Ξεκινώντας, θα ήθελα να εκφράσω το θαυμασμό μου για το postaρισμα του Johnny. Αυτό το παλικάρι, συνεχίζει να με εκπλήσσει με τους προβληματισμούς του, τους τρόπους που τους διατυπώνει και τους συσχετίζει. Μπορεί να μην λέει όχι στους λεκτικούς βερμπαλισμούς αλλά ξέρει πολλά καντάρια μπάλα.
Αλλάζοντας πλήρως ύφος (και ίσως και επίπεδο προβληματισμού), μιας και αναφέρθηκα στο θέμα ¨μπάλα¨, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό μου για την ομάδα ποδοσφαίρου της Βαρκελώνης. Σίγουρα, θα μου πείτε, δεν αποτελεί πρωτοτυπία να είναι φίλαθλος κάποιος της συγκεκριμένης ομάδας, ειδικά φέτος και με βάσει την απόδοση και το θέαμα το οποίο προσφέρει. Δεν αποτελώ όμως νεόκοπο οπαδο. Από μπόμπιρας, ο συγκεκριμένος χρωματικός συνδυασμός της φανέλας και το σήμα της ομάδας της Καταλωνίας, μου ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία. Εντάξει, το γεγονός ότι έβλεπα και παίκτες όπως ο Κρόιφ, ο Μαραντόνα, ο Στόιτσκοφ, ο Ροναλντίνιο και εσχάτως ο Μέσσι να φοράνε τη φανέλα της έπαιξε το ρόλο του στο να με κάνουν κατά περιόδους φανατικό οπαδό και θαυμαστή του επιθετικού ποδοσφαίρου που ανέκαθεν έπαιζε η ομάδα. Το μέγεθος και το ειδικό βάρος του συλλόγου, η συγκλονιστική ατμόσφαιρα του Camp Nou (από την τηλεόραση μόνο δυστυχώς), αλλά και η καταραμένη ηττοπάθεια και ατυχία που ακολουθεί την ομάδα, ειδικά σε περιπτώσεις τελικών κυπέλων πρωταθλητριών (6 τον αριθμό), είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά συστατικά στοιχεία που συμπληρώνουν τη μυθολογία μιας από τις ιστορικότερες ομάδες της Ευρώπης.
Στο ταξίδι στη Βαρκελώνη το 2002 εκτός απ΄το ότι ερωτεύτηκα την ίδια την πόλη (μια πόλη καλλιτεχνών, ζωντανή, με εξαιρετικά πλούσια ιστορική κληρονομιά, κουλτούρα, τοπικό χρώμα, όπου στη μια γωνία περνούσες από το σπίτι του Πικάσο, έπευτες πάνω στο μουσείου του Μιρό, πήγαινες πιο εκεί, να σου ένα σπίτι σχεδιασμένο από τον Gaudi, λίγο πιο εκεί κάτι τύποι να παίζουν κιθάρα στο πεζοδρόμιο, πιο εκεί τα μπαράκια με τα χοιρομέρια κρεμασμένα από το ταβάνι και τις κάβες με τα τοπικά κρασιά και στο τέλος του δρόμου η παραλία με τις ξύλινες προβλήτες και τα ιστιοφόρα δίπλα στο τεράστιο ενυδρείο της πόλης), αγάπησα ακόμη περισσότερο και την ομάδα, το καμάρι της περιοχής.
Συνεχίζοντας, θα ήθελα να αναφερθώ λίγο εκτενέστερα στην ιστορία της Βαρκελώνης, μια ιστορία βίαιη αλλά και ρομαντική.
Η Βαρκελώνη ήταν ουσιαστικά η πρώτη ισπανική πόλη που βιομηχανοποιήθηκε συνέπεια του εμπορίου με την Αμερική. Ως απόρροια τούτου, γεννιέται μια ισχυρή εργατική τάξη λόγω των πολυάριθμων εργατών που δούλευαν στις βιομηχανίες την ίδια στιγμή που η καταλανική αστική τάξη χρηματοδοτεί την ανέγερση πολυτελών κτιρίων εξαίσια δείγματα του μοντερνισμού με κορυφαίο εκπρόσωπό του τον Gaudi. Τα πολυάριθμα κτίρια είδους σφραγίζουν την νέα όψη της πόλης και την χαρακτηρίζουν μέχρι τις μέρες μας. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Βαρκελώνη αποτελούσε το ισχυρότερο οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Ισπανίας αλλά και το λίκνο του πολιτισμού και των τεχνών στην χερσόνησο. Αναζωογόνησε τις ομφάλιες σχέσεις της με την γαλλική κουλτούρα με την οποία διατηρούσε αιώνιους δεσμούς. Η εποχή της renaixenca (καταλανική αναγέννηση) γεννήθηκε μέσα από την εμπορική και βιομηχανική ακμή της πόλης που ενέπνευσε την καταλανική κουλτούρα και σκέψη.Το 1888 διοργανώνεται η διεθνής έκθεση στην Βαρκελώνη, ενώ στις 29-11-1899 ιδρύεται από τον Ελβετό Χανς Γκάμπερ ο σπουδαιότερος αθλητικός συλλογος του κόσμου, η μυθική και θρυλική Μπάρτσα.
Η αναγέννηση συνέβαλε στην ανόρθωση του πνεύματος υπερηφάνιας του καταλανικού λαού, ο ''καταλανισμός'' ήταν το κίνημα που αναπτύχθηκε και έδινε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταλανική κουλτούρα και γλώσσα που γνώρισαν μεγάλη απήχηση. Η ισχυροποίηση της εργατικής τάξης είχαν καταστήσει τη Βαρκελώνη ένα φιλελεύθερο και κοσμοπολίτικο αστικό κέντρο που στέγαζε ανθρώπους του μόχθου, αναρχικούς, καλλιτέχνες, αστούς. Οι γκρίζες μέρες του 1ου πακοσμίου πολέμου σημαίνουν την αντίστροφη μέτρηση της πόλης και την απαρχή των δεινών που θα την έβρισκαν τις επόμενες δεκαετίες. Η δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα το 1923 σημαίνει την αρχή του τέλους για το καταλανικό πνεύμα, το 1931 ο Φρανσέσκ Μασία ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της Καταλωνίας που διήρκεσε 3 ημέρες,την ίδια χρονιά επαναενεργοποιείται η Generalitat, αλλά η Μαδρίτη απαιτεί ενιαίο ισπανικό κράτος. Στις εκλογές του 1936 κερδίζει το Λαϊκό Μέτωπο και η Βαρκελώνη προσωρινά πιστεύει ότι ο δρόμος προς την αυτοδιακυβέρνηση και αυτονομία είναι ανοιχτός. Δυστυχώς, ο φασίστας Φράνκο και οι στρατηγοί του τον Ιούλιο του 1936 δίνουν τέλος στα όνειρα της Καταλωνίας. Ο ισπανικός εμφύλιος μεταξύ των προοδευτικών, δημοκρατικά εκλεγμένων δυνάμεων (ο Δημοκρατικός στρατός και οι αριστερές/αναρχικές ομάδες ανταρτών έχουν ως προπύργιο την πόλη της Βαρκελώνης ενώ ο ¨Εθνικός¨ στρατός των φασιστών/εθνικιστών ξενικάει από τις ισπανικές πόλεις - βάσεις της Αφρικής) είναι πλέον γεγονός. Είναι μία σύγκρουση εξαιρετικά σκληρή, που σημαδεύεται από ακρότητες, δολοφονίες μεγάλου αριθμού δημοκρατικών πολιτών στη Μαδρίτη από την περιβόητη μαύρη φάλαγγα του Φράνκο (κάποιους από τους διάσημους βασανιστές - μαυροφαλλαγγίτες μπορεί να δει ακόμη κανείς στα επίσημα της Real, δίπλα στον Χουάν Κάρλος..!), την εθελοντική στράτευση πλήθους ανθρώπων από όλη την Ευρώπη οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τα ιδεώδη και τις ελπίδες για επανάσταση και αλλαγή (βλέπε ¨Γη και ελευθερία¨) αλλά και από τις εσωτερικές ενδο-συγκρούσεις ακόμη και μεταξύ αναρχικών και αριστερών, λόγω ιδεολογικών διαφορών (είναι κατάρα ρε πούστη μου αυτό το πράγμα).
Πρόσθετα, η πόλη της Βαρκελώνης και οι ακτές βομβαρδίστηκαν από γερμανικά αεροσκάφη και δέχτηκαν τα πυρά ιταλικών πολεμικών πλοίων, μετά από κάλεσμα του ίδιου του δικτάτορα. Όταν έπεσε η Βαρκελώνη 3 χρόνια αργότερα, χιλιάδες άνθρωποι αυτοεξορίζονται και διαφεύγουν προς Γαλλία ενώ άλλοι τόσοι εκτελούνται από τους φασίστες. Μεγάλοι σε όγκο πληθυσμοί μετακινούνται από τη νότια Ισπανία και προωθούνται από τα φασιστοειδή στην Καταλωνία ώστε να αλλοιωθεί κάθε καταλανικό στοιχείο και να διαβρωθεί με το πέρασμα του χρόνου. Η Βαρκελώνη τότε όπως και σήμερα άλλωστε ήταν το σπουδαιότερο οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο στην Ισπανία και την Μεσόγειο και η Μαδρίτη και οι φασίστες όχι μόνο βρισκόταν στην σκιά της αλλά ήθελε να οικειοποιηθεί και την ευημερία της. Το 1945 εκτελείται ο πρόεδρος της Barcelona F.C. μέσα στο ίδιο το γήπεδο από εκτελεστικό απόσπασμα του Φράνκο, και καλά ως προδότης της ισπανικής εθνικής ενότητας. Το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί ουσιαστικά και την απαρχή της βαθιάς έχθρας μεταξύ Βαρκελώνης και Μαδρίτης, όχι μόνο σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο λόγω εμφυλίου, αλλά ακόμη και σε αθλητικό. Καθαρά στο αθλητικό κομμάτι, θα ακολουθήσουν αίσχη της Μαδρίτης απέναντι στη Βαρκελώνη (¨απαγωγή¨ Ντι Στέφανο στο αεροδρόμιο από τη μυστική αστυνομία του Φράνκο για να μην υπογράψει στην ομάδα της Καταλωνίας, διαιτητικά εγκλήματα που γελάει ο κόσμος και κρατικές επιχορηγήσεις στη ¨Βασίλισσα¨, δικαιώνοντας εν τέλει πλήρως το ¨δόγμα άρτος και θεάματα¨ του Φράνκο. Βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτά συνεχίζονται και σήμερα, ανεξάρτητα του πολιτικού σκηνικού στην Ισπανία. Άλλωστε, το κατεστημένο δεν αλλάζει απλά με τις εκλογές. Αν γινόταν με αυτόν τον τρόπο, θα τις είχαν κυρήξει παράνομες (δανεικό).
Ο θάνατος του Φράνκο το 1975 είναι η πιο χαρμόσυνη είδηση που ακούν οι Καταλανοί εδώ και 50 χρόνια. Ο αέρας "προοδευτισμού" πάντως συνεχίζει να φυσάει και στις μέρες μας σε μία από τις πλεόν φιλελεύθερες και ¨ανοικτές¨ πόλεις/χωνευτήρια πολιτισμών που έχω επισκευθεί (και είναι πολλές οι πόλεις!!!!!). Μια βόλτα στα στενά της σοκάκια αρκεί για να επιβεβαιώσει τα παραπάνω.
Αρκετά όμως με τα ιστορικά στοιχεία που ενδέχεται να σας κούρασαν. Θα ήθέλα να κλείσω με την άποψη που διατυπώνεται στην εισαγωγική σελίδα του site του συνδέσμου φίλων του F.C. Barcelona Αθήνας (Penya Barcelonista d' Atenes) του οποίου είμαι και μέλος :
"Δεν είμαστε FC Barcelona για τους εκατοντάδες σπουδαίους αθλητές που τίμησαν, τιμούν και θα τιμήσουν τη φανέλα της, αλλά κυρίως για αυτό που πρεσβεύει διαχρονικά, για τους κοινωνικούς της αγώνες και την κοινωνική ρης προσφορά, για το δημοκρατικό τρόπο που διοικείται, για την παγκοσμιότητα με την οποία αγγίζει τις καρδιές των εκατομμυρίων φίλων της όπου γης".
Φιλάκια πολλά και Nos Vamos a Roma!!
Υ.Γ. Εντάξει, πράγματι ήταν πέναλτυ μια-δυο φάσεις υπέρ της Τσέλσι στον ημιτελικό με την Barcelona. Ήταν όμως απευθείας αποβολή η φάση με τον Abidal στο 0-0???? Και επιτέλους, θα ήταν κρίμα και άδικο να δικαιωθεί το ταμπούρι αλλά Εθνική Ελλάδος που παίζει ο Χίντινγκ με παίκτες των 20 εκ. ευρώ έκαστος, ενώ η Barcelona παίζει φέτος το καλύτερο και επιθετικότερο / θεαματικότερο ποδόσφαιρο που έχει παίξει σύλλογος (τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ μετά το 1990).
Υ.Γ. Το επόμενο ποστάρισμα θα γίνει από την εξωτική πόλη της Ξάνθης. Έκλεισα τρίμηνο, χαιρέτησα τα φιλαράκια μου (κλαίγοντας το παραδέχομαι) επειδή έτυχε σχεδόν όλοι να πηγαίνουν Αθήνα και ετοιμάζομαι επιτέλους να πάω στη Σαμοθράκη το καλοκαίρι..!
Αλλάζοντας πλήρως ύφος (και ίσως και επίπεδο προβληματισμού), μιας και αναφέρθηκα στο θέμα ¨μπάλα¨, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό μου για την ομάδα ποδοσφαίρου της Βαρκελώνης. Σίγουρα, θα μου πείτε, δεν αποτελεί πρωτοτυπία να είναι φίλαθλος κάποιος της συγκεκριμένης ομάδας, ειδικά φέτος και με βάσει την απόδοση και το θέαμα το οποίο προσφέρει. Δεν αποτελώ όμως νεόκοπο οπαδο. Από μπόμπιρας, ο συγκεκριμένος χρωματικός συνδυασμός της φανέλας και το σήμα της ομάδας της Καταλωνίας, μου ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία. Εντάξει, το γεγονός ότι έβλεπα και παίκτες όπως ο Κρόιφ, ο Μαραντόνα, ο Στόιτσκοφ, ο Ροναλντίνιο και εσχάτως ο Μέσσι να φοράνε τη φανέλα της έπαιξε το ρόλο του στο να με κάνουν κατά περιόδους φανατικό οπαδό και θαυμαστή του επιθετικού ποδοσφαίρου που ανέκαθεν έπαιζε η ομάδα. Το μέγεθος και το ειδικό βάρος του συλλόγου, η συγκλονιστική ατμόσφαιρα του Camp Nou (από την τηλεόραση μόνο δυστυχώς), αλλά και η καταραμένη ηττοπάθεια και ατυχία που ακολουθεί την ομάδα, ειδικά σε περιπτώσεις τελικών κυπέλων πρωταθλητριών (6 τον αριθμό), είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά συστατικά στοιχεία που συμπληρώνουν τη μυθολογία μιας από τις ιστορικότερες ομάδες της Ευρώπης.
Στο ταξίδι στη Βαρκελώνη το 2002 εκτός απ΄το ότι ερωτεύτηκα την ίδια την πόλη (μια πόλη καλλιτεχνών, ζωντανή, με εξαιρετικά πλούσια ιστορική κληρονομιά, κουλτούρα, τοπικό χρώμα, όπου στη μια γωνία περνούσες από το σπίτι του Πικάσο, έπευτες πάνω στο μουσείου του Μιρό, πήγαινες πιο εκεί, να σου ένα σπίτι σχεδιασμένο από τον Gaudi, λίγο πιο εκεί κάτι τύποι να παίζουν κιθάρα στο πεζοδρόμιο, πιο εκεί τα μπαράκια με τα χοιρομέρια κρεμασμένα από το ταβάνι και τις κάβες με τα τοπικά κρασιά και στο τέλος του δρόμου η παραλία με τις ξύλινες προβλήτες και τα ιστιοφόρα δίπλα στο τεράστιο ενυδρείο της πόλης), αγάπησα ακόμη περισσότερο και την ομάδα, το καμάρι της περιοχής.
Συνεχίζοντας, θα ήθελα να αναφερθώ λίγο εκτενέστερα στην ιστορία της Βαρκελώνης, μια ιστορία βίαιη αλλά και ρομαντική.
Η Βαρκελώνη ήταν ουσιαστικά η πρώτη ισπανική πόλη που βιομηχανοποιήθηκε συνέπεια του εμπορίου με την Αμερική. Ως απόρροια τούτου, γεννιέται μια ισχυρή εργατική τάξη λόγω των πολυάριθμων εργατών που δούλευαν στις βιομηχανίες την ίδια στιγμή που η καταλανική αστική τάξη χρηματοδοτεί την ανέγερση πολυτελών κτιρίων εξαίσια δείγματα του μοντερνισμού με κορυφαίο εκπρόσωπό του τον Gaudi. Τα πολυάριθμα κτίρια είδους σφραγίζουν την νέα όψη της πόλης και την χαρακτηρίζουν μέχρι τις μέρες μας. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Βαρκελώνη αποτελούσε το ισχυρότερο οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Ισπανίας αλλά και το λίκνο του πολιτισμού και των τεχνών στην χερσόνησο. Αναζωογόνησε τις ομφάλιες σχέσεις της με την γαλλική κουλτούρα με την οποία διατηρούσε αιώνιους δεσμούς. Η εποχή της renaixenca (καταλανική αναγέννηση) γεννήθηκε μέσα από την εμπορική και βιομηχανική ακμή της πόλης που ενέπνευσε την καταλανική κουλτούρα και σκέψη.Το 1888 διοργανώνεται η διεθνής έκθεση στην Βαρκελώνη, ενώ στις 29-11-1899 ιδρύεται από τον Ελβετό Χανς Γκάμπερ ο σπουδαιότερος αθλητικός συλλογος του κόσμου, η μυθική και θρυλική Μπάρτσα.
Η αναγέννηση συνέβαλε στην ανόρθωση του πνεύματος υπερηφάνιας του καταλανικού λαού, ο ''καταλανισμός'' ήταν το κίνημα που αναπτύχθηκε και έδινε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταλανική κουλτούρα και γλώσσα που γνώρισαν μεγάλη απήχηση. Η ισχυροποίηση της εργατικής τάξης είχαν καταστήσει τη Βαρκελώνη ένα φιλελεύθερο και κοσμοπολίτικο αστικό κέντρο που στέγαζε ανθρώπους του μόχθου, αναρχικούς, καλλιτέχνες, αστούς. Οι γκρίζες μέρες του 1ου πακοσμίου πολέμου σημαίνουν την αντίστροφη μέτρηση της πόλης και την απαρχή των δεινών που θα την έβρισκαν τις επόμενες δεκαετίες. Η δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα το 1923 σημαίνει την αρχή του τέλους για το καταλανικό πνεύμα, το 1931 ο Φρανσέσκ Μασία ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της Καταλωνίας που διήρκεσε 3 ημέρες,την ίδια χρονιά επαναενεργοποιείται η Generalitat, αλλά η Μαδρίτη απαιτεί ενιαίο ισπανικό κράτος. Στις εκλογές του 1936 κερδίζει το Λαϊκό Μέτωπο και η Βαρκελώνη προσωρινά πιστεύει ότι ο δρόμος προς την αυτοδιακυβέρνηση και αυτονομία είναι ανοιχτός. Δυστυχώς, ο φασίστας Φράνκο και οι στρατηγοί του τον Ιούλιο του 1936 δίνουν τέλος στα όνειρα της Καταλωνίας. Ο ισπανικός εμφύλιος μεταξύ των προοδευτικών, δημοκρατικά εκλεγμένων δυνάμεων (ο Δημοκρατικός στρατός και οι αριστερές/αναρχικές ομάδες ανταρτών έχουν ως προπύργιο την πόλη της Βαρκελώνης ενώ ο ¨Εθνικός¨ στρατός των φασιστών/εθνικιστών ξενικάει από τις ισπανικές πόλεις - βάσεις της Αφρικής) είναι πλέον γεγονός. Είναι μία σύγκρουση εξαιρετικά σκληρή, που σημαδεύεται από ακρότητες, δολοφονίες μεγάλου αριθμού δημοκρατικών πολιτών στη Μαδρίτη από την περιβόητη μαύρη φάλαγγα του Φράνκο (κάποιους από τους διάσημους βασανιστές - μαυροφαλλαγγίτες μπορεί να δει ακόμη κανείς στα επίσημα της Real, δίπλα στον Χουάν Κάρλος..!), την εθελοντική στράτευση πλήθους ανθρώπων από όλη την Ευρώπη οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τα ιδεώδη και τις ελπίδες για επανάσταση και αλλαγή (βλέπε ¨Γη και ελευθερία¨) αλλά και από τις εσωτερικές ενδο-συγκρούσεις ακόμη και μεταξύ αναρχικών και αριστερών, λόγω ιδεολογικών διαφορών (είναι κατάρα ρε πούστη μου αυτό το πράγμα).
Πρόσθετα, η πόλη της Βαρκελώνης και οι ακτές βομβαρδίστηκαν από γερμανικά αεροσκάφη και δέχτηκαν τα πυρά ιταλικών πολεμικών πλοίων, μετά από κάλεσμα του ίδιου του δικτάτορα. Όταν έπεσε η Βαρκελώνη 3 χρόνια αργότερα, χιλιάδες άνθρωποι αυτοεξορίζονται και διαφεύγουν προς Γαλλία ενώ άλλοι τόσοι εκτελούνται από τους φασίστες. Μεγάλοι σε όγκο πληθυσμοί μετακινούνται από τη νότια Ισπανία και προωθούνται από τα φασιστοειδή στην Καταλωνία ώστε να αλλοιωθεί κάθε καταλανικό στοιχείο και να διαβρωθεί με το πέρασμα του χρόνου. Η Βαρκελώνη τότε όπως και σήμερα άλλωστε ήταν το σπουδαιότερο οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο στην Ισπανία και την Μεσόγειο και η Μαδρίτη και οι φασίστες όχι μόνο βρισκόταν στην σκιά της αλλά ήθελε να οικειοποιηθεί και την ευημερία της. Το 1945 εκτελείται ο πρόεδρος της Barcelona F.C. μέσα στο ίδιο το γήπεδο από εκτελεστικό απόσπασμα του Φράνκο, και καλά ως προδότης της ισπανικής εθνικής ενότητας. Το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί ουσιαστικά και την απαρχή της βαθιάς έχθρας μεταξύ Βαρκελώνης και Μαδρίτης, όχι μόνο σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο λόγω εμφυλίου, αλλά ακόμη και σε αθλητικό. Καθαρά στο αθλητικό κομμάτι, θα ακολουθήσουν αίσχη της Μαδρίτης απέναντι στη Βαρκελώνη (¨απαγωγή¨ Ντι Στέφανο στο αεροδρόμιο από τη μυστική αστυνομία του Φράνκο για να μην υπογράψει στην ομάδα της Καταλωνίας, διαιτητικά εγκλήματα που γελάει ο κόσμος και κρατικές επιχορηγήσεις στη ¨Βασίλισσα¨, δικαιώνοντας εν τέλει πλήρως το ¨δόγμα άρτος και θεάματα¨ του Φράνκο. Βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτά συνεχίζονται και σήμερα, ανεξάρτητα του πολιτικού σκηνικού στην Ισπανία. Άλλωστε, το κατεστημένο δεν αλλάζει απλά με τις εκλογές. Αν γινόταν με αυτόν τον τρόπο, θα τις είχαν κυρήξει παράνομες (δανεικό).
Ο θάνατος του Φράνκο το 1975 είναι η πιο χαρμόσυνη είδηση που ακούν οι Καταλανοί εδώ και 50 χρόνια. Ο αέρας "προοδευτισμού" πάντως συνεχίζει να φυσάει και στις μέρες μας σε μία από τις πλεόν φιλελεύθερες και ¨ανοικτές¨ πόλεις/χωνευτήρια πολιτισμών που έχω επισκευθεί (και είναι πολλές οι πόλεις!!!!!). Μια βόλτα στα στενά της σοκάκια αρκεί για να επιβεβαιώσει τα παραπάνω.
