Και πάνω που τελειώναμε το τελευταίο μονό της ταλαιπωρίας αποφασίζω να πιάσω μια πάσα που είχε εισητήριο χωρίς επιστροφή για το Θεό. Πηδάω σκεπτόμενος μισό την μπάλα, μισό τα νέα παπούτσια που είχα αγοράσει και ήθελα να βάλω στην βραδινή έξοδο. Τι το 'θελα? Σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου το Σαββατιάτικο διάλειμα για μπάσκετ είχει γίνει μια αναζήτηση στα όρια του ανθρώπινου πόνου...
Ο πόνος πολύς. Ο αστράγαλος πλέον τεράστιος! Από το σπίτι του φίλου deadrabbit αποφασίζουμε άρον άρον να πάμε στα επείγοντα στο ΚΑΤ. Μέσα στο παραλήρημα του πόνου και της σκοτοδίνης σκέφτομαι ότι δεν έχω ξαναπάει ποτέ στα επείγοντα ενός νοσοκομείου ως επείγον περιστατικό ο ίδιος. Εμπειρία σκέφτομαι. Εμπειρία ήταν...
Η πρώτη επαφή με το προσωπικό του ΚΑΤ ήταν στην είσοδο των επειγόντων με έναν οδηγό ασθενοφόρου. Με κοιτάει να κάνω κουτσό για να μπω, γελάει και μου λέει¨"Μάλλον δεν χρειάζεσαι καροτσάκι... Επειγοντα αριστερά.". Οκ. Αυτός είχε και πλάκα. Περνάμε μια σεκιουριτού η οποία συγκινήθηκε και λέει "Περάστε πρώτοι πρώτοι!". Ωραία λέω. Φτάνουμε στην πορτα (ναι... μια πόρτα ήταν) των επειγόντων που ίσα ίσα φαινόταν πίσω από το μπουλούκι του κόσμου που φώναζε και έσπρωχνε για μια θέση στα επείγοντα (πως λέμε στον ήλιο?).
Εκεί αρχίζει το σόου. Φωνές... Σπρωξίματα... Βρισίδια... Εντύπωση μου έκαναν οι ετοιμοθάνατοι (κατά τα λεγόμενα τους) που μόλις έκλεινε η πόρτα βρίσκανε το ψυχικό σθένος να αρχίσουν τις αγκωνιές στον παππού που βρέθηκε ξαφνικά μεταξύ αυτών και της πόρτας. Πραγματικά όποιος έβγαινε από κει μέσα έπρεπε άμεσως να ξαναμπεί λόγω του ξύλου της φάλαγγας που δεχόταν. Να ναι καλά ο deadrabbit που μπήκε μέσα να ρωτήσει.
Επιτροπή υποδοχής μέσα από την πόρτα ένας ακομά σεκιουριτάς. Με αρμοδιότητες όμως! Δουλειά του ήταν να κάνει διαγνώσεις αστραπή βασιζόμενος στην πολύχρονη ακαδημαική και επαγγελματική του εμπειρία ώστε να διαπιστώσει αν η περίπτωση είναι επείγουσα η μπορεί να περιμένει. "Έχει κοπεί το πόδι? Τρέχει αίμα? Όχι? Να περιμένει!". Με λίγο εύστοχο τσαμπουκά ο deadrabbit κατάφερε να παρακάμψει τον ακαδημαικό σεκιουριτά και να πιάσει έναν ιατρό. Επόμενη ατάκα: "Φέρτον φέρτον. Αλλά αν μπεις από μπροστά θα σε φάνε οι απο έξω.". Μου θύμισε ατάκα από ταινία Romero όπου οι τελευταίοι επιζήσαντες άνθρωποι πολιορκούνται από τις ορδές των ζόμπυ...
Τελοσπάντων... Μπαίνουμε από την πίσω πόρτα. Περιμένουμε άλλο ένα μισάωρο μέχρι να μας δεί ο μπουλούκος ιατρός (αναιδέστατος και για πολλές σφαλιάρες), κάνουμε ακτινογραφία κλπ κλπ. Η διάγνωση? Βαρύ διάστρεμα ποδοκνημικής. Εντάξει... Θα ζήσω μάλλον. Σε 2-3 βδομάδες θα είμαι μια χαρά. Η εμπείρια στο ΚΑΤ όμως θα μείνει για περισσότερο φαντάζομαι.
