«Μπάτσοι κρυφτείτε, έρχεται η γρίπη των χοίρων»

-by Deadrabbit

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009

ο Θρύλος της ''Πράσινης νεράιδας''

"Μετά το πρώτο ποτήρι, βλέπεις τα πράγματα όπως θα ήθελες να είναι. Μετά το δεύτερο, βλέπεις τα πράγματα όπως δεν είναι. Τέλος, τα βλέπεις όπως πραγματικά είναι, και αυτό είναι το πιο φρικτό πράγμα στον κόσμο" – Όσκαρ Ουάιλντ-



Είναι γνωστό ως το πράσινο ελιξίριο ή η ‘’πράσινη νεράιδα’’ k το όνομα του προέρχεται από την αρχαία λέξη –αψίνθιο- δηλαδή αυτό που δεν πίνεται. Αποτέλεσε την μούσα πολλών διανοούμενων του 19ου κ 20ου αιώνα κ της προσπάθειας τους να υπερβούν το συνειδητό κ να βουτήξουν στο ασυνείδητο.
Μεγάλοι ζωγράφοι όπως ο Μανέ (Το 1859 ζωγράφισε τον πρώτο μεγάλο πίνακα με θέμα το Αψέντι και τίτλο «Πότης Αψέντι» που δημιούργησε σκάνδαλο στην έκθεση του 1859 και η επιτροπή αρνήθηκε την έκθεση του έργου),ο Τουλούζ Λωτρέκ (Ένα βράδυ του 1889 σέρβιρε ένα κοκτέιλ με βάση το Αψέντι στους θαμώνες του Moulin Rouge ), ο Γκωγκέν, ο Ντεγκά, ο Πικάσο κ φυσικά ο Βαν Γκογκ (λέγεται ότι υπό την επήρεια του, έφτασε στην ακραία πράξη να κόψει ένα βράδυ το ίδιο του το αυτί), ‘’κολυμπούσαν’’ συχνά στον κόσμο του αψεντιού κ ορκίζονταν στο όνομα του.
Ακόμη, μεγάλοι συγγραφείς όπως ο Ουάιλντ που έγραψε «Ένα ποτήρι Αψέντι είναι τόσο ποιητικό όσο και ένα ηλιοβασίλεμα», ο Μποντλαίρ, ο Ζολά, ο Βολταίρος αλλά κ ο Χέμινγουαίη (ο οποίος εμπνεύστηκε το αριστούργημά του «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα», υπό την επήρεια της «πράσινης νεράιδας») δεν άλλαζαν το πράσινο ποτό, το κατανάλωναν συχνότατα κ αναζητούσαν στις σταγόνες του την χαμένη έμπνευση. Τέλος κ μεγάλοι Έλληνες συγγραφείς όπως οι Κώστας Καρυωτάκης και Νίκος Καββαδίας, δούλεψαν και μεγαλούργησαν κάτω από την επήρειά του.
Το γεγονός λοιπόν ότι αποτέλεσε τη μούσα των διανοουμένων της εποχής, το μετέτρεψε σε έμβλημα αμφισβήτησης και έμπνευσης κ οδήγησαν την κατανάλωσή του ποτού στις αρχές του περασμένου αιώνα στα 36 εκατομμύρια γαλόνια το χρόνο, μόνο στη Γαλλία. Λίγο το αλκοόλ που από την μία καταστέλλει την λειτουργία του εγκεφάλου, λίγο το αψίνθιο που από την άλλη τον υπερδιεγείρει, δημιούργησαν πάθος κ τρέλα στο άκουσμα του.
Πρώτος δημιουργός του μαγικού αυτού ποτού θεωρείται ό Γάλλος Dr. Pierre Ordinaire, ο οποίος παρασκευάζει για πρώτη φορά το ποτό με τη σημερινή του μορφή το 1792 στη Val de Travers της Ελβετίας, το αποκαλεί «πράσινη νεράιδα» και το πουλάει λέγοντας ότι θεραπεύει τα πάντα, από πονοκεφάλους μέχρι επιληψία και πέτρα στα νεφρά.
Ξεκινάει σαν φάρμακο στο γαλλικό στρατό, μα οι Γάλλοι φαντάροι τρελαίνονται για το αλκοολούχο γιατροσόφι που γιατρεύει και την ψυχή. Οι καιροί στον πόλεμο με την Αλγερία είναι δύσκολοι κ οι στρατιώτες χρειάζονται κάτι για να ξεχνιούνται κ να μην πονούν. Μερικά χρόνια αργότερα, το αψέντι θα περάσει από τα πεδία της μάχης στα καφέ και τα καμπαρέ του Παρισιού, όπου θα βρει μεγάλη απήχηση στους παραπάνω καλλιτεχνικούς κύκλους.
Η μεγάλη εναντίωση που γνώρισε το αψέντι (ενδεχομένως κ λόγω των τεράστιων πωλήσεων του), ήταν η αρχή μιας δύσκολης περιόδου (λίγο οι κατηγορίες ότι προκαλεί εξάρτηση, λίγο τα περιστατικά σχιζοφρένειας που αποδόθηκαν στην «πράσινη νεράιδα» από συντηρητικούς κύκλους) που οδήγησαν στην απαγόρευση του από πάρα πολλές χώρες στον κόσμο κ έδωσε μιας νέα διάσταση στον μύθο του ποτού, αλλά κ μια εκτίναξη στην ‘’παράνομη’’ πώληση του. Τέλος το αψέντι κυκλοφορεί πλέον ελεύθερο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004.

