το τρυπάνι (μέρος α')

ήταν μια κουνέλα
τσαχπίνα στρουμπουλή
τη λέγαν χουανίτα
τη θέλανε πολλοί
μ'αυτή έκανε νάζια
σκέρτσα και καπρίτσια
κουνούσε τη μουσούδα της
και άναβε τα βίτσια
μέχρι που μια μέρα
στη βόλτα της απάνω
της την έπεσαν τρεις κούνελοι
της άλλαξαν τα φώτα
η χουανίτα έμεινε έγγυος
ο πατέρας της την έδιωξε απ'το σπίτι
για να τ αβγάλει πέρα
έκανε πιάτσα στη σόλωνος
μέχρι που εκεί
γνώρισε τον μήτσο
έναν τίμιο ταξιτζή
που έμοιαζε του ρακιτζή
αλλά ήταν παλικάρι
πήρε τη χουανίτα σπίτι του
της έβαζε να φάει
της έστρωνε να κοιμηθεί
μα οτάν αυτή
μια μέρα μεσημέρι
έκανε να κουνηθεί
της έριξε'ένα χέρι ξύλο
και της είπε
να πάει
να
βρει αλλού να μείνει
έτσι η χουανίτ
α
με την κοιλιά στο στόμα
έτρεχε στα άσυλα
τα πάρκα
τις πλατείες
χωρίς στον ήλιο μοίρα
μάζευε εμπειρίες
κάποτε γέννησε
στη γωνιά του δρόμου
δεκαννιά
γλυκά
χαριτωμένα
παιχνιδιάρικα
άχουτα αμωρέ
γουτσου γουτσου
με ροζ μυτούλες
και αθώα ολοστρόγγυλα ματάκια
κουνελάκια
και τότε πέρασε η κυρα Αγλαΐα
έβγαζε βόλτα
το ντοπερμαν
και το ντόπερμαν
έφαγε τη χουανίτα
(κάποτε τσαχπίνα στρουμπουλή
κουνέλα)
και τα δεκαννια
γλυκά
χαριτωμένα
παιχνιδιάρικα
άχουτα αμωρέ
γουτσου γουτσου
κουνελάκια
που είχαν ροζ μυτούλες
και αθώα ολοστρόγγυλα ματάκια
έτσι λοιπόν σας λέω
έχει μήνυμα η ιστορία
αν έχετε κι εσείς
με κουνέλα γνωριμία
τσαχπίνα, χαδιάρα
ζουμπουρλού και παιχνιδιάρα
πείτε της να μην
πολυπαίζει τη μουσούδα
με ύφος και πεντάστερο τουπέ
γιατί θα την πάρει ο διάλος
τέλος
γεια