Αγαπητέ English patient, όπως διαπίστωσα από το postaki σου,η βόλτα μας στο ΚΑΤ πρέπει να σου άρεσε πολύ.Την επομενη φορα θα σε πάω στο Αλλου fun park για να μην βαριέσαι όλο τα ίδια k τα ίδια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για την κατάσταση στα ελληνικά νοσοκομεία,τι να πω...μπράβο στις ελληνικές κυβερνήσεις που τα έχουν καταφέρει πολύ καλά τα τελευταία 30 χρονια. Έχουν απαξιώσει πλήρως την δημοσία υγεία (και καθετί κρατικό είναι η αλήθεια) για να αποδείξουν(?) ότι κάθε δημόσιο=κακό k κάθε ιδιωτικό=καλο? Φαντάζει πολύ απλοϊκό για να είναι αληθινό,k όμως είναι.Τι να πω δεν ξέρω. Η πλήρης ανοργανωσιά,η πλήρης αναρχία,ένα σκέτος χάος.Συγχαρητήρια κυριες κύριοι πολιτικοί, τώρα ιδιωτικοποιήστε και την υγεία (μετά τον ΟΤΕ,Την Ολυμπιακή,γενικα όλα τα ''δημόσια'') για να βρούμε επιτέλους την Υγεία μας...όλοι μας αυτό δεν πιστεύουμε άλλωστε???
αγαπητε φίλε deadrabbit η υγεία έχει ήδη ιδιωτικοποιηθεί εδώ και καιρό, απλά κάνουμε τα στραβά μάτια και δε θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε...το δημόσιο νοσοκομείο, η δημόσια υγεία με ελάχιστες εξαιρέσεις αποτελούν άλλο ένα κομμάτι στο παζλ της απληστίας, της προχειροδουλειάς και της ανοργανωσιάς που χαρακτηρίζει ολόκληρο το δημόσιο τομέα της χώρας μας (ποιος το περίμενε ότι για να εξυπηρετηθείς το έτος 2009 και μάλιστα για σοβαρό θέμα που αφορά την υγεία θα χρειαζόταν να έχεις γνωστό τον σεκιουριτά, τη νοσηλεύτρια ή την καθαρίστρια)...
ΑπάντησηΔιαγραφήδεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο, ούτε καν να αναφέρω την πρόσφατη "τραγική μαλλον" προσωπική μου εμπειρία απο το Ε.Σ.Υ.(αν το επιχειρήσω δεν θα είμαι τόσο επιεικής στους χαρακτηρισμούς όπως οι προλαλήσαντες), εξάλλου ο φίλος english patient ήταν ιδιαίτερα καυστικός με τη διεξοδική του περιγραφή και ανάλυση, επιφυλάσσομαι πάντως να το πραγματοποιήσω σε κάποιο μελλοντικό μου "ποστάρισμα" και μάλιστα από τη θέση γνώστη των πραγμάτων (βάσει σπουδών και εργασιακού βίου)...
φίλε english patient σου εύχομαι κουράγιο και υπομονή, ακόμη δεν είδες τίποτα, μπορεί να ήσουν τυχερός μέσα στην ατυχία σου και να γλίτωσες τα χειρότερα, όμως τα δύσκολα τώρα ακολουθούν που θα μπλέξεις με αναρρωτικές άδειες, διαγνωστικές εξετάσεις και γνωμοδοτήσεις, Ι.Κ.Α., Επιτροπές Ι.Κ.Α. και γενικά με όλο το γραφειοκρατικό συνονθύλευμα του απαξιωμένου Δημόσιου Τομέα της πατρίδας μας.
υπάρχουν πάρα πολλά, αλλά για μια πιο σφαιρική άποψη της επικρατούσας κατάστασης ιδού:
ΑπάντησηΔιαγραφήhttp://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=3802837
http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=158223
http://soyfle.blogspot.com/2009/02/blog-post_10.html
http://www.epr.gr/release/119866/
http://www.iospress.gr/ios2006/ios20061217.htm
http://www.iospress.gr/ios2005/ios20051002.htm
http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2670
http://www.deb8.gr/syn/?p=31
Ωραιο κείμενο και περαστικά
ΑπάντησηΔιαγραφήLost in Birmingham
Τι τον θες τον αθλητισμό και εσύ και το καραφλοχούφταλο, αφού είστε μόνο για τσαγάκι, άντε και κανά καφέ στο Select? Ίσως ήρθε η ώρα να δεχθείτε την ηλικία σας και να κάνετε τόπο στα νιάτα ή στους γυμνασμένους συνομίλικούς σας, όπως εγώ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠεραστικά φίλε, ξεκουράσου και καλή επάνοδο στους αγωνιστικούς χώρους.