Γεια σας παιδιά!Μετά από πρόσκληση του φιλαράκου Καλύβα, δράπομαι της ευκαιρίας να μοιραστώ σκέψεις και απόψεις μαζί σας, παρόλο που δεν σας έχω γνωρίσει ποτέ (τους υπόλοιπους συνεργάτες). Ελπίζω κάποια στιγμή να τα πούμε και από κοντά.
Κοίτα λοιπόν πως τα έφερε η ζωή και η Grego έγινε και Blogas.Ποιος θα το περίμενε αυτό από ένα παιδί που μέχρι σχετικά πρόσφατα είχε τουλάχιστον ιδιαίτερη σχέση με την τεχνολογία...(Χαχα!).
Όσον αφορά τις ταινίες που παίζονται αυτή την στιγμή, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το Βαλς με τον Μπασίρ. Μια ταινία που αποτελεί ουσιαστικά την προσωπική ιστορία ενός Ισραηλινού στρατιώτη στα γεγονότα της σφαγής των Παλαιστινίων, στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Σάμπρα και Σατίλα στο Λίβανο πριν 20 χρόνια. Η ταινία, η οποία είναι animation (κινούμενα σχέδια με γρήγορο μοντάζ και ρεαλιστική σκηνοθετική ροή κανονικής ταινίας) , παρόλο που πραγματεύεται ένα ιδιαίτερα "βαρύ" και δύσκολο θέμα, πολιτικά και συναισθηματικά φορτισμένο, καταφέρνει να μην γίνει διδακτική, να μην σου εκβιάσει το συναίσθημα (και το κλάμα, το οποίο ομως δεν θα αποφύγετε στο τέλος!) και να παρουσιάσει τα γεγονότα με σχετική αληθοφάνεια. Σε συγκεκριμένα σημεία της ταινίας, υπάρχουν σκηνές οι οποίες σε συνδυασμό με την ιδιαιτέρως μελαγχολική μουσική, μπορούν να χαρακτηριστούν σχεδόν ποιητικές. Το συναίσθημα της αδικίας εκ μέρους των Παλαιστινίων που νιώθει κανείς στο τέλος, αλλά και του προβληματισμού για την κατάσταση στην συγκεκριμένη περιοχή, δεν διαφέρει από αυτά που νιώθουμε κάθε φορά που βλέπουμε ειδήσεις το τελευταίο διάστημα.
Τέλος, ας με συγχωρήσετε για την συχνά απαράδεκτη ορθογραφία, αλλά απλά δεν μπορώ να το αποφύγω, είναι στο αίμα μου.
Φιλιά
Το Βάλς με τον Μπασίρ είναι απλά μια μεγάλη ταινία.Τόσο η τεχνική του, όσο κ το σενάριο του το πάνε πολύ μακριά κ πιστεύω ότι πρέπει να κριθεί ως κανονική ταινία κ όχι απλά σαν animation.Αααα κ το soundtrack είναι απλά εξαιρετικό...αν δεν ήταν κ αυτά τα τόσο κακόηχα εβραικά ; )
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι όντως απαράδεκτη η ορθογραφία σου
ΑπάντησηΔιαγραφήΑρχίζω να έχω άποψη για τις ταινίες που αναφέρθηκαν ως τώρα. Επίσης θα πρότεινα να προστεθεί στην ψηφοφορία το Seven Pounds που το είχα ξεχάσει και που αποτελεί σημαντικό βήμα στην καριερα του τον Γουιλ Σμιθ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο Slumdog Milionaire έχει τρομερή δύναμη στο ξεκίνημα και με κέρδισε έως το τέλος άσχετα αν το πράγμα γίνεται προβλέψιμο και αρκετά τυπικό bollywood όσο περνάει η ώρα. Το Valkyrie δεν είναι κάτι τρομερό αλλά έχω διαβάσει απαράδεκτες κριτικές που το λοιδωρούν αδίκως.
Πάντως αν οι 2 ταινίες που απομένουν δεν αλλάξουν κάτι θεαματικά, το Βαλς με τον Μπασίρ θα πάρει σίγουρα την ψήφο μου αφου σε κάποια σημεία είχα μείνει με ανοικτό στόμα από την ποιότητα της προσέγγισης τόσο στο θέμα της ταινίας όσο και στο εικαστικό κομμάτι. Το φινάλε με τις τηλεοπτικές εικόνες με συγκίνησε λιγότερο από την ταινία την ίδια.
Οι πραγματικές εικόνες οδύνης έχουν μπει μάλλον για τα καλά στον σκληρό μου δίσκο και δεν μου λένε κάτι πλέον. Οι νεκροί στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο, στο Ιράκ, στο Σουδάν, στη Ζιμπάμπουε και αλλού είναι πολλές φορές μια στατιστική αποτύπωση της ανθρώπινης εξέλιξης με ή χωρίς εισαγωγικά.
Απλά να πω ότι δεν γίνεται να προστεθούν δυστυχώς άλλες ταινίες στην ψηφοφορία από την στιγμή που κάποια ταινία από τις υπάρχουσες πήρε κάποια ψήφο.Ευχαριστώ
ΑπάντησηΔιαγραφή