Αρκετά όμως με τα ιστορικά στοιχεία που ενδέχεται να σας κούρασαν. Θα ήθέλα να κλείσω με την άποψη που διατυπώνεται στην εισαγωγική σελίδα του site του συνδέσμου φίλων του F.C. Barcelona Αθήνας (Penya Barcelonista d' Atenes) του οποίου είμαι και μέλος :
"Δεν είμαστε FC Barcelona για τους εκατοντάδες σπουδαίους αθλητές που τίμησαν, τιμούν και θα τιμήσουν τη φανέλα της, αλλά κυρίως για αυτό που πρεσβεύει διαχρονικά, για τους κοινωνικούς της αγώνες και την κοινωνική ρης προσφορά, για το δημοκρατικό τρόπο που διοικείται, για την παγκοσμιότητα με την οποία αγγίζει τις καρδιές των εκατομμυρίων φίλων της όπου γης".
Φιλάκια πολλά και Nos Vamos a Roma!!
Υ.Γ. Εντάξει, πράγματι ήταν πέναλτυ μια-δυο φάσεις υπέρ της Τσέλσι στον ημιτελικό με την Barcelona. Ήταν όμως απευθείας αποβολή η φάση με τον Abidal στο 0-0???? Και επιτέλους, θα ήταν κρίμα και άδικο να δικαιωθεί το ταμπούρι αλλά Εθνική Ελλάδος που παίζει ο Χίντινγκ με παίκτες των 20 εκ. ευρώ έκαστος, ενώ η Barcelona παίζει φέτος το καλύτερο και επιθετικότερο / θεαματικότερο ποδόσφαιρο που έχει παίξει σύλλογος (τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ μετά το 1990).
Υ.Γ. Το επόμενο ποστάρισμα θα γίνει από την εξωτική πόλη της Ξάνθης. Έκλεισα τρίμηνο, χαιρέτησα τα φιλαράκια μου (κλαίγοντας το παραδέχομαι) επειδή έτυχε σχεδόν όλοι να πηγαίνουν Αθήνα και ετοιμάζομαι επιτέλους να πάω στη Σαμοθράκη το καλοκαίρι..!
Αν k οπαδός τις ρεαλ μαδρίτης στην ισπανία,λατρεύω το επιθετικό ποδόσφαιρο k την νοοτροπία τις barcelona k γιαυτο χάρηκα ιδιαιτέρως,το ομολογώ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜια ένσταση όμως. θεωρώ άδικο το ''τσουβάλιασμα' τις μαδρίτης k τον κατοίκων της.θυμίζει λίγο αθηνα θεσσαλονίκη,αφού οι κάτοικοι τις μαδρίτης και πρωτοστάτησαν σε κινήματα αντίστασης εναντια στον Franco, και δεν νομίζω να έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα με την Βαρκελώνη.Η αδικία καλο είναι να μην οδηγεί σε κόμπλεξ.
Y.G. Όσο για τον τελικό,νομίζω Manchester United k ξέρω ψωμί
Ενδιαφέρον post. Σχετικά με τον στρατο κουράγιο, αν και με 3 μήνες πρέπει να έχεις καταλάβει πλέον τι γίνεται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣχετικά με την Μπάρτσα καλά όλα αυτά αλλά όταν φας 5άρα από την Μαντσεστερ πώς θα σου φανεί ε? Ε? Θα είναι η 5άρα ιστορική? Ε?
ωραίο ρε φιλαράκι Nikopol το ποσταρισμά σου, παραδέχομαι πολλά από όσα επισυνάπτεις στο κατεστημένο της Μαδρίτης, στους μαυροφαλαγγίτες του Φράνκο κλπ., αλλά εγώ σε γνώρισα ως υγιή σκεπτόμενο και με διαυγές πνεύμα νου - και συνεχίζω να το πιστεύω για εσένα - οπότε αρνούμαι πεισματικά να πιστέψω πως είσαι τόσο απόλυτος και τα πιστεύεις στο έπαρκο και με τέτοιον τρόπο αυτά που κατανομάζεις (συμμερίζομαι τις απόψεις σου και συμφωνώ σε υπερθετικό βαθμό), αλλά δε μπορώ να το αφήσω αναπάντητο, έτσι από αντίδραση και μόνο για να σε πειράξω, αυτό σου το ποστάρισμα, ειδικά όταν βλέπω πως "τσίμπησαν" και οι 2 στα σχόλια προλαλήσαντες, χαχαχα)...
