ξαναμιλήσουμε. Ελπίζω σιγά σιγά να ξεπλύνω από επάνω μου την επικάλυψη - ¨τσιμέντο¨ της απραξίας και μόνιμης βαρεμάρας και να αρχίζω να ασχολούμαι με τα δύο - τρία πράγματα που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πριν καταταγώ εθελοντικά στη λεγεώνα των ξένων. Το συγκεκριμένο ποστάρισμα ίσως δεν προσφέρεται για ιδιαίτερο σχολιασμό και δεν ξέρω καν αν αξίζει να διαβαστεί από την παρέα, καθώς περισσότερο αποτελεί την προσωπική ομολογία για την καθημερινή ¨κόλαση¨ που περνάω το τελευταίο διάστημα. Και όταν λέω κόλαση ας μην προτρέξουν να με χαρακτηρίσουν κάποιοι υπερβολικό, γκρινιάρη ή ακόμη και εγωιστή που έχει κλειστεί στο μικρόκοσμό του.
ΔΑΝΤΙΚΗ ΚΟΛΑΣΗ. Πως αλλίως περιγράφονται 6 εβδομάδες στο Ναύπλιο με πρωινό μόνο μαρμελάδα κυδώνι? ΠΟΣΕΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΕΣ ΚΥΔΩΝΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΦΟΔΙΑΣΤΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ???!!! Και εντάξει, ας αφήσουμε το θέμα με το κυδώνι. Δεν σχολιάζω θέματα υγιεινής, καθαριότητας ή μπάνιου γιατί εντάξει, πρέπει να γίνουμε και άντρες στο στρατό. Όσο πιο βρωμύλοι και καφετοί από τη σκόνη, τον ιδρώτα, τα γράσα και τα ποντικοκούραδα, τόσο καλύτεροι μαχητές. Άλλωστε, το Μηχανικό έχει μακρά ιστορία στο θέμα της εφευρητικότητας και της προσαρμοστικότητας. Αν δεν έχεις προσπαθήσει να κάνεις μπάνιο με μωρομάντιλα και συγχρόνως να μάθεις να στήνεις πλωτές πεζογέφυρες, ίσως απλά δεν κάνεις για αυτό το Σώμα και πρέπει να γίνεις ένας απλός πεζικάριος ή ακόμη χειρότερα, ένας μαυροσκούφης. Εντάξει, θα μου πείτε, σιγά ρε μεγάλε, τα περάσαμε και εμείς και μάλιστα με χειρότερες συνθήκες, σε πιο δύσκολα σώματα κλπ. Σε αυτή την περίπτωση θα συμφωνήσω μαζί σας με μια διαφορά. Δεν σας λένε ΠΕΤΡΕΛΗ.
Πραγματικά το επίθετο αυτό αποτελεί την πρώτη κουβέντα το πρωί και την τελευταία το βράδυ για πολλούς 18χρονους ή και μεγαλύτερους συναδέλφους στρατιώτες, οι οποίοι βρίσκουν αρκετά διασκεδαστικό να χρησιμοποιούν φράσεις όπως : ¨Πετρέλη, πες ένα τραγούδι¨ ή ¨Πετρέλη πότε θα βγάλεις καινούργιο CD¨ κλπ. Και εντάξει, το κάναμε μία, δύο, τρεις φορές το αστείο αλλά ρε φίλε δεν είναι και όλες οι ώρες ίδιες και έχουμε και μια προχωρημένη ηλικία και μπορεί να πάθουμε και κανένα εγκεφαλικό από τα νεύρα.
