Διάλογος ή Επίφαση Διαλόγου

Στο κλίμα του ποστ για τα κομμένα δένδρα, αξίζει να αναφερθεί πως χθες καταψηφίστηκε, στα πλαίσια του Εθνικου Συμβουλια Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης (ΕΣΧΣΑΑ), το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για τον Τουρισμό. Το πλαίσιο αυτό μαζί με τα άλλα ειδικά και το Γενικό που ψηφίστηκε πρόσφατα στην βουλή, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ουσιώδη μεταρρύθμιση στον τομέα του εθνικού και περιφερειακού χωροταξικού σχεδιασμού, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 2742/1999 του ΠΑΣΟΚ.

Τελικά όμως, η όλη ιστορία έχει αμφισβητηθεί τόσο επί της διαβούλευσης όσο και επί του περιεχομένου από πλειάδα επιστημονικών και κλαδικών φορέων που βάλλουν κατά του ΥΠΕΧΩΔΕ. Το πλαίσιο του τουρισμού φέρει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις, καθότι υποστηρίζεται ότι προωθεί ένα μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης παρόμοιο με εκείνο που υιοθετήθηκε παλαιότερα κατά μήκος των ισπανικών ακτών. Δεν θα ήθελα να σας κουράσω με τις απόψεις μου για τα περιεχόμενα του πλαισίου.

Θέλω μόνο να επισημάνω ότι εξαρχής οι διάφοροι φορείς είχαν καταγγείλει την φύση της διαβούλευσης καθώς και τον αποκλειστικά γνωμοδοτικό χαρακτήρα ενός οργάνου όπως το ΕΣΧΣΑΑ. Έτσι, και ενώ έχει γίνει σάλος εδώ και πολύ καιρό, και ενώ υπάρχει σαφές κοινό μέτωπο φορέων κατά του σχεδίου, και ενώ για το θέμα ακόμα και ο Ν.Δ επίτροπος περιβάλλοντος της ΕΕ Σταύρος Δήμας δεν συγκλίνει με το ΥΠΕΧΩΔΕ, και ενώ τελικά χθες το σχέδιο καταψηφίσθηκε, ο Σουφλιάς μπορεί να πάρει παραμάσχαλα το κείμενο, να το πάει σε μια κυβερνητική επιτροπή υπουργών (βλ. 2742/1999), να το περάσουν πίνωντας κανένα ουισκάκι, και να γίνει νόμος του κράτους χωρίς καν να πάει στην βουλή (μόνο το γενικό χρειάζεται να εγκριθεί από τη βουλή).

Μην βιαστεί να πει κανείς ότι δουλειά μιας κυβέρνησης είναι να επιβάλει τελικά την θελησή της. Η χωροταξία, εκτός ότι είναι ένα κλάδος στον οποίο η Ελλάδα συναγωνίζεται το Τιμπουκτού, μπορεί να εφαρμοστεί μονο αν υφίσταται η σύμφωνη γνώμη των καθ ύλην αρμόδιων επιστημόνων χωροτακτών. Πέραν του ότι και το συλλογικό τους όργανο ανήκει σε αυτά που καταψήφισαν το πλαίσιο, είναι δυνατό να προχωράς μια αναπτυξιακή και χωροταξική πολιτική όταν σε κράζουν (sic) όλοι εκείνοι που θα κληθούν να εφαρμόσουν τις αρχές αυτού του σχεδίου? Θα τους κατηγορήσεις ότι είναι όλοι μίζεροι αριστεροί που δεν βλέπουν τις προοπτικές ανάπτυξης? Μα ακόμα και έτσι να ήταν, η φωνή τους, ειδικά όταν είναι ενωμένοι, είναι πολύ πιο ισχυρή από την φωνή μιας κυβέρνησης που ΔΕΝ έχει κάνει σοβαρά βήματα υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος. Αφήστε που είναι τρομερά αμφίβολο αν υφίστανται εντός του ΥΠΕΧΩΔΕ οι μηχανισμοί που θα διευκολύνουν την επιστημονική παρακολούθηση ενός τέτοιου σχεδιασμού.

Και τελικά αυτός ο ‘γνωμοδοτικός’ χαρακτήρας, μήπως είναι απλά άλλη μια επίφαση διαλόγου? Θα μάθουμε ποτέ να συζητάμε και να αποφασίζουμε με ένα κοινά αποδεκτό τρόπο?