Είδα τις προάλλες με παρέα σπίτι την ''Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης''. Ομολογώ ότι συμπαθώ πολύ τον Τσάρλι Κάουφμαν και τις προηγούμενες σεναριακές του απόπειρες (στο μυαλό του Τζόν Μάλκοβιτς,η αιώνια λιακάδα) αλλά με αυτήν την πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια έχω ψιλοαπογοητευτεί. Πολύ μπερδεμένο,καμία προσπάθεια να συνδέσει λογικά τα πλάνα, τρελό χάσιμο που δοκίμασε τα νεύρα μου.
Όντως η ταινία είχε όμορφα πλάνα κ ωραίες εικόνες αλλά αναρωτιέμαι μήπως όλο αυτο είναι απλά για την κάβλα του σκηνοθέτη,αδιαφορόντας για τον ίδιο τον θεατή? Και φυσικά δεν εννοώ καλλιτεχνικές εκπτώσεις, ούτε να κάνει μια εμπορική ταινία, αλλά αδυνατώ να καταλάβω που ήθελε τελικά να μας οδηγήσει ο σκηνοθέτης? τι ήθελε να πει με αυτή του την ταινία? η μήπως δεν ήθελε να μας οδηγήσει πουθενά? Στην τελική, υπήρξαν και άλλες ταινίες-χασίματα στο παρελθόν (πχ το 2046) που αν και δεν τις πολυκαταλάβαινες,σου άφηναν μια πολύ δυνατή αίσθηση μέσα σου. Αυτή νομίζω πως ούτε αυτο το πέτυχε...Περιμένω σχόλια σας μπας κ το έχω αδικήσει
Μετά από τα ενθουσιώδη (το λιγότερο) σχόλια που έκανες για την ταινία, πριν καν, μάλιστα τη δει κανείς, το πρώτο πράγμα που έκανα, με το που επέστρεψα σπίτι, ήταν να την "προμηθευτώ" (δεν ξέρω τι αναγνωσιμότητα έχει το blog, αλλά οι άλλοι από το pirate bay έφαγαν φυλακή).
ΑπάντησηΔιαγραφήΛοιπόν, και εγώ έμεινα με το ίδιο ανολοκλήρωτο συναίσθημα: ήταν μπερδεμένη; ήθελε σκόπιμα να μπερδέψει; τι ήθελε να πει ο ποιητής;
Παρόλο το μπέρδεμα, όμως, θα διαφωνήσω μαζί σου στο ότι δεν άφηνε κάποιο δυνατό αίσθημα. Εμένα μπορώ να πω ότι με άγγιξε. Τόσο, που σε ένα διάλειμμα για κατούριμα αναρωτιόμουν αν είμαι εγώ ή αυτός που με υποδύεται. Και παρόλο που η ταινία είναι κάπως ελιτίστικη, καταφέρνει με το χιούμορ και την όμορφη σκηνογραφία να κρατά το θεατή. Το άλλο που μου άρεσε ήταν η ρευστότητα στην έννοια του χρόνου. Ενώ οι χαρακτήρες δεν δείχνουν να βιάζονται ιδιαίτερα, μάλλον με το πάσο τους πάνε, ο φυσικός χρόνος τρέχει x3, μην σου πω και x4. Αυτό δεν το πρόσεξα, το διάβασα: Στην αρχή ο εκφωνητής στο ραδιόφωνο λέει οτι είναι 22 Σεπτεμβρίου. Η εφημερίδα λέει Οκτώμβρης. Όταν πάει να ξυριστεί και σπάει την κεφάλα του είναι Χριστούγεννα, στο δρόμο είναι Πρωτοχρονιά και όταν πάει στο γιατρό είναι Μάρτης.
Και αυτό πιθανότατα είναι και το main μήνυμα της ταινίας: Don't waste your time, you bloody wankers!
Εγώ πάντως ψήνομαι να την ξαναδώ... Νομίζω με καλή παρέα και κουβέντα, διαλειματάκια και πίτσα handmade θα είναι υπέροχη...
Εμένα η ταινία μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Απ΄τη μία αισθάνθηκα ότι ήταν ασυνάρτητο, απ΄την άλλη όμως η αισθητική του και οι λεπτομέρειές του μου άφησαν μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Δεν μπορώ να πω πως αναρωτήθηκα αν ήμουν ο ηθοποιός που με έπαιζε όπως αναφέρει ο kostantinos z αλλά σίγουρα είχε κάποια επιρροή πάνω μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι εγώ θεωρώ ότι η ταινία αξίζει να την ξαναδεί κανείς με κατάλληλη παρέα. Απλά μετά την πρώτη προβολή δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ξοδεύει άλλες 3 τέτοιες ώρες για αυτόν τον σκοπό...
Πάντως ένα μπράβο στα αμερικάνικα στούντιο,τι να πω. Ακόμη δεν μπορώ να πιστέξω πώς έστω και ένας από τους παραγωγούς, είδε την αρχική version και αποφασίσε να δώσουν έστω και ένα δολλάριο για την ολοκλήρωση της.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελικά ίσως να είναι πολύ περισσότερο τολμηροί κ σινεφίλ από ότι νομίζουμε,μιας και μιλάμε για την απόλυτη αντιεμπορική ταινία,δύσπεπτη και μακράν αποκρουστική για τον μέσο αμερικάνο.Δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλει ούτε τα μισά της έξοδα και όμως την γυρίσαν.
Υ.Γ. Αν τώρα κάνει κ καλά εισιτήρια,τότε τι να πω...θα μείνω τελείως άφωνος!!!