Αγαπητέ nikopol "καλωσήρθες" ξανά στην αγκαλιά του έχω κόσμου k στον ενεργό ρολο σου σε αυτό το blog.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για αυτά που περιγράφεις,τι μπορεί να πει κανεις.Ούτε μπορώ να πω ότι τα έχω περάσει k εγώ ούτε ότι υπερβάλλεις ούτε τίποτα τέτοιο,γιατί τον στρατό τον βιώνει ο καθένας με ξεχωριστό τρόπο.Απλά διαπιστώνω ότι διαβάζοντας τα, σαν να μου δημιουργήθηκε ξανά αυτή η εικόνα που είχα εκείνες τις ζοφερές μέρες του στρατού. Για μένα,κανένας άνθρωπος με αξιες,αγάπη για την ζωή,την ελευθερια,την αξιοπρέπεια k την δημιουργικότητα δεν μπορεί παρα να τρελαίνεται κάθε στιγμή που υποχρεώνεται να σπαταλήσει μέσα σε αυτήν την τρυπα ηλιθίων k αγράμματων καραβανάδων αλλα k μίζερων k τιποτένιον αξιωματικών. Όταν ήμουν μέσα δεν μπορούσα να συγχωρήσω ούτε έναν από αυτούς που επέλεξαν να εργαστούν επαγγελματικά σε αυτό το τερατούργημα που ονομάζεται στρατός.Ξέρω ότι μπορεί να ακούγομαι αυστηρός,αλλα βλέποντας την κατάσταση εκεί μέσα, όποιος είναι normal,απλά τρέχει μακριά. Οποιος μόνιμος μένει,ε ανήκει στις παραπάνω κατηγοριες.
Άλλωστε όπως συνήθιζα να λέω κ τότε...μπαίνοντας στο στρατόπεδο,κρέμας την αξιοπρέπεια σου στην πύλη k την παίρνεις ξανά σε κάθε έξοδο από αυτό το ελεεινό πράγμα που ονομάζεται στρατός...Κάτω ο στρατός,κάτω k ο σταυρος ;-)
για το πρωινό σου μπορείς να προμηθευτείς ποικιλία μαρμελαδίτσες απ' έξω
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ σε ένα σημείο θέλω να σταθώ. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που γράφεις ότι γεμίζει το μυαλό σου ανούσιες ανησυχίες. Μια ατακά που ακούς πάρα πολύ πριν καταταγείς στα ένδοξα ελληνικά στρατά είναι ότι "ρε φίλε, τουλαχιστόν θα ηρεμήσεις λίγο και θα αδειάσει το μυαλό σου". Το ότι θα αδειάσει το μυαλό σου ισχύει αλλά από την άποψη ότι αδειαζει από κάθε δημιουργική σκέψη. Αντιθέτως γεμίζει με ανησυχίες του τύπου "λες να φαίνομαι αξύριστος?", "έστρωσε ο Χ το κρεβάτι του?", "καθάρισε ο Υ τις τουαλέτες?". Ίσως αν είσαι στρατιώτης δεν χρειάζεται να τα σκέφτεσαι όλα αυτά. Εγώ όμως ήμουν λοχίας και είχα βαρεθεί να ακούω με τσιριχτούς τόνους "ΛΟΧΙΑΑΑΑΑ! Τι κάνει αυτός εκεί?!?". Το ίδιο προφανώς ισχύει αν είσαι ομαδάρχης/θαλαμάρχης/***άρχης όντας 7-8 χρόνια μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚουράγιο.
φίλε κουράγιο, προκείται μονάχα για μια ανούσια δοκιμασία υπομονής κ νεύρων που ο καθένας μας βιώνει με διαφορετική ένταση αλλά σ' όλους μας γεννιέται το ίδιο αποκρουστικό συναίσθημα, η ίδια κατακριτέα αντίδραση (ειδικά σ'εκείνους που βρίσκονται σε λίγο πιο ώριμη για στρατό ηλικία)...Ελπίζω να μην "σπάσεις", να μην "σκουριάσεις" κ βγαίνοντας να έχεις καταφέρει να διατηρήσεις το ίχνος δημιουργηκότητάς σου !!!
ΑπάντησηΔιαγραφή