*** 2 είναι οι τρόποι που πρέπει να χρησιμοποιεί ο σωστός πότης:

1) Σύμφωνα με την παραδοσιακή συνταγή των αρχών του 19ου αιώνα, το αυθεντικό κουτάλι του αψεντιού με τις τρύπες, τοποθετείται πάνω σε ένα ποτήρι γεμάτο κατά το 1/3 με αψέντι. Μετά βάζουμε στο κουτάλι έναν κύβο ζάχαρης, ρίχνουμε αργά παγωμένο νερό, έως ότου η ζάχαρη λιώσει και το ποτήρι γεμίσει. Η διαλυμένη ζάχαρη και το νερό θολώνουν το αψέντι, το οποίο αποκτά με τον τρόπο αυτό τη σωστή γεύση.

2) Βεβαίως υπάρχει κ ο άλλος, πιο θεαματικός τρόπος. Σε αυτή την περίπτωση βρέχουμε μια κουταλιά ζάχαρη με αψέντι, της βάζουμε φωτιά, τη διαλύουμε στο ποτό, τη σβήνουμε με νερό και τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας. Αυτός ο τρόπος σερβιρίσματος, γνωστός ως bohemian style, καθιερώθηκε στα μπαρ της Πράγας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Όποιον τρόπο από τους παραπάνω επιλέξετε, η εμπειρία ενός αψεντιού σε όσους δεν έχουν ξαναπιεί ποτέ θα είναι μοναδική.


( Πη γες: http://zeroliner.blogspot.com/2008/04/blog-post_5958.html
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=15352
http://www.men24.gr/html/ent/391/ent.23391.asp
http://www.in2life.gr/delight/bonviveur/articles/141043/article.aspx)

1 σχόλιο:

  1. Μια χημιική ανάλυση της σύστασης του ποτού και μερικοί σχετικοί πίνακες από Picasso, Manet, Degas, Van Gogh αλλά και τον Marilyn Mason :-)

    http://chemweb.calpoly.edu/cbailey/377/PapersSp2000/Ann/absinthe.html
    http://www.artquotes.net/masters/picasso/pablo_absinth1901.htm
    http://czechabsinthe.wordpress.com/2007/11/
    http://czechabsinthe.files.wordpress.com/2007/11/dsc01859.jpg
    http://www.eurekalert.org/multimedia/pub/7953.php
    http://www.jeteye.com/jetpak/e1ff9a5a-3b33-1029-86c1-00304880af2f/
    http://www.marilynmansonimages.com/art09.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή