Let's talk about...everything

Sequel

2009-07-12T16:43:00.011+03:00

Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 5 (στην Ψωροκώσταινα)

Το τελευταίο πράγμα που θα έβαζα στο καζανάκι της ανησυχίας μου είναι μην τυχόν και χαρακτηριστώ ανθέλληνας από τους Νεοέλληνες. Φαντάζομαι ότι ακόμα και ο Ουμπέρτο Έκο θα έχει παρόμοια προβλήματα στην Ιταλία με τους Νεοιταλούς. Αλλά αυτό δεν αρκεί να απαλύνει τον πόνο για την είσοδο σε μια σκοτεινή εποχή που έρχεται μετά από χρόνια περιπλάνησης σε ένα τούνελ. Η τεχνολογία μπορεί να προχωράει, τα προιόντα που φτιάχνουν την διάθεση μας ολοένα να εξελίσσονται, αλλά είναι φανερό ότι κάποιος ξέχασε να συνετίσει τον ανθρώπινο νου.

Τουλάχιστον ξέρω ότι πρέπει να ξαναδιαβάσω την ιστορία. Δεν αρκεί να κατηγορείς μια ζωή τους Αμερικάνους, Άγγλους, Γάλλους, Ρώσους, τον Μέτερνιχ, και τα άλλα παιδιά για τα δεινά του Νεοελληνικού έθνους. Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και τα καλοκαιρινά μπανάκια δεν θα το ξεπλύνουν τόσο εύκολα.

Μια μπανάνα και ένα μπάντζο

2009-07-06T22:07:00.003+03:00

Σε επερώτηση του ΚΚΕ την περασμένη Παρασκευή τέθηκε το θέμα των εργατικών δικαιωμάτων στις εποχικές ως επί το πλείστον τουριστικές επιχειρήσεις. Αν και βασισμένο στην γνωστή ρητορική του, το ΚΚΕ έθιξε ένα θέμα που σπάνια συζητείται, ενώ δεν έλλειψαν και σπαρταριστές καταγγελίες για επιχειρήσεις που απαιτούν την ολική αποτρίχωση (αλλά ολική 100%) για λόγους αισθητικής, την δεδομένη έλλειψη ωραρίων καθότι η παροχή υπηρεσιών συνεχίζεται νοητά και όσο ο εργαζόμενος κοιμάται, την χρήση ακόμα και ανηλίκων (ημεδαπών και αλλοδαπών) με αμοιβή ένα λαχταριστό κουλούρι. Ο υπουργός είπε ότι οι εξαιρέσεις δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αναλώθηκε και σε μια κλασική κόντρα με την αντιπολίτευση και όλοι μαζί περάσαν ένα ευχάριστο απόγευμα χωρίς κανένα συμπέρασμα προτού πάνε για ουζάκια στο κοινοβουλευτικό καφενείο. Αν δεν ήταν ήδη εκεί.

Καθότι η πολύ θεωρία κάνει κακό αλλά είναι το μόνο που μου απομένει αυτή την στιγμή, καθότι πάνε χρόνια από την πρώτη και τελευταία φορά που εργάστηκα σε τουριστικό γραφείο, αναρωτιέμαι, καθαρά θεωρητικά, γιατί ένας επιχειρηματίας να μην κάνει το παν για να αυξήσει το κέρδος του. Στο ήδη ξεφούσκωμα μιας οικονομικής κρίσης που πληρώνουν μόνο αυτοί που δεν την προκάλεσαν, ο καπιταλισμός κουβαλάει ακόμα τις ίδιες θλιβερές αρχές που ακόμα και ο Άνταμ Σμιθ είχε αποκηρύξει, έστω και αν όλοι προτιμούν να αποκρύπτουν αυτή την λεπτομέρεια.

Γιατί να μην κινήσει γη και ουρανό κάποιος για να αυξήσει το κέρδος? Σε έναν κόσμο που τα βιλαέτια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας φτιάχνουν το πλαίσιο για business μεταξύ των υποτίθεται καθαγιασμένων θεσμών, κράτους και εκκλησίας, άσχετα αν μετά ο Έλγιν είναι αλήτης που υπέγραψε παρόμοιο χειρόγραφο με τον πασά της Αθήνας, όποιος επιχειρηματίας πάει με τον σταυρό στο χέρι είναι ΜΑΛΑΚΑΣ. Αυτός ο άγραφος νόμος στα άδυτα του καπιταλισμού, που γίνεται αντιληπτός με το που κλείσεις τα βιβλία και βγεις στον δρόμο, εξηγεί γιατί όλοι οι μεγαλοκαρχαρίες είναι αποδεκτοί και καθωσπρέπει. Είναι έτσι γιατί όλοι οι μικρομεσαίοι τους παρακολουθούμε με δέος για όσα δεν καταφέραμε εμείς αλλά κατάφεραν αυτοί.

Αυτός είναι και ένας λόγος που η οικονομική κοινωνική-ανισότητα δεν είναι μόνο ταξική. Αν γυρνάγαμε τούμπα τον κόσμο και οι φτωχοί γίνονταν πλούσιοι και τούμπαλιν, κάποιοι θα θέλαν να γίνουν υπερπλούσιοι σε τέτοιο βαθμό που θα ξαναέστηναν κοπιωδώς το ίδιο ακριβώς πυραμιδικό ιεραρχικό σύστημα με τις χρηματοπιστωτικές διαβαθμίσεις.

Γιατί λοιπόν ένας επιχειρηματίας να μην πάρει ανήλικα στην δούλεψη του, γιατί να τον ενδιαφέρουν τα ωράρια, γιατί να μην προτιμά ξένους με χαμηλότερες απαιτήσεις όταν οι γηγενείς θέλουν και ΙΚΑ? Οι κρατικο-επιδοτούμενες επενδύσεις κατά τα άλλα φέρνουν θέσεις εργασίας αλλά τελικά μόνο για τον διεθνή καπιταλισμό και για όσους πλειοδοτούν στο να ζητούν λιγότερα εργατικά δικαιώματα. Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι η λύση σε όλα αυτά είναι ο συνδικαλισμός, εγώ πάλι έχω βάσιμες αμφιβολίες.

Γιατί τέλος ο επιχειρηματίας να μην βιάσει το περιβάλλον? Η αειφορία ή sustainability μπορεί να γίνει οδηγός μόνο αν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ότι μόλις εκείνος πεθάνει έπονται άλλες γενιές που δεν θα δουν τα δέντρα που κόβονται, τα βουνά που ισοπεδώνονται, τις θάλασσες που δεν είναι πια και τόσο μπλε. Αν ο άνθρωπος έπαυε να βλέπει το δάχτυλο του και κοίταγε το άπειρο που απλώνεται μπροστά του θα έπρεπε να γονατίσει σκυφτός αλλά όχι με φτιαχτή σεμνότητα και ταπεινότητα. Θα έπρεπε να αναρωτηθεί τελικά αν είναι κτήμα του ίδιου του εαυτού, ώστε να απαιτεί τόσο χυδαία να είναι όλοι οι άλλοι κτήμα του.

Υ.Γ: Σε μια από τις ερωτήσεις βέβαια έχει ήδη δωθεί απάντηση, η πράσινη ανάπτυξη είναι το σύνθημα της εποχής, κόμματα, επιχειρηματίες, βρήκαν άλλη μια παρόλα για να μας κοιμήσουν. Και φαίνεται να έχουν πολλές ακόμα. Όμως οι μπανανίες όπως και οι σκλάβοι όλων των χρωμάτων και εθνών με τα μπάντζο στις φυτείες ίσως κάποτε ξυπνήσουν. Αρκεί να μην γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη.

Υ.Γ2: Αντί να μας ζαλίζουν οι οργανισμοί του ΟΗΕ με την αύξηση των υποσιτιζόμενων γιατί δεν οργανώνουν μια εκστρατεία να τους εξολοθρεύσουν ώστε να ζήσουμε πιο sustainable εμεις οι υπόλοιποι. Με χορηγούς τους πράκτορες της Ονδούρας. Από 120 οργανωτές πραξικοπημάτων του θείου Σαμ, αυτοί ξέρουν.

Υ.Γ3: Το σύστημα χρειάζεται τους φτωχούς και τους μεσαίους αλλά οι πάρα πολύ φτωχοί μπορούν να χαλάσουν την μανέστρα. Ο πάρα πολύ φτωχός χέστηκε αν με ικανοποιούν οι γωνίες της high digital τηλεορασούλας μου ή αν καλύπτομαι με τις παράλληλες σχέσεις μου, ο πάρα πολύ φτωχός θέλει ψωμάκι.

Στρουθοκάμηλοι

2009-07-02T16:04:00.003+03:00

Το ανέφερα και σε σχόλιο προηγουμένως αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο για ξέχωρο ποστ επειδή ειπώθηκε ότι έχω πρόβλημα με την αριστερά. Ναι, με αυτή την αριστερά έχω τεράστιο πρόβλημα και για αυτό λυπήθηκα πραγματικά για τον θάνατο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.

http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=15183

Στην Αθήνα το Δεκέμβρη του 2008 πέθανε ένα αθώο αγόρι. Στο Ιράν έχουν πεθάνει τουλάχιστον 10 άτομα και όμως ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ συνομιλεί με τον πρεσβευτή του Ιράν και προωθεί την πολιτική του σπέκουλα. Όταν ο Καραμανλής μίλαγε για ασύμμετρες απειλές ο Αλαβάνος (δικαίως) τον λοιδωρούσε. Τώρα οι Αμερικάνοι είναι και πίσω απ' όλα γιατί βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ. Το Ιράν δεν είναι σαν το Ιράκ γιατί ένα μέρος του κόσμου θέλησε αλλαγή. Όχι ότι αποκλείεται να το υποκινούν οι Αμερικάνοι, αλλά δεν υπάρχει κανένα τέτοιο στοιχείο, επομένως οι του ΣΥΡΙΖΑ δημαγωγούν. Εκτός αν τελικά και οι ΕΛ ήρθαν από τον Σείριο.

Αυτά περί απαιτήσεων για ανθρώπινα δικαιώματα είναι μπούρδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταδεχόταν να συζητήσει με κανέναν τον Δεκέμβρη του 2008 για έναν νεκρό αλλά τώρα συνομιλεί με το καθεστώς που σκότωσε τουλάχιστον 10. Μήπως να στείλουμε τους Έλληνες μπάτσους να πάρουν σεμινάρια από Ιρανούς μπάτσους???

Αυτή την αριστερά την χαρίζω στους αριστερούς και να την χαίρονται.

Υ.Γ: Δεν υπονοώ ότι ο Dead Rabbit που έκανε το σχόλιο είναι οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ. Η αριστερά είναι τρόπος ζωής και δεν περικλείεται σε κόμματα σων και καλά. Απλά ξεκαθαρίζω γιατί τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα μου λένε ελάχιστα, πλην κάποιων προσωπικοτήτων.

Δωρεά

2009-06-30T15:18:00.007+03:00

http://www.skai.gr/articles/news/politics/ΚατέθεσανοιδύοπρώηνταμίεςτουΠΑΣΟΚ/

"Κατάθεση στον 4ο ειδικό ανακριτή Νίκο Ζαγοριανό έδωσαν οι πρώην υπεύθυνοι του ταμείου του ΠΑΣΟΚ κκ Σπύρος Αυγερινός και Δήμητρα Παπαχρήστου, ενόψει της αυριανής (Τετάρτη) απολογίας του κ. Θεόδωρου Τσουκάτου, ο οποίος κατηγορείται ότι το 1999 είχε παραλάβει ένα εκατομμύριο μάρκα από τα λεγόμενα «μαύρα» ταμεία της επιχείρησης, τα οποία – όπως υποστήριξε - είχε δώσει στο ΠΑΣΟΚ.Εξερχόμενοι του ανακριτικού γραφείου οι δυο μάρτυρες ανέφεραν ότι κατέθεσαν στον ανακριτή τα ίδια πράγματα που είχαν υποστηρίξει και στον εισαγγελέα κ. Αθανασίου, ότι δηλαδή ο κ. Τσουκάτος τότε έδινε χρήματα στα ταμεία του κόμματος προερχόμενα από εισφορές και ως εκ τούτου δεν μπορούν να γνωρίζουν αν το επίμαχο ποσό κατατέθηκε στα ταμεία του κόμματος και υπό ποία μορφή."

Εμφανίζεται ένας τύπος και λέει στον Administrator ή σε κάποιον που γράφει στο μπλογκ, σας γουστάρω πολύ, πάρτε ρε παιδιά ένα εκατομμύριο Ευρώ να γράφετε όλη μέρα στο μπλογκ και να μην κάνετε τίποτα άλλο. Φυσικά και θα τα πάρουμε χωρίς να ρωτήσουμε το γιατί ή άλλες πληροφορίες (αν πρόκειται για ξέπλυμα χρήματος φεριππήν - ή αν ο τύπος θέλει στο τέλος κάθε ποστ να αναφέρεται το όνομα του) - θα τα πάρουμε για να ενισχύσουμε το συντροφικό μας κίνημα (όπως αυτοαποκαλείται και το άνωθεν αριστερό-σοσιαλιστικό κόμμα).

Αυτή είναι η Ελλάδα.

Υ.Γ: Επίσης δεν θα μας απασχολήσει η μορφή κατάθεσης, το συντροφικό μας κίνημα όλα τα αλέθει, από επιταγές μέχρι ότι μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους.

Υ.Γ2: Ραβασάκι Για την ΕΛ ΑΣ

Κράτος Δικαίου

2009-06-28T05:46:00.003+03:00

Υπό κατάθεση τροπολογία του νόμου 3386/2005: Είσοδος, διαμονή, και κοινωνική ένταξη υπηκόων τρίτων χωρών στην Ελληνική Επικράτεια.

"Ο αλλοδαπός (νόμιμος ή παράνομος) θεωρείται επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη ή ασφάλεια όταν σε βάρος του ασκηθεί ποινική δίωξη για αδίκημα που τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινής, τουλάχιστον τριών μήνών". Ταυτόχρονα, αν στην κράτηση του στην μπουρού, μέχρι να απελαθεί, και ενώ θα αλληλοχαστουκίζεται με άλλους μετανάστες προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού, κριθεί ύποπτος διαφυγής, τότε η παραμονή του στο κρατητήριο θα διαρκεί από έξι έως δώδεκα μήνες.

Νομικός δεν είμαι αλλά η υπόθεση ζέχνει φράουλες Μανωλάδας (1, 2). Μια πρόχειρη έρευνα δείχνει ότι διευκολύνεται η απέλαση ακόμα και νόμιμων μεταναστών καθώς και η μακροχρόνια κράτηση τους για αδικήματα που μόνο κακουργήματα δεν αποτελούν (1, 2).

Το κράτος με αυτό το νόμο ξεχωρίζει για τα καλά τα χλωρά απ τα ξερά. Τους γηγενείς από τους όποιους άλλους. Το βρίσκω απόλυτα θεμιτό γιατί δεν έκαναν τόσο κόπο να έλθουν οι ΕΛ από τον Σείριο για να εξομοιώνονται τα παιδιά τους με τους βάρβαρους.

Το κράτος όπως πολλοί προτιμούν να ξεχνάνε είμαστε εμείς. Αν το κράτος, δηλαδή εμείς (δεν είναι υπερβολή η επανάληψη όταν δεν γίνεται εύκολα κατανοητό το πέριεχόμενο), γουστάρει να έχει τέτοιους νόμους και επιβραβεύει πολιτικούς που προωθούν τέτοιους νόμους, τότε όποιος εξαντλεί την οργή του στους μπάτσους που π.χ κακοποιούν μετανάστες υποκρίνεται ως εκεί που δεν πάει. Όπως στην δημοκρατία τα αδιέξοδα βρίσκονται μόνο μέσα στα μυαλά των πολιτών που δεν υπηρετούν την πολιτεία, έτσι και το όργανο, όπως και το μπουζούκι, παίζουν σε ότι σκοπό τους βαρέσεις.

Και όλοι όσοι μπλογκαροαμπελιφολοσούμε, αποθεώνουμε το κάθε παλτό με δυο σπασμένα πόδια, χτίζουμε καριέρες ή τρέχουμε σαν τον Βέγγο για τον καθημερινό επιούσιο, και γενικώς ζούμε τις ζωούλες μας, καλό θα είναι να κάνουμε και καμιά αυτοκριτική. Ακόμα και οι ίδιοι να είμαστε παναγίες και να μην έχουμε την παραμικρή ευθύνη για το τριγύρω μπάχαλο, υπάρχουν δικοί μας άνθρωποι που σίγουρα έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για το πολιτικό-περιβαλλοντικό-κοινωνικό-ηθικό και πλεόν νομικό κατάντημα. Δεν είμαστε πεφωτισμένοι για να δείξουμε το φως, είναι ζήτημα αν μπορούμε να το βρούμε οι ίδιοι. Μπορούμέ όμως να τους καλέσουμε να ψάξουμε μαζί. Με μόνη ελπίδα να ξαναξεκινήσουμε την αναζήτηση αλλά να μην καταλήξουμε με εκπομπή στον Αντέννα.

Υ.Γ: Απο το Smooth Criminal στο Rock my World πολλά στραβά μεσολάβησαν αλλά ο καλλιτέχνης μένει ζωντανός με το έργο του και ο Michael Jackson επικαιροποίησε όσα είχε διδάξειτο Rock n Roll προγενέστερα. Το μπιτ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

Πώς περνάει ο καιρός...

2009-06-26T15:27:00.007+03:00

Το έβαλα και στο φέιζμπουκ αλλά δεν είδα ανταπόκριση.
Πάρτε το λοιπόν κι εδώ και ΔΕΙΤΕ ΤΟ
ΟΛΟ
http://www.youtube.com/watch?v=lTU5Z_eGUH0
..κι ο καθένας (από εμάς) να αναλάβει τις ευθύνες του (βλ. κάλπη)

My prequel's sequel

2009-06-20T10:21:00.005+03:00

Την περασμένη Παρασκευή είδα το Terminator Salvation. Αρκετοί το περιγράφανε ως Terminator 4. Στην ουσία όμως ήταν ένα prequel της γνωστής σειράς. Ή μήπως όχι? Η ιδιαίτερη πλοκή του Terminator καθιστά δύσκολη την τοποθέτηση του Salvation ως προγενέστερο ή μεταγενέστερο των υπολοίπων. Περίεργο? Όχι ιδιαίτερα όπως διαπίστωσα. Το Hollywood θεωρώ πως τελευταία βλέπει αυτά τα μπερδεψιάρικα sequel-prequels ως το νέο αίμα των κινηματογραφικών spin-offs.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η πρώτη "full feature" κινηματογραφική ταινία είναι το The Story of the Kelly Gang του 1906. Ακολουθεί το 1914 η πρώτη έγχρωμη ταινία The World, the Flesh and the Devil. Το πρώτο πραγματικό sequel που γυρίστηκε ήταν το Fall of a Nation το 1916. Θέλω να πιστεύω πως το sequel αυτό δεν ήταν μια πρώτη αποπείρα αρπαχτής σε ένα νέο είδος αλλά η συνέχιση της ιστορίας του πρώτου (The Birth of a Nation, 1915). Προσωπικά πιστεύω πως εκεί που ξεκίνησε το όργιο των sequels ήταν την δεκαετία του '60 με την σειρά των James Bond. Ξεκινάει αργοτερά η μαζική παραγωγή sequels όχι ιδιαίτερα βαθυστόχαστων ταινιών όπως slashers (Friday the 13th, Halloween), κωμωδίες (Police Academy) και περιπετειούλες (Back to the Future). Αυτές οι ταινίες φυσικά επέτρεπαν κάτι τέτοιο καθώς δεν υπήρχε και κάποια ιδιαίτερη ιστορία που έπρεπε να προσαρμοστεί ώστε να επιτρέψει την ύπαρξη συνέχειας.

Στο σημείο αυτό φαντάζομαι το Hollywood αρχίζει να θέλει να επεκτείνει την παραγωγή sequels και σε ταινίες με λίγο πιο βαθυστόχαστο σενάριο. Τα απότελέσματα άλλοτε είναι πολύ καλά (Terminator 2) και άλλοτε τραγικά (Highlander). Στις περισσότερες αν όχι όλες τις περιπτώσεις πάντως τα sequel αν και καλά αρκετές φορές, αδυνατούν να φτάσουν το επίπεδο της πρώτης. Χαρακτηριστικές τέτοιες περιπτώσεις θα έλεγα πως είναι οι σειρές Alien και Predator. Ειδικά για αυτές τις δύο περιπτώσεις βλέπουμε και το απόλυτο spin-off με τα δυο τραγικά Alien vs Predator...

Και να σου λοιπόν που αρχίζουμε να θέλουμε κάτι περισσότερο. Και τι ανακαλύπτουμε? Μα τα prequels! Εκεί που μια σειρά λες ότι δεν πάει άλλο και είναι ήδη τραβηγμένη από τα μαλλιά, πάμε πίσω στον χρόνο να δούμε πως ξεκίνησε η όλη φάση. Batman Begins και Gotham Knight, Hannibal Rising, Exorcist: The Beginning, Terminator Salvation, Star Trek ... Η αλήθεια είναι φυσικά ότι η ιδέα του prequel δεν είναι καινούργια καθώς βλέπουμε prequels ακόμα και το 1948 με το Another Part of the Forest. Πλέον όμως έχει γίνει trend.

Προσωπικά θέλω να δω στα επόμενα χρόνια ποιό θα είναι το νέο μέσο για τα κινηματογραφικά studio να αρμέξουν τις τσέπες μας. Φαντάζομαι κάτι του τύπου Alien vs Predator αλλά πολύ πιο ξεκάρφωτο. Ο James Bond να πρέπει να κόψει το κεφάλι του Hannibal Lecter για να είναι ο "The one"...

P.S: Θα ήθελα με το post αυτό να αρχισεί μια κουβεντούλα:
- Ποιό θεωρείτε ότι είναι το πίο τραγικό sequel? (Highlander 2)
- To πιο πετυχημένο (The Godfather: Part II)
- To καλύτερο prequel? (Batman Begins)
- ...

Μεγάλες Στιγμές

2009-06-16T19:42:00.003+03:00

Ζούμε μεγάλες στιγμές και είναι αδύνατο να τις αγνοήσουμε.

Ένα από τα αναπόσπαστα στοιχεία του British Pride, η British Airways, προέβει σε μια κίνηση που απο μόνη της αποτελεί χτύπημα στο μαλακό υπογάστριο του Καπιταλισμού. Ζήτησε από 30.000 και πλέον (καλοπληρωμένους είναι αλήθεια σε αρκετές περιπτώσεις) υπαλλήλους της είτε να δουλέψουν τζάμπα για ένα μήνα είτε να πάρουν άδεια άνευ αποδοχών.

Δεν είναι η πρώτη εταιρεία που προχωράει σε τέτοιο απενενοημένο διάβημα αλλά το μέγεθος και η γενικότερη δυναμική της εν λόγω εταιρείας δίνει άλλα χαρακτηριστικά στην όλη υπόθεση.

Επίσης, προτείνω ένα συγκλονιστικό άρθρο από τον Guardian της περασμένης Παρασκευής για τον Αμερικάνικο Σοσιαλισμό των.... πλουσίων....

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2009/jun/12/america-corporate-banking-welfare

το τρυπάνι (μέρος α')

2009-06-16T14:47:00.008+03:00

ήταν μια κουνέλα
τσαχπίνα στρουμπουλή
τη λέγαν χουανίτα
τη θέλανε πολλοί
μ'αυτή έκανε νάζια
σκέρτσα και καπρίτσια
κουνούσε τη μουσούδα της
και άναβε τα βίτσια
μέχρι που μια μέρα
στη βόλτα της απάνω
της την έπεσαν τρεις κούνελοι
της άλλαξαν τα φώτα
η χουανίτα έμεινε έγγυος
ο πατέρας της την έδιωξε απ'το σπίτι
για να τ αβγάλει πέρα
έκανε πιάτσα στη σόλωνος
μέχρι που εκεί
γνώρισε τον μήτσο
έναν τίμιο ταξιτζή
που έμοιαζε του ρακιτζή
αλλά ήταν παλικάρι
πήρε τη χουανίτα σπίτι του
της έβαζε να φάει
της έστρωνε να κοιμηθεί
μα οτάν αυτή
μια μέρα μεσημέρι
έκανε να κουνηθεί
της έριξε'ένα χέρι ξύλο
και της είπε
να πάει
να
βρει αλλού να μείνει
έτσι η χουανίτ
α
με την κοιλιά στο στόμα
έτρεχε στα άσυλα
τα πάρκα
τις πλατείες
χωρίς στον ήλιο μοίρα
μάζευε εμπειρίες
κάποτε γέννησε
στη γωνιά του δρόμου
δεκαννιά
γλυκά
χαριτωμένα
παιχνιδιάρικα
άχουτα αμωρέ
γουτσου γουτσου
με ροζ μυτούλες
και αθώα ολοστρόγγυλα ματάκια
κουνελάκια
και τότε πέρασε η κυρα Αγλαΐα
έβγαζε βόλτα
το ντοπερμαν
και το ντόπερμαν
έφαγε τη χουανίτα
(κάποτε τσαχπίνα στρουμπουλή
κουνέλα)
και τα δεκαννια
γλυκά
χαριτωμένα
παιχνιδιάρικα
άχουτα αμωρέ
γουτσου γουτσου
κουνελάκια
που είχαν ροζ μυτούλες
και αθώα ολοστρόγγυλα ματάκια
έτσι λοιπόν σας λέω
έχει μήνυμα η ιστορία
αν έχετε κι εσείς
με κουνέλα γνωριμία
τσαχπίνα, χαδιάρα
ζουμπουρλού και παιχνιδιάρα
πείτε της να μην
πολυπαίζει τη μουσούδα
με ύφος και πεντάστερο τουπέ
γιατί θα την πάρει ο διάλος
τέλος
γεια

Μαθήματα Μαγειρικής

2009-06-16T02:52:00.004+03:00

Banana Split, Bananas, Beaker, Bunsen Soup, Cake, Cancelled Show, Chocolate Moose, Christmas Dinner, Coconut, Cow, Crunchy Stars, Donut, Dough, Eggs, Fish, Fishy Chowder, Flapjacks, Frog Legs, Happy Birthday, Heavy Metal, Hot Dogs, Hot Sauce, Japanese Cake, Jacques Roach, Lobsters, Love, Lump Bread, Meatballs, Meat Loafers, Milk Shake, Numa, Onion Cake, Orange Juice, Poisoned Food, Pressed Duck, Reporter, Roast Pig, Roasted Turkey, Roller Skates, Salad, Shakespeare, Souffle, Spaghetti, Spring Chicken, Squirrel Stew, Turtle Soup, Telling a Joke, Uncle, Wedding Cake.

Υ.Γ: Ανεξάρτητα αν διαφωνήσει ο administrator ή οποιοσδήποτε άλλος, διαχωρίζω την θέση μου σαν μέλος αυτού του μπλογκ από το σύνθημα με την Λία και την Βίσση. Δεν με εξέφραζαν και ορισμένα εκ των προηγούμενων αλλά αυτή την φορά νιώθω την ανάγκη να τονίσω την διαφοροποίηση μου. Δεν κάνω ούτε κριτική, ούτε με ενοχλεί η ύπαρξη του, απλά διαφωνώ με την όλη σύλληψη.

Το μαμούθ ρε παιδιά... Θα ξεφύγει!

2009-06-14T12:08:00.004+03:00

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν. Εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια κατάλαβαμε ότι έπρεπε να κατέβουμε από τα δεντρα και να συννενοηθούμε με τους άλλους που μας μοιάζανε γιατί one-on-one το μαμούθ λες ότι μας ψιλοείχε. Αρχίζουμε λοιπόν να φτιάχνουμε μικρές κοινωνικές ομάδες, προστατευόμαστε, τρεφόμαστε και γενικότερα επιβιώνουμε πιο εύκολα. Super! Ομαδικό πνεύμα, κοινωνικό συναισθημα και ποιός μας πιάνει.

Fast forward στο σωτήριο έτος του τώρα λοιπόν. Οι μικρές κοινωνικές ομάδες έχουν γίνει τερατώδεις και απρόσωπες (το κυριότερο) μεγαλουπόλεις όπου αδυνατείς να ξεχωρίσεις το πώς ακριβώς σε βοηθάει αυτή η κατάσταση να επιβιώσεις. Το κοινωνικό πνεύμα του ανθρώπου αντίστοιχα υφίσταται ατροφία αλλά ο άνθρωπος συνεχίζει να είναι ομαδικό όν και ψάχνει την ομάδα του. Το άσχημο όμως είναι ότι οι ομάδες εκ φύσεως (?) παραμένουν ανταγωνιστικές και οδηγούν πλέον σε ακρότητες. Αν το εξετάσουμε κάθε ομάδα στην οποία εντασσόμαστε έχει το αντίπαλο δέος της:
- EMO vs Trendy
- Ολυμπιακός vs Παναθηναϊκός
- ΝΔ vs ΠΑΣΟΚ
- Μετανάστες vs Χρυσαυγίτες
- Αριστεροί vs Δεξιοί
- Ψαγμένοι τύποι vs Τύποι με SUV στο Κολωνάκι
- Επιστήμη vs Οργανωμένη θρησκεία
- ...

Το κακό είναι ότι ο άνθρωπος όταν βουταέι μέσα στη μάζα γίνεται επικίνδυνος γιατί δεν έχει ατομική συνείδηση. Βάλε και κάνα δυο καθοδηγητές από πάνω (κάθε ομάδα τους έχει) και έδεσε το γλυκό.

Μπορεί άραγε ο άνθρωπος να απαλλαγεί από αυτές τις ομάδες που τον περιορίζουν? Μήπως η ομαδική συνείδηση είναι κάτι πλέον αναχρονιστικό? Πως μπορούμε να αφήσουμε τις κατευθυνόμενες παπάρες και να πάμε πίσω στα βασικά? Πως διάολο μπορούμε απλά να μαζευτούμε για να κυνηγήσουμε το γα****νο το μαμούθ?

Supermarketing

2009-06-14T11:52:00.002+03:00

Και πάω λοιπόν μετά από καιρό χθες στο supermarket της γειτονιάς. Αρχίζω και γεμίζω το καλάθι μου με ένα ένα τα είδη carbon που ψωνίζω κάθε δυο βδομάδες. Ψωνίζω τις τονοσαλάτες μου αρπάζοντας 2 συσκευασίες από αυτές τις κλασικές τις "2+1 δώρο". "Ωραία" λέω. "Έξι κονσερβες στην τίμή των τεσσάρων". Πάω μετά στο ψυγείο με τα γαλακτοκομικά να πάρω γιαούρτι. Παίρνω άλλες δύο συσκευασίες από την αγαπημένη μου μάρκα πάλι σε "2+1 δώρο" έκδοσή. "Ουάου" λέω. "Κόνομα έχω κάνει σήμερα. Το ένα τρίτο απ' ό,τι πήρα το πήρα τσάμπα". Πηγαίνοντας προς το ταμείο το μάτι μου πιάνει όλο το υπόλοιπο ψυγείο. "2+1 δώρο", "2+1 δώρο", "Παιρνετε 3 πληρώνετε 2". Μετά παρατηρώ ότι η τρομακτική πλειοψηφία των ειδών αυτών δεν έχει έκδοση solo. Τελικά το τρίτο δεν είναι δώρο απλά αυτή είναι η τίμη των τριών.

Εντάξει, η διαπίστωσή μου δεν ήταν και τόσο φοβερή. Ίσως δεν έγινε και με τον τόσο κινηματογραφικό τρόπο που περιέγραψα. Απορώ όμως. Αυτά τα μικρά χαζομάρκετινγκ τρικ σε πόσους πραγματικά πιάνουν?

Sympathy for the Devil

2009-06-12T00:50:00.006+03:00

Οι μετακινήσεις ανθρώπων ανά τον κόσμο αφορούν όχι μόνο τους ίδιους τους ταξιδευτές αλλά και τους εκάστοτε προορισμούς τους. Μόνο που η αγωνία μιας χώρας να προσελκύσει τουρίστες είναι αντιστρόφως ανάλογη της επιθυμίας να προσελκύσει οικονομικούς μετανάστες. Εκτός βέβαια και αν χρειάζεται πάμφθηνο και απελπισμένο εργατικό δυναμικό για να οργανώσει Ολυμπιακούς και να αποκτήσει τις υποδομές προηγμένων χωρών. Για να πάψουν τα έργα να είναι μακέτο σύμφωνα με τον Κινέζο. Λίγο καλύτερα δηλαδή από το πως κατασκευάστηκαν οι πυραμίδες, εκτός και αν υιοθετηθούν οι συνδέσεις με την χαμένη Ατλαντίδα. Αν μετά από 3000 χρόνια επισκέφτονται τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις – Malls όπως επισκέπτονται σήμερα τις πυραμίδες, οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος να βάλουν το χέρι τους. Τουλάχιστον δεν θα σβήσουν οι αλλεπάληλες οικείες μνήμες υπό την σκιά του ασυνάρτητου καλατραβικού κάλλους. Παραδείγματος χάριν, δυο χέρια να μουτζώνουν τον Τζόρτζεβιτς.

Όσο όμως ο επισιτιστικός επιχειρηματίας της Σαντορίνης πουλάει τα γκουρμέ προιόντα και υπηρεσίες του σε τιμές που 15 οικονομικοί μετανάστες δεν συγκεντρώνουν ψιλά ούτε για το κουβέρ, η ανθρωπότητα δικαιώνεται. Τα σάπια θεμέλια φανερώνονται μόνο όταν τα διάφορα φτωχαδάκια επιχειρηματίες και τα corporate φιντάνια τους διαμαρτύρονται για το που είναι οι τουρίστες. Όντας μεταξύ Μ-Λ και Λ-Μ ΚΚΕ ζητούν από το κράτος να παρέμβει, να επιδοτήσει την εργασία, την επένδυση, να χρηματοδοτήσει καμπάνιες, να φέρει τουρίστες που θα έχουν παχιές τσέπες και δεν θα κάνουν διαγωνισμούς πεολειχίας στις μπάρες των Μαλλίων, που θα πληρώσουν μια περιουσία για να ζήσουν το true experience. Στο ξεκίνημα της σαιζόν όλοι τα βάζουν με το σύστημα, που σαν το δίχτυ πάντα απλώνεται μπροστά τους. Θα έλεγες ότι όλοι μεγάλωσαν με Σιδηροπουλικά ακούσματα. Στο τέλος της σαιζόν ξέρεις ότι οι περισσότεροι εξ αυτών όχι μόνο ψεύδονταν αλλά και ότι τελικά τους νανούριζαν με Πετρέλη-Στανίση. Αυτοί οι επιχειρηματίες αλλά και ουκ ολίγοι άλλοι πετυχημένοι επαγγελματίες έχουν την δική τους ατζέντα και την συζητάνε στα καφέ όπως όλοι οι αστοί με καθαρή την συνείδηση για το τι ωραία που τα καταφέρανε και χθές και σήμερα και αύριο.

Κάποιοι που εκτος από καθαρή συνείδηση έχουν και καθαρό αίμα βάλθηκαν να διώξουν άρον άρον τους οικονομικούς μετανάστες. Φέρτε κουβαρντάδες τουρίστες και διώχτε εξαθλιωμένους μετανάστες από παιδικές χαρές μην μολύνουν τα παιδάκια μας. Ξαναδίνοντας τα φώτα του πολιτισμού ο Έλληνας μπορεί να συνεχίσει να πίνει μακάριος το φραπεδάκι του και να απορροφείται στα τριημεράκια του. Ψηφίζοντας το ίδιο κατεστημένο. Τους συνήθεις υπόπτους. Μόνο που κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Ίσως από εδώ και πέρα να έχει και τους τουρίστες αλλά και τους οικονομικούς μετανάστες που του αξίζουν. Ώστε όλοι μαζί να ευθυμήσουμε στην μεγάλη εταιρική–κρατική και ενίοτε μητροπολιτική οντότητα Παρτάκηδες ΑΕ.

Just as every cop is a criminal
And all the sinners saints
As heads is tails
Just call me Lucifer
'Cause I'm in need of some restraint (Rolling Stones)

Το πάτημα

2009-06-09T12:25:00.003+03:00

[...] Δεν είμαι ρατσιστής. Δεν έχω τίποτα με τη βλακεία. Κι εγώ βλάκας είμαι. Πολύ συχνά. Συνήθως. Αλλά δε φοράω στολή. Και δεν επιβάλλω τη βλακεία μου. Παρά μόνο σε όσους θέλουν. Στους φίλους μου, στην γκόμενά μου. Τι είναι μπάτσος; Ένας βλάκας όπως όλοι αλλά με στολή. Με πάτημα. Με το μαγικό κουμπί. Που το πατάς και κάτι γίνεται. Κάτι γίνεται; Νομίζει οτι κάτι γίνεται. Τι είναι φασισμός; Ένα πάτημα για όλους τους φτωχούς και τους βλάκες του κόσμου. “Όλοι είμαστε φτωχοί, αλλά εσύ είσαι καλύτερος φτωχός από τον άλλο φτωχό, το Μαύρο, τον Κινέζο, τον πούστη”. Γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί είσαι Άρειος. Γιατί έχεις Ιστορία. Γιατί έχεις στολή. Γιατί έχεις το πάτημα. Έτσι, κάτι μαλάκες που θα μπορούσαν να περνάνε μια χαρά με το πώς είναι και το τι είναι και να ζουν δημιουργικά και ευτυχισμένα, τσουπ, κάνουν το ξεπέταγμα, σηκώνουν το μέτωπο ψηλά, βρίσκουν το Πάτημα: Στολή, Ιστορία, Φυλή, Πιστόλι. Και ξαφνικά ο βλάκας, ο περίγελος του σχολείου, αποκτά εξουσία πάνω σου, πάνω μου, πάνω μας, έτοιμος να χυμήξει, να πάρει το αίμα του πίσω. Απ' όλους. Από τις γκόμενες που δεν του κάθισαν, από τους τύπους που δεν τον έκαναν παρέα, από τους συναδέλφους που τον δούλευαν, Τώρα μπορεί να τους δείρει, να τους μπουζουριάσει, να τους ξεφτιλίσει, χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, ασύδοτα, ελεύθερα, απόλυτα. Δεν ξέρω, πολλές φορές το σκέφτομαι, οτι εντάξει, άνθρωποι είναι κι αυτοί, ένα μισθό παίρνουν και τα ρέστα. Στ' αρχίδια μου. Να βρουν άλλη δουλειά. Και σιγά το μισθό. Δουλειά, να βαράς τον άλλον είναι δουλειά; Δεν είναι. Είναι εκδίκηση. Η εκδίκηση του τίποτα. Έτσι λέω εγώ και με λένε Μανόλη.

Από το βιβλίο “Τα χαστουκόψαρα” του Λένου Χρηστίδη

Οικολογία - Κοροϊδία = 2

2009-06-04T12:59:00.003+03:00

Έλεος πια με τισ οικολογικές ανησυχίες κ τις πράσινες παπάρες.Δεν αντέχω άλλο. Είχαμε πριν λίγο καιρό μόνο τις δήθεν φιλανθρωπίες των πλουσίων κ των μεγιστάνων,που κάνανε την φιγούρα τους κ τις δημόσιες σχέσεις τους κ μάσαγαν οι ανόητοι μικροαστοί ότι δήθεν είναι ευαίσθητοι αυτοί που τους πίνανε το αίμα κανονικότατα, τώρα βρήκαμε καινούριο φρούτο.
Οικολογία σου λέει ο άλλος. Κ δήθεν φροντίζουν οι ματσωμένοι να έχουν υβριδικά αυτοκίνητα, ανακυκλώσιμα περιτυλίγματα οι μεγαλοαλυσίδες, Gala για το πράσινο οι μεγιστάνες κτλ κλτ. Μα καλά, είναι δυνατόν να τρώει τόσος πολύς κόσμος κουτόχορτο? Δεν είναι ολοφάνερο ότι όλοι αυτοί που μας το παίζουν οικολογικά ευαίσθητοι, είναι κοινωνικά κ ανθρωπιστικά αναίσθητοι? ότι δεν τους καίγεται καρφάκι για το πράσινο κ τα προβλήματα της φτώχιας? Ότι κάτι άλλο κρυβεται από πίσω? Ότι το πιθανότερο είναι να θέλουν να φτιάξουν την εικόνα τους προς τα έξω, ώστε απερίσπαστοι κ με τις ευλογίες όλου του κόσμου να συνεχίζουν να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους κ να καταστρέφουν τον κόσμο που ζούμε?
Περιμένω απαντήσεις γιατί μου φαίνεται ότι θα τρελαθώ με όλη αυτή την οικολογική μανία που ζούμε καθημερινά...Έλεος, αλλά εγώ τέτοια οικολογική συνείδηση δεν διαθέτω...Φιδάκια

Η Γέννηση ενός (πολιτικού;) αστέρα

2009-05-28T23:58:00.002+03:00

Άντε επιδή πολύ κουλτούρα έπεσε, ένα βιντεάκι για χαλάρωμα. Συγγνώμη εκ των προτέρων για όσους δεν γνωρίζουν τον πρωταγωνιστή... Όσοι γνωρίζετε, προσέξτε το αγωνιστικό - καταγγελτικό- στυλ.

http://www.youtube.com/watch?v=w9moz_gDJEM&eurl=http%3A%2F%2Fne.pasok.gr%2Fkerkyra%2F&feature=player_embedded

Have fun...

Ripe Cornfield (Arthur ILLies 1870-1952)

2009-05-26T16:29:00.005+03:00

Ο εν λόγω πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Illies ανήκει σε εκείνα τα εκθέματα που παρουσιάζονται περιοδικά στο Barber Institute of Fine Arts, εντός του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ. Τώρα πρόσφατα που τον ξαναείδα κάτι με συνεπήρε. Αντιγράφω περιληπτικά από τον οδηγό της πινακοθήκης.

Arthur Illies was interested in the moon and religious symbolism (popular subjects in German art during his period). Illies omits all signs of human life. The field of corn refers to the autumn harvest, making the crescent moon a possible representation of the sickle. This also refers to the cycles of life. Much as corn is grown, harvested and replanted, mankind procreates, ages and dies. The central moon above the corn reinforces a sense that the viewer is looking up into the sky from ground level. Like the previous three works, this emphasises the small scale of human life. Corn is also used in Christianity as a symbol for the body of Christ. This suggests pantheism (the belief that God is present in all things). He was the first artist to publish a colour print in the German periodical Pan and continued to utilise colour in various ways in his work.

Υ.Γ: Αυτός ο πίνακας αποτελεί και το δικό μου φόρο τιμής στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, έναν από τους ελάχιστους βουλευτές που όχι μόνο εκτιμούσα για τις απόψεις του αλλά κυρίως για το ύφος του. Ίσως το ότι ποτέ δεν υιοθέτησε τον λαικισμό να του στέρησε δόξες και μεγαλεία αλλά ελπίζω να του χάρισε ψυχική ηρεμία στον προσωπικό του αγώνα.

Όλους αυτους, τους εχω βαρεθεί !!!

2009-05-25T12:37:00.011+03:00

Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ & Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη
Άλλες ερμηνείες: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ,ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ Κ ΝΙΩΘΟΥΜΕ,ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ Κ ΔΥΝΑΤΑ...ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ Κ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ !!!

Σουρεαλισμός

2009-05-20T07:52:00.001+03:00

Συνίσταται μια έκδρομη στα Χανιά αυτό το καλοκαίρι

G3A3

2009-05-15T19:29:00.010+03:00

Γεία σας παιδιά..

Σας γράφω πλέον από την όμορφη πόλη της Ξάνθης. Είμαι σε ένα internet cafe όπου 15χρονοι Ξανθιώτες βρίζουν ο ένας τον άλλο με ακατανόμαστες εκφράσεις, παίζοντας ένα γνωστό RPG.

Η μετάθεση μου στη μονάδα ήταν το επόμενο αναγκαστικό βήμα σε αυτήν την άχαρη αλυσίδα εξαναγκασμών που με έχει υποβάλλει ο στρατός. Το αρχικό μούδιασμα στο καινιούργιο περιβάλλον ήταν δεδομένο όπως επίσης και οι διάφορες αρνητικές εκπλήξεις, όσον αφορά καθαρά στρατιωτικά θέματα (ωχ, που πάμε τουαλέτα τώρα? τι ώρα τρώμε? μπορούμε να κάνουμε μπάνιο? οι παλιοί είναι καλά παιδάκια, θα μας κάνουν παρέα ή θα μας βρίζουν και θα μας παίρνουν το κολιατσό?). Δεν συνεχίζω με στρατιωτικές λεπτομέρειες καθώς ξέρω πως στον πραγματικό κόσμο όλα αυτά που συνθέτουν την καθημερινότητα μου δεν έχουν καμία σημασία ή αφορούν κάποιον ιδιαίτερα. Θα αναφερθώ μόνο στο γεγονός πως επειδή οι περισσότεροι φίλοι μου πήραν μεταθέσεις σε μονάδες της Αθήνας, ή λείπουν σε σχολή δεκανέων, έχω μείνει μόνος μου στις εξόδους μου. Ίσως να είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που νιώθω τόση μοναξιά. Βέβαια, όπως με είχε προειδοποιήσει ο φίλος Fικάρ χαιρετώντας με πριν φύγω τον Φεβρουάριο, "τώρα πλέον είσαι μόνος σου". Τότε δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς εννοούσε. Τώρα πλέον ξέρω.

Εντάξει, ξέρω, υπάρχουν πολύ χειρότερες θητείες, στρατόπεδα, μεταθέσεις και περιπτώσεις παιδιών που πραγματικά ταλαιπωρήθηκαν για μήνες. Ξέρω επίσης πως είμαι μεγάλο παιδάκι και πως περνάει ο καιρός. Ίσως όμως σήμερα έχω μελαγχολήσει λίγο παραπάνω.

Υπάρχουν όμως και καλά νέα. Η Ξάνθη ως πόλη είναι πανέμορφη. Βασικά, αυτός ήταν και ο λόγος που ήθελα να "postaro" σήμερα. Μια πόλη ζωντανή, με έντονη εμπορική κίνηση, μαγαζιά, καφετέριες (τύπου select), φοιτητικά μπαράκια, μπυραρίες, ταβέρνες και εστιατόρια. Στην οικονομική αναγέννηση μεγάλο ρόλο φυσικά έχουν παίξει και οι φοιτητές/τριες, οι οποίοι προσθέτουν σε ζωντάνια, νεανική τρέλα και γενικά έχουν αλλάξει το χαρακτήρα της επαρχιακής πόλης (να ζήσει ο εσωτερικός τουρισμός που συντηρεί τη μισή Ελλάδα). Πρόσθετα, υπάρχει ένα ιδιάιτερα αξιόλογο ιστορικό κέντρο με πεζόδρομους και μια πανέμορφη, γραφική παλιά πόλη με αρκετά καλοδιατηρημένα κτίρια/αρχοντικά και καπνομάγαζα των αρχών του αιώνα (σπίτια όπως αυτό της φωτογραφίας).

Για τελευταίο κράτησα το καλύτερο. Στην πόλη ως γνωστόν υπάρχει έντονο το στοιχείο της μουσουλμανικής μειονότητας, κάτι που την καθιστά χωνευτήρι πολιτισμών και ανθρώπων. Υπάρχουν απίστευτα γραφικές γωνιές σε όλη την "πολυπολιτισμική" πόλη και είναι περιττό να πω πως οι δύο κοινότητες φαίνεται να συμβιώνουν σε απόλυτη ισορροπία, χωρίς προβλήματα και τριβές (ουσιαστικά υπάρχει μία κοινότητα με διαφορετικές, ενδιαφέρουσες αποχρώσεις). Οι κλασικές εθνικιστικές παπάρες ισοπεδώνονται τόσο εύκολα από την καθημερινότητα και την πραγματική ζωή, όταν βλέπεις ανθρώπους και από τις δύο κοινότητες να είναι γείτονες, να μιλάνε σε κοινές παρέες, και να δουλεύουν μαζί.

Η Ξάνθη είναι λοιπόν ωραιότατος τουριστικός προορισμός για όποιον από εσάς θελήσει να ανέβει καμία βόλτα προς τα βόρεια, αφού δεν σας κρύβω πως μου έχετε λείψει.

Φιλάκια και τα λέμε όταν τα πούμε.

Ωχ το πόδι μου!

2009-05-12T11:37:00.005+03:00

Και πάνω που τελειώναμε το τελευταίο μονό της ταλαιπωρίας αποφασίζω να πιάσω μια πάσα που είχε εισητήριο χωρίς επιστροφή για το Θεό. Πηδάω σκεπτόμενος μισό την μπάλα, μισό τα νέα παπούτσια που είχα αγοράσει και ήθελα να βάλω στην βραδινή έξοδο. Τι το 'θελα? Σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου το Σαββατιάτικο διάλειμα για μπάσκετ είχει γίνει μια αναζήτηση στα όρια του ανθρώπινου πόνου...

Ο πόνος πολύς. Ο αστράγαλος πλέον τεράστιος! Από το σπίτι του φίλου deadrabbit αποφασίζουμε άρον άρον να πάμε στα επείγοντα στο ΚΑΤ. Μέσα στο παραλήρημα του πόνου και της σκοτοδίνης σκέφτομαι ότι δεν έχω ξαναπάει ποτέ στα επείγοντα ενός νοσοκομείου ως επείγον περιστατικό ο ίδιος. Εμπειρία σκέφτομαι. Εμπειρία ήταν...

Η πρώτη επαφή με το προσωπικό του ΚΑΤ ήταν στην είσοδο των επειγόντων με έναν οδηγό ασθενοφόρου. Με κοιτάει να κάνω κουτσό για να μπω, γελάει και μου λέει¨"Μάλλον δεν χρειάζεσαι καροτσάκι... Επειγοντα αριστερά.". Οκ. Αυτός είχε και πλάκα. Περνάμε μια σεκιουριτού η οποία συγκινήθηκε και λέει "Περάστε πρώτοι πρώτοι!". Ωραία λέω. Φτάνουμε στην πορτα (ναι... μια πόρτα ήταν) των επειγόντων που ίσα ίσα φαινόταν πίσω από το μπουλούκι του κόσμου που φώναζε και έσπρωχνε για μια θέση στα επείγοντα (πως λέμε στον ήλιο?).

Εκεί αρχίζει το σόου. Φωνές... Σπρωξίματα... Βρισίδια... Εντύπωση μου έκαναν οι ετοιμοθάνατοι (κατά τα λεγόμενα τους) που μόλις έκλεινε η πόρτα βρίσκανε το ψυχικό σθένος να αρχίσουν τις αγκωνιές στον παππού που βρέθηκε ξαφνικά μεταξύ αυτών και της πόρτας. Πραγματικά όποιος έβγαινε από κει μέσα έπρεπε άμεσως να ξαναμπεί λόγω του ξύλου της φάλαγγας που δεχόταν. Να ναι καλά ο deadrabbit που μπήκε μέσα να ρωτήσει.

Επιτροπή υποδοχής μέσα από την πόρτα ένας ακομά σεκιουριτάς. Με αρμοδιότητες όμως! Δουλειά του ήταν να κάνει διαγνώσεις αστραπή βασιζόμενος στην πολύχρονη ακαδημαική και επαγγελματική του εμπειρία ώστε να διαπιστώσει αν η περίπτωση είναι επείγουσα η μπορεί να περιμένει. "Έχει κοπεί το πόδι? Τρέχει αίμα? Όχι? Να περιμένει!". Με λίγο εύστοχο τσαμπουκά ο deadrabbit κατάφερε να παρακάμψει τον ακαδημαικό σεκιουριτά και να πιάσει έναν ιατρό. Επόμενη ατάκα: "Φέρτον φέρτον. Αλλά αν μπεις από μπροστά θα σε φάνε οι απο έξω.". Μου θύμισε ατάκα από ταινία Romero όπου οι τελευταίοι επιζήσαντες άνθρωποι πολιορκούνται από τις ορδές των ζόμπυ...

Τελοσπάντων... Μπαίνουμε από την πίσω πόρτα. Περιμένουμε άλλο ένα μισάωρο μέχρι να μας δεί ο μπουλούκος ιατρός (αναιδέστατος και για πολλές σφαλιάρες), κάνουμε ακτινογραφία κλπ κλπ. Η διάγνωση? Βαρύ διάστρεμα ποδοκνημικής. Εντάξει... Θα ζήσω μάλλον. Σε 2-3 βδομάδες θα είμαι μια χαρά. Η εμπείρια στο ΚΑΤ όμως θα μείνει για περισσότερο φαντάζομαι.

The Return of Street Politics?

2009-05-06T17:56:00.003+03:00

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics δημοσίευσε μια ειδική έκδοση για τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Καθώς το θέμα έχει αναλυθεί σε προηγούμενα ποστ δεν θα προσθέσω κάποιο σχόλιο εδώ. Κάποιοι μπορεί να το βρουν ενδιαφέρουν πάντως.

Το χάσιμο της Νέας Υόρκης

2009-05-05T13:00:00.006+03:00

Είδα τις προάλλες με παρέα σπίτι την ''Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης''. Ομολογώ ότι συμπαθώ πολύ τον Τσάρλι Κάουφμαν και τις προηγούμενες σεναριακές του απόπειρες (στο μυαλό του Τζόν Μάλκοβιτς,η αιώνια λιακάδα) αλλά με αυτήν την πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια έχω ψιλοαπογοητευτεί. Πολύ μπερδεμένο,καμία προσπάθεια να συνδέσει λογικά τα πλάνα, τρελό χάσιμο που δοκίμασε τα νεύρα μου.
Όντως η ταινία είχε όμορφα πλάνα κ ωραίες εικόνες αλλά αναρωτιέμαι μήπως όλο αυτο είναι απλά για την κάβλα του σκηνοθέτη,αδιαφορόντας για τον ίδιο τον θεατή? Και φυσικά δεν εννοώ καλλιτεχνικές εκπτώσεις, ούτε να κάνει μια εμπορική ταινία, αλλά αδυνατώ να καταλάβω που ήθελε τελικά να μας οδηγήσει ο σκηνοθέτης? τι ήθελε να πει με αυτή του την ταινία? η μήπως δεν ήθελε να μας οδηγήσει πουθενά? Στην τελική, υπήρξαν και άλλες ταινίες-χασίματα στο παρελθόν (πχ το 2046) που αν και δεν τις πολυκαταλάβαινες,σου άφηναν μια πολύ δυνατή αίσθηση μέσα σου. Αυτή νομίζω πως ούτε αυτο το πέτυχε...Περιμένω σχόλια σας μπας κ το έχω αδικήσει

"MAS QUE UN CLUB"

2009-05-03T15:55:00.027+03:00

Ξεκινώντας, θα ήθελα να εκφράσω το θαυμασμό μου για το postaρισμα του Johnny. Αυτό το παλικάρι, συνεχίζει να με εκπλήσσει με τους προβληματισμούς του, τους τρόπους που τους διατυπώνει και τους συσχετίζει. Μπορεί να μην λέει όχι στους λεκτικούς βερμπαλισμούς αλλά ξέρει πολλά καντάρια μπάλα.

Αλλάζοντας πλήρως ύφος (και ίσως και επίπεδο προβληματισμού), μιας και αναφέρθηκα στο θέμα ¨μπάλα¨, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό μου για την ομάδα ποδοσφαίρου της Βαρκελώνης. Σίγουρα, θα μου πείτε, δεν αποτελεί πρωτοτυπία να είναι φίλαθλος κάποιος της συγκεκριμένης ομάδας, ειδικά φέτος και με βάσει την απόδοση και το θέαμα το οποίο προσφέρει. Δεν αποτελώ όμως νεόκοπο οπαδο. Από μπόμπιρας, ο συγκεκριμένος χρωματικός συνδυασμός της φανέλας και το σήμα της ομάδας της Καταλωνίας, μου ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία. Εντάξει, το γεγονός ότι έβλεπα και παίκτες όπως ο Κρόιφ, ο Μαραντόνα, ο Στόιτσκοφ, ο Ροναλντίνιο και εσχάτως ο Μέσσι να φοράνε τη φανέλα της έπαιξε το ρόλο του στο να με κάνουν κατά περιόδους φανατικό οπαδό και θαυμαστή του επιθετικού ποδοσφαίρου που ανέκαθεν έπαιζε η ομάδα. Το μέγεθος και το ειδικό βάρος του συλλόγου, η συγκλονιστική ατμόσφαιρα του Camp Nou (από την τηλεόραση μόνο δυστυχώς), αλλά και η καταραμένη ηττοπάθεια και ατυχία που ακολουθεί την ομάδα, ειδικά σε περιπτώσεις τελικών κυπέλων πρωταθλητριών (6 τον αριθμό), είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά συστατικά στοιχεία που συμπληρώνουν τη μυθολογία μιας από τις ιστορικότερες ομάδες της Ευρώπης.

Στο ταξίδι στη Βαρκελώνη το 2002 εκτός απ΄το ότι ερωτεύτηκα την ίδια την πόλη (μια πόλη καλλιτεχνών, ζωντανή, με εξαιρετικά πλούσια ιστορική κληρονομιά, κουλτούρα, τοπικό χρώμα, όπου στη μια γωνία περνούσες από το σπίτι του Πικάσο, έπευτες πάνω στο μουσείου του Μιρό, πήγαινες πιο εκεί, να σου ένα σπίτι σχεδιασμένο από τον Gaudi, λίγο πιο εκεί κάτι τύποι να παίζουν κιθάρα στο πεζοδρόμιο, πιο εκεί τα μπαράκια με τα χοιρομέρια κρεμασμένα από το ταβάνι και τις κάβες με τα τοπικά κρασιά και στο τέλος του δρόμου η παραλία με τις ξύλινες προβλήτες και τα ιστιοφόρα δίπλα στο τεράστιο ενυδρείο της πόλης), αγάπησα ακόμη περισσότερο και την ομάδα, το καμάρι της περιοχής.

Συνεχίζοντας, θα ήθελα να αναφερθώ λίγο εκτενέστερα στην ιστορία της Βαρκελώνης, μια ιστορία βίαιη αλλά και ρομαντική.

Η Βαρκελώνη ήταν ουσιαστικά η πρώτη ισπανική πόλη που βιομηχανοποιήθηκε συνέπεια του εμπορίου με την Αμερική. Ως απόρροια τούτου, γεννιέται μια ισχυρή εργατική τάξη λόγω των πολυάριθμων εργατών που δούλευαν στις βιομηχανίες την ίδια στιγμή που η καταλανική αστική τάξη χρηματοδοτεί την ανέγερση πολυτελών κτιρίων εξαίσια δείγματα του μοντερνισμού με κορυφαίο εκπρόσωπό του τον Gaudi. Τα πολυάριθμα κτίρια είδους σφραγίζουν την νέα όψη της πόλης και την χαρακτηρίζουν μέχρι τις μέρες μας. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Βαρκελώνη αποτελούσε το ισχυρότερο οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Ισπανίας αλλά και το λίκνο του πολιτισμού και των τεχνών στην χερσόνησο. Αναζωογόνησε τις ομφάλιες σχέσεις της με την γαλλική κουλτούρα με την οποία διατηρούσε αιώνιους δεσμούς. Η εποχή της renaixenca (καταλανική αναγέννηση) γεννήθηκε μέσα από την εμπορική και βιομηχανική ακμή της πόλης που ενέπνευσε την καταλανική κουλτούρα και σκέψη.Το 1888 διοργανώνεται η διεθνής έκθεση στην Βαρκελώνη, ενώ στις 29-11-1899 ιδρύεται από τον Ελβετό Χανς Γκάμπερ ο σπουδαιότερος αθλητικός συλλογος του κόσμου, η μυθική και θρυλική Μπάρτσα.

Η αναγέννηση συνέβαλε στην ανόρθωση του πνεύματος υπερηφάνιας του καταλανικού λαού, ο ''καταλανισμός'' ήταν το κίνημα που αναπτύχθηκε και έδινε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταλανική κουλτούρα και γλώσσα που γνώρισαν μεγάλη απήχηση. Η ισχυροποίηση της εργατικής τάξης είχαν καταστήσει τη Βαρκελώνη ένα φιλελεύθερο και κοσμοπολίτικο αστικό κέντρο που στέγαζε ανθρώπους του μόχθου, αναρχικούς, καλλιτέχνες, αστούς. Οι γκρίζες μέρες του 1ου πακοσμίου πολέμου σημαίνουν την αντίστροφη μέτρηση της πόλης και την απαρχή των δεινών που θα την έβρισκαν τις επόμενες δεκαετίες. Η δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα το 1923 σημαίνει την αρχή του τέλους για το καταλανικό πνεύμα, το 1931 ο Φρανσέσκ Μασία ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της Καταλωνίας που διήρκεσε 3 ημέρες,την ίδια χρονιά επαναενεργοποιείται η Generalitat, αλλά η Μαδρίτη απαιτεί ενιαίο ισπανικό κράτος. Στις εκλογές του 1936 κερδίζει το Λαϊκό Μέτωπο και η Βαρκελώνη προσωρινά πιστεύει ότι ο δρόμος προς την αυτοδιακυβέρνηση και αυτονομία είναι ανοιχτός. Δυστυχώς, ο φασίστας Φράνκο και οι στρατηγοί του τον Ιούλιο του 1936 δίνουν τέλος στα όνειρα της Καταλωνίας. Ο ισπανικός εμφύλιος μεταξύ των προοδευτικών, δημοκρατικά εκλεγμένων δυνάμεων (ο Δημοκρατικός στρατός και οι αριστερές/αναρχικές ομάδες ανταρτών έχουν ως προπύργιο την πόλη της Βαρκελώνης ενώ ο ¨Εθνικός¨ στρατός των φασιστών/εθνικιστών ξενικάει από τις ισπανικές πόλεις - βάσεις της Αφρικής) είναι πλέον γεγονός. Είναι μία σύγκρουση εξαιρετικά σκληρή, που σημαδεύεται από ακρότητες, δολοφονίες μεγάλου αριθμού δημοκρατικών πολιτών στη Μαδρίτη από την περιβόητη μαύρη φάλαγγα του Φράνκο (κάποιους από τους διάσημους βασανιστές - μαυροφαλλαγγίτες μπορεί να δει ακόμη κανείς στα επίσημα της Real, δίπλα στον Χουάν Κάρλος..!), την εθελοντική στράτευση πλήθους ανθρώπων από όλη την Ευρώπη οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τα ιδεώδη και τις ελπίδες για επανάσταση και αλλαγή (βλέπε ¨Γη και ελευθερία¨) αλλά και από τις εσωτερικές ενδο-συγκρούσεις ακόμη και μεταξύ αναρχικών και αριστερών, λόγω ιδεολογικών διαφορών (είναι κατάρα ρε πούστη μου αυτό το πράγμα).

Πρόσθετα, η πόλη της Βαρκελώνης και οι ακτές βομβαρδίστηκαν από γερμανικά αεροσκάφη και δέχτηκαν τα πυρά ιταλικών πολεμικών πλοίων, μετά από κάλεσμα του ίδιου του δικτάτορα. Όταν έπεσε η Βαρκελώνη 3 χρόνια αργότερα, χιλιάδες άνθρωποι αυτοεξορίζονται και διαφεύγουν προς Γαλλία ενώ άλλοι τόσοι εκτελούνται από τους φασίστες. Μεγάλοι σε όγκο πληθυσμοί μετακινούνται από τη νότια Ισπανία και προωθούνται από τα φασιστοειδή στην Καταλωνία ώστε να αλλοιωθεί κάθε καταλανικό στοιχείο και να διαβρωθεί με το πέρασμα του χρόνου. Η Βαρκελώνη τότε όπως και σήμερα άλλωστε ήταν το σπουδαιότερο οικονομικό και πολιτισμικό κέντρο στην Ισπανία και την Μεσόγειο και η Μαδρίτη και οι φασίστες όχι μόνο βρισκόταν στην σκιά της αλλά ήθελε να οικειοποιηθεί και την ευημερία της. Το 1945 εκτελείται ο πρόεδρος της Barcelona F.C. μέσα στο ίδιο το γήπεδο από εκτελεστικό απόσπασμα του Φράνκο, και καλά ως προδότης της ισπανικής εθνικής ενότητας. Το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί ουσιαστικά και την απαρχή της βαθιάς έχθρας μεταξύ Βαρκελώνης και Μαδρίτης, όχι μόνο σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο λόγω εμφυλίου, αλλά ακόμη και σε αθλητικό. Καθαρά στο αθλητικό κομμάτι, θα ακολουθήσουν αίσχη της Μαδρίτης απέναντι στη Βαρκελώνη (¨απαγωγή¨ Ντι Στέφανο στο αεροδρόμιο από τη μυστική αστυνομία του Φράνκο για να μην υπογράψει στην ομάδα της Καταλωνίας, διαιτητικά εγκλήματα που γελάει ο κόσμος και κρατικές επιχορηγήσεις στη ¨Βασίλισσα¨, δικαιώνοντας εν τέλει πλήρως το ¨δόγμα άρτος και θεάματα¨ του Φράνκο. Βέβαια, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτά συνεχίζονται και σήμερα, ανεξάρτητα του πολιτικού σκηνικού στην Ισπανία. Άλλωστε, το κατεστημένο δεν αλλάζει απλά με τις εκλογές. Αν γινόταν με αυτόν τον τρόπο, θα τις είχαν κυρήξει παράνομες (δανεικό).

Ο θάνατος του Φράνκο το 1975 είναι η πιο χαρμόσυνη είδηση που ακούν οι Καταλανοί εδώ και 50 χρόνια. Ο αέρας "προοδευτισμού" πάντως συνεχίζει να φυσάει και στις μέρες μας σε μία από τις πλεόν φιλελεύθερες και ¨ανοικτές¨ πόλεις/χωνευτήρια πολιτισμών που έχω επισκευθεί (και είναι πολλές οι πόλεις!!!!!). Μια βόλτα στα στενά της σοκάκια αρκεί για να επιβεβαιώσει τα παραπάνω.

Αρκετά όμως με τα ιστορικά στοιχεία που ενδέχεται να σας κούρασαν. Θα ήθέλα να κλείσω με την άποψη που διατυπώνεται στην εισαγωγική σελίδα του site του συνδέσμου φίλων του F.C. Barcelona Αθήνας (Penya Barcelonista d' Atenes) του οποίου είμαι και μέλος :

"Δεν είμαστε FC Barcelona για τους εκατοντάδες σπουδαίους αθλητές που τίμησαν, τιμούν και θα τιμήσουν τη φανέλα της, αλλά κυρίως για αυτό που πρεσβεύει διαχρονικά, για τους κοινωνικούς της αγώνες και την κοινωνική ρης προσφορά, για το δημοκρατικό τρόπο που διοικείται, για την παγκοσμιότητα με την οποία αγγίζει τις καρδιές των εκατομμυρίων φίλων της όπου γης".

Φιλάκια πολλά και Nos Vamos a Roma!!

Υ.Γ. Εντάξει, πράγματι ήταν πέναλτυ μια-δυο φάσεις υπέρ της Τσέλσι στον ημιτελικό με την Barcelona. Ήταν όμως απευθείας αποβολή η φάση με τον Abidal στο 0-0???? Και επιτέλους, θα ήταν κρίμα και άδικο να δικαιωθεί το ταμπούρι αλλά Εθνική Ελλάδος που παίζει ο Χίντινγκ με παίκτες των 20 εκ. ευρώ έκαστος, ενώ η Barcelona παίζει φέτος το καλύτερο και επιθετικότερο / θεαματικότερο ποδόσφαιρο που έχει παίξει σύλλογος (τουλάχιστον όσο θυμάμαι εγώ μετά το 1990).

Υ.Γ. Το επόμενο ποστάρισμα θα γίνει από την εξωτική πόλη της Ξάνθης. Έκλεισα τρίμηνο, χαιρέτησα τα φιλαράκια μου (κλαίγοντας το παραδέχομαι) επειδή έτυχε σχεδόν όλοι να πηγαίνουν Αθήνα και ετοιμάζομαι επιτέλους να πάω στη Σαμοθράκη το καλοκαίρι..!

Η Ταράτσα

2009-04-26T04:49:00.005+03:00

Πάνε χρόνια από τότε που αντίκρυσα σε κάποιο ένθετο κυριακάτικης εφημερίδας τον εν λόγω πίνακα του Νίκου Αγγελίδη. Η δύναμη που ασκεί ο πίνακας αυτός στο μυαλό μου είναι ανώτερη πολύ πιο διάσημων έργων και καταξιωμένων δημιουργών. Για αυτό άλλωστε όσο ήμουν στην Αθήνα, ξαναβρήκα και σκάναρα το απόκομμα εκείνης της εφημερίδας, το οποίο επισημαίνει ότι ο Νίκος Αγγελίδης επηρεάστηκε από το τοπίο της Λέσβου. Δεν έχω επισκεφτεί το νησί της Σαπφούς αλλά μιλάμε και για ένα από τα ελάχιστα μέρη στην Ελλάδα με σημαντικότατη πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης (Μουσείο Τεριάντ).

Το ταξίδι και το απάγγειο αναμετρώνται εδώ στενότερα από ποτέ και για αυτό "Η Ταράτσα" είναι συνέχεια χαραγμένη στο μυαλό μου.

Όταν ο Κούντερα συνάντησε τον Γκάνταλφ

2009-04-13T04:52:00.008+03:00

Και πού ξέρω εγώ, αναρωτήθηκε ο Καρτέσιος παλιά, αν η πραγματικότητα όπως τη γνωρίζουμε -το σύμπαν, οι πλανήτες, οι άνθρωποι και τα πράγματα- ποιος μου το λέει εμένα οτι όλα αυτά γύρω μας... δεν είναι παρά ένα όνειρο;

Καλό, ε; Τετριμμένο, τό 'χει πει κι ο Μορφέας στον Νήο, θα πουν κάποιοι κακεντρεχείς. Σε πρόλαβε ο τοίχος στα Εξάρχεια ("η πραγματικότητα δεν υπάρχει"), θα συμπληρώσουν. Σίγουρα πρόκειται για μια άποψη βολική, σχεδόν σατανικά αληθινή σε πολλές περιπτώσεις. Μακάρι να μην υπήρχαν τα προβλήματά μας- ο πόλεμος, η πείνα, οι φόροι, το κουνούπι που δε λέει να μας αφήσει σε ησυχία κάποιο ζεστό αυγουστιάτικο βράδυ. Ή ακόμα πόσες φορές δεν έχουμε πει ή ακούσει τα
α) "ζω ένα όνειρο" ίσως σαν ερωτευμένοι,
β) "γκολ-όνειρο ο Καρυπίδης",
γ) ακόμα κι αυτό το "δεν υπάρχεις" σε στιγμές έξαψης και συναισθηματικής έντασης...
Πόση αλήθεια κρύβουν άραγε αυτές η δηλώσεις;

Η μεγάλη ερώτηση εδώ όμως είναι: οκ μεγάλε αλλά αν (λέμε 'αν') η πραγματικότητα όντως δεν υπάρχει και όντως ζούμε σ'ένα όνειρο, τότε σε ποιού (ή 'ποιανού') το όνειρο ζούμε; Αλλιώς: ποιός μας ονειρεύεται;

Υπάρχουν απαντήσεις πολλές και διάφορες (αλλιώς πώς θα είχαν δουλειά η Εκκλησία, οι καθηγητές της Φιλοσοφίας και οι ποιητές). Ο Θεός, ο Διάβολος, ο Βούδας, ο Κούδας, οι Ελ, τα μικρά τριχωτά πράσινα πλάσματα από τον Μπελτεγέζ..όλα παίζουν. Αλλά πες οτι συμφωνούμε στο ποιός, αμέσως έρχεται το ερώτημα του γιατί βρισκόμαστε σ'αυτό το όνειρο; Ποιός μας ρώτησε για να μας βάλει μέσα; Στο τέλος θα μας ζητήσουν τίποτα ρέστα; Και.. τι νόημα έχει τελικά να συνεχίσω ή κι αν συνεχίσω πώς θα το κάνω, πού να πατήσω κι από πού να πιαστώ..ρε γαμώτο ΠΩΣ ΘΑ ΕΥΤΥΧΗΣΩ;;; Ακολουθεί ένας σχετικός ίλιγγος. Αισθανόμαστε τον περίγυρο να μας κλείνει ασφυκτικά, τη στάθμη του νερού να ανεβαίνει κι εμείς αλυσοδεμένοι στον πάτο, δεν βλέπουμε τρόπο διαφυγής, το νερό μας καλύπτει, πνιγόμαστε!- και μέσα σ'όλα, να χρωστάμε κιόλας την ύπαρξη μας σε κάποιον άγνωστο; ε, όχι.

Έρχονται τότε κάποιοι και λένε οτι όλα αυτά είναι μαλακιές και οτι οι ζωές μας δεν είναι όνειρο, είναι αυτό που είναι και αυτό είναι όλο δεν έχει άλλο και θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι και τίποτε γιατί τίποτε έτσι κι αλλιώς δεν θα άλλαζε στον κόσμο όλο και στο σύμπαν, ό,τι και νά'ταν. Τίποτα απ'αυτά που κάνουμε δεν έχει σημασία, δεν έχει νόημα, οι επιλογές είναι παντελώς ανούσιες και εν πάσει περιπτώσει αν όντως υπάρχει κάποιος που τα ονειρεύεται όλα αυτά τότε οι αγώνες, οι αγωνίες και οι προβληματισμοί μας τον αφήνουν να ροχαλίζει αμέριμνος ή στην καλύτερη βάζει μέσα στον ύπνο του τα γέλια κάθε φορά που σκάμε να ανοίξουμε αυτό το αναθεματισμένο καπάκι της μαρμελάδας που δε λέει με τίποτα να ξεκολήσει.

Αναγκαστικά κάνουμε έναν συμβιβασμό, τον πρώτο αλλά και τελευταίο: Η ευτυχία δεν είναι ο σκοπός. Η ευτυχία που μπορούμε να ψάχνουμε είναι μόνο αυτή που έχουμε ήδη ζήσει γιατί αυτή που μας περιμένει δεν την έχουμε καν φανταστεί. Οπότε μάταιος ο κόπος να την επιδιώκουμε αφού η ζωή δεν παίζει ποτέ σε επανάληψη- ό,τι γίνεται γίνεται για μια φορά και μετά όλα συνεχίζουν προς τα εμπρός, σε μια γραμμή που κινούμαστε ακάλεστοι και εγκλωβισμένοι σε τροχιά ...για όσο το θέλουμε.

Ωραία όλα αυτά αλλά όχι και πολύ αισιόδοξα έτσι δεν είναι; Κάτι λείπει. Στην τελική, ό,τι συμβαίνει μας αγγίζει, μας επηρεάζει, υποφέρουμε κάτω από τις συνέπειες.. κάπως θα πρέπει να το αξιολογήσουμε να του δώσουμε ένα βάρος, μια υπόσταση, κάτι χειροπιαστό τέλος πάντων. Αυτό γίνεται μόνο όταν σκεφτούμε οτι δεν είναι στο χέρι μας να πούμε τι θα συμβεί ή τι θα έπρεπε και πώς και γιατί και οτι το μόνο που μπορούμε να φροντίσουμε είναι τί θα κάνουμε με τον χρόνο που μας έχει δωθεί- ή που δίνουμε στους εαυτούς μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αξιοποιήσουμε ό,τι έχουμε, ό,τι γίνεται μπροστά μας, εδώ, τώρα.

Και ιδού, κάτω απ'αυτό το πρίσμα όλα έχουν νόημα και τα πάντα έχουν σημασία. Ακόμα και το πιο μικρό κι ασήμαντο τυχαίο γεγονός έχει τελικά αξία, μπορεί να αλλάξει την πορεία τον πραγμάτων και είναι κάτι επιθυμητό, το επιδιώκουμε. Ναι! το μέλλον (μου) εξαρτάται από το αν θα βάλω ή όχι τζατζίκι στην πίτα μου, από το τι θα ψηφίσω, από το αν θα φορέσεις το μοβ σατέν ή το εμπριμέ βαμβακερό μπικίνι, αλλά Ε! δεν ξεχνούμε ποτέ οτι ό,τι και να κάνουμε η Γη θα συνεχίσει να γυρίζει έτσι κι αλλιώς. Έτσι λοιπόν δε χρωστούμε χάρη σε κανέναν οτι μας άφησε να μπούμε στ'όνειρό του και δεν ανησυχούμε ποτέ οτι μας έβαλε κάποιος μέσα σ'ένα τέτοιο χωρίς να μας ρωτήσει. Είναι σα να αναπνέουμε μέσα στο νερό (προς αντιμετώπιση του αισθήματος πνιγμού).

Δεν ξερώ. Dunno, που λένε και οι -πολεμοχαρείς και μή- αγγλοσάξωνες. Έχει νόημα το συμπέρασμα του παρόντος post; Εμένα μου φαίνεται πως ναι. Αλλά δεν είμαι και σίγουρος. Κάθε φορά που το ξαναδιαβάζω, άλλα μου φαίνεται πως λέει. Τέλος πάντων, το αφήνω στην κρίση σας. Απευθύνω μάλιστα έκκληση στον blogmaster για τη δημιουργία γκάλοπ προς ψήφιση μεταξύ των μελών του blog αλλά και επισκεπτών, με απαντήσεις "Ναι/Οχι/Ίσως/ΔΞ-ΔΑ" και αντικείμενο προς κρίση το "έχει νόημα να βάλω τζατζίκι στην πίτα μου;" ή εναλλακτικά το "έχει νόημα η ζωή;"- εφόσον στα παραπάνω απέδειξα οτι τα δύο ερωτήματα είναι ισοδύναμα.

ALATRISTE Vs SIMATO

2009-04-08T19:52:00.015+03:00

Γεια σας παιδιά!

Τις τελευταίες ημέρες και εξαιτίας του απεριόριστου ελεύθερου (χαμένου συνήθως) χρόνου που έχω στη διάθεσή μου, βρήκα την ευκαιρία να διαβάσω ένα αρκετά ενδιαφέρον ιστορικό μυθιστόρημα. Ο τίτλος του συγκεκριμένου βιβλίου είναι ¨Ο Λοχαγός Αλατρίστε¨ και διαδραματίζεται στην Ισπανία του 1670, με ήρωα έναν μισθοφόρο, πρώην επαγγελματία Ισπανό στρατιώτη των ταγμάτων της Φλάνδρας, ο οποίος αφού γύρισε από τα πεδία των μαχών στην Ολλανδία, προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του κινούμενος στον υπόκοσμο της Μαδρίτης. Το ιστορικό πλαίσιο αναφέρεται σε μία παρηκμασμένη Ισπανία, η οποία εμπλέκεται σε συνεχείς, πολυέξοδους πολέμους στην Ευρώπη αλλά και στις θάλασσες των Δυτικών Ινδιών και η οποία κυβερνάται από φιλόδοξους αλλά ανίκανους βασιλείς και από την πανίσχυρη Ιερά Εξέταση. Ο κοινωνικός κύκλος του Αλατρίστε περιλαμβάνει γνωστούς συγγραφείς και ποιητές της εποχής όπως επίσης και καλλιτέχνες/ζωγράφους (ακόμα και τον ίδιο τον Βελάσκεζ) αλλά και κάθε λογής καθάρματα του περιθωρίου.
Σαφώς και δεν πρόκειται για κάποιο βαρύ κείμενο, αν και οφείλω να ομολογήσω πως το βιβλίο διαβάζεται ιδιαίτερα ευχάριστα, έχει έντονη δράση και πληθώρα έγκυρων, ιστορικών στοιχείων και περιγραφών για την Ισπανία και γενικότερα την Ευρώπη της συγκεκριμένης περιόδου. Ο Ρεβέρτε (¨Ναυτικός χάρτης¨, ¨Λέσχη Δουμάς¨ - βιβλίο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε και το κύριο μέρος του σεναρίου της τανίας του Ρομάν Πολάνσκυ ¨Η ένατη Πύλη¨, ¨ο Πίνακας της Φλάνδρας¨ κ.α.), ο οποίος αποτελεί και έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, καταφέρνει να πλάσει ιδιαίτερα ενδιαφέροντες χαρακτήρες, συνήθως αντι-ήρωες και να τους τοποθετήσει σε ένα σχετικά ρεαλιστικό περιβάλλον δράσης (παρόλο που αναφερόμαστε για μυθοπλασία), χωρίς να κουράσει με τα ιστορικά στοιχεία και τις χρονολογίες.
Το συνιστώ λοιπόν ανεπιφύλακτα το συγκεκριμένο βιβλίο (το οποίο έγινε και ταινία πριν από κάποια χρόνια με πρωταγωνιστή τον Βίγκο Μόρτενσεν) ως εισαγωγή στην συγκεκριμένη μυθολογία του ήρωα καθώς ο Ισπανός συγγραφέας έχει γράψει και άλλα βιβλία στα οποία συνεχίζονται οι περιπέτειες του Λοχαγού Αλατρίστε. Ήδη έχω ξεκινήσει να διαβάζω το ¨Χρυσάφι του Βασιλία¨ το οποίο αποτελεί και τη χρονολογική συνέχεια του πρώτου βιβλίου και το οποίο φαίνεται εξίσου ενδιαφέρον.

Στο δεύτερο βιβλίο της σειράς ¨ξεσκεπάζεται¨ και η Αγγλική προπαγάνδα αιώνων περί της υποτιθέμενης Βρετανικής ανωτερότητας στη θάλασσα και συγκεκριμένα γύρω από το θέμα της καταστροφής της Ισπανικής Αρμάδας. Δεν θα επεκταθώ στο γεγονός ότι ο μόνος λόγος που οι Εγγλέζοι δεν μιλούν σήμερα ισπανικά με αστεία προφορά είναι μια θύελλα στα στενά της Μάγχης η οποία ήταν και ο κύριος λόγος που παρασύρθηκε και καταστράφηκε ο κύριος όγκος της επιτιθέμενης ναυτικής δύναμης, αλλά στο γεγονός ότι οι Εγγλέζοι, δύο χρόνια μετά τον υποτιθέμενο θρίαμβό τους, έπαθαν πανωλεθρία, χάνοντας δεκάδες πολεμικά πλοία και αφήνοντας χιλιάδες νεκρούς και αιχμαλώτους κατά την πολιορκία του Κάντιθ, τους οποίους και κρέμασαν στα τείχη της πόλης οι Ισπανοί υπερασπιστές.

Φιλάκια και τα ξαναλέμε..!

Ελληνική Εκπαίδευση και Άρθρο 16

2009-04-06T13:25:00.003+03:00

Κοιτάμε το δένδρο και χάνουμε το δάσος…

Τι άλλο μπορεί να πει κανείς βλέποντας διαρκώς ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής εκπαιδευτικής κοινότητας να διχάζεται βάσει εκατέρωθεν προστριβών και ν’ αναλώνεται σε μια μάλλον ανούσια και παραπλανητική διαμάχη γύρω από το θέμα της αναθεώρησης του άρθρου 16 και της λειτουργίας μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων.

Άλλα είναι εκείνα τα σημαντικά θέματα που πρέπει να απασχολούν πρωτίστως τους ιθύνοντες που σχετίζονται με την ελληνική παιδεία – εκπαίδευση και όχι η περιβόητη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Ωστόσο, οι τελευταίοι καταναλώνοντας αρκετές ώρες προσωπικής αντιπαράθεσης στο συγκεκριμένο ζήτημα, αδυνατούν ή απαξιούν να καταπιαστούν εμπράκτως με την ποιοτική αναβάθμιση της δομής, του περιεχομένου και της λειτουργίας μιας στην πράξη δωρεάν δημόσιας παιδείας. Υπάρχει μια εμμονή, μια προσκόλληση στην προσπάθεια οριοθέτησης και διαχωρισμού του ιδιωτικού από τον δημόσιο τομέα στο θέμα της παιδείας, που μάλλον αποπροσανατολίζει από τα υπάρχοντα και εμφανή σημαντικά προβλήματα παρά συγκεκριμενοποιεί και δίνει ουσιαστική λύση σε αυτά.

Δε μπαίνω στη διαδικασία να εκφέρω προσωπική άποψη υπέρ ή κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16 και της ίδρυσης, εγκατάστασης και λειτουργίας μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στη χώρα μας. Και δεν το κάνω, απλά για να γίνω αρεστός και να μη κατηγορηθώ από τους υπέρμαχους της μιας ή της άλλης πλευράς, ούτε για να προασπίσω με διπλωματικό τρόπο τις θέσεις μου πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Έτσι και αλλιώς, οι θέσεις μου και οι προβληματισμοί μου παρατίθενται κάτωθι και στηρίζονται περισσότερο σε δομημένα παραδείγματα και πειστικά επιχειρήματα. Δεν αποφεύγω να πάρω συγκεκριμένη θέση για το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά θα προσπαθήσω να οδηγήσω τον συνειρμό του καθενός και να επικεντρώσω το ενδιαφέρον εκεί που εγώ θεωρώ πως υπάρχει αρκετό παρθένο έδαφος για προβληματισμό και συζήτηση. Και προχωρώ αμέσως και ευθέως στην προβολή της ουσίας γύρω από το συγκεκριμένο θέμα.

Θεωρώ πως το σημαντικό πρόβλημα της ελληνικής παιδείας – εκπαίδευσης