ΑπάντησηΔιαγραφήδε νομίζω δα ότι για όλα τα δεινά που έχει υποστεί η Βαρκελώνη ευθύνεται αποκλειστικά το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ της Μαδρίτης και οι φασίστες (σε μεγάλο βαθμό ναι, αλλά όχι αποκλειστικά), ούτε να βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι και να κατακρίνουμε ολόκληρο τον πληθυσμό της Μαδρίτης (παντού υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις)...τα πιστεύω σου τα γνωρίζω, όπως και εσύ ξέρεις τα δικά μου (και τα έχουμε αναλύσει αρκετές φορές μέσα από επικοδομοιτικό διάλογο), αλλά έτσι για να το συνεχίσουμε και λιγάκι, μήπως αυτό που περιγράφεις συμβαίνει σε κάθε εποχή και σε κάθε κοινωνία και μήπως τελικά φταίμε και όλοι εμείς οι υπόλοιποι που συμβιβαζόμαστε, βολευόμαστε και δεν αντιδρούμε ενεργά, έμπρακτα και παρατεταμένα για την αποτίναξη του κατεστημένου ?
Και για να περάσουμε καθαρά στο αθλητικό πνεύμα του ποσταρίσματος σου(και εδώ θα υπάρξει εμφανέστατη αντιπαράθεση, ξέρεις εσύ), παραδέχομαι πως αυτός ο τελικός είναι πράγματι ο σωστός και αυτές είναι οι 2 ομάδες που παίζουν το καλύτερο ποδόσφαιρο αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη και άρα το άξιζαν να φτάσουν, αλλά πρέπει να παραδεχτείς ότι η Μπάρτσα χωρίς σπρώξιμο δεν θα περνούσε ποτέ το εμπόδιο του αντιποδόσφαιρου του Χίντινγκ (αν και μεταξύ μας πιστεύω πως ο Μισέλ είχε προεξοφλήσει εκ των προτέρων το ζευγάρι του τελικού)...και για να φτάσουμε στην αντιπαράθεση μας και επειδή ξέρω τι σου αρεσει και επειδή γνωρίζεις τι με φτιάχνει σου δηλώνω πως θα γούσταρα στην ομάδα μου 10 Λάμπαρντ ή 10 Τζέραρντ ή 10 Μπάλακ ή 10 Ινιέστα - Τσάβι παρά 10 Μέσι ή 10 Ροναλντίνιο...Φιλαράκι το σύγχρονο ποδόσφαιρο προϋποθέτει τσαμπουκά, ταχύτητα και δύναμη, τα τσαλιμάκια, οι τρίπλες και οι σακούλες έχουν πεθάνει...ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ (χαχαχα)
ΥΓ1. εξάλλου για τον ίδιο λόγο που εσύ από "μπόμπιρας" υποστηρίζεις και δηλώνεις Μπάρτσα, έτσι για τους ίδιους λόγους και εγώ δηλώνω και υπστηρίζω τον μοναδικό γνήσιο σύλλογο ενάντια στο κατεστημένο της εγχώριας αγοράς, για τα ιδανικά, τις ιδέες και τις αξίες που πρεσβεύει. Ξέρουμε και εγώ και ο φίλος DEADRABBIT ότι κατά βάθος μας καταννοείς και μας "πας" περισσότερο από τους άλλους εγχώριους ακατανόμαστους (σε αθλητικό επίπεδο εννοώ), έστω και αν δεν το παραδέχεσαι και ας συνεχίζεις να μας την "λες" και να μας "κολλάς"...
ΥΓ2. όσον αφορά την μετάθεση σου εύχομαι καλά κουράγια και αστήρευτη υπομονή. Οι μήνες στη Μονάδα είναι οι καλύτεροι του Στρατού, άσε που τώρα πάλιωσες κιόλας. Καλό υπόλοιπο φιλαράκι και καλά να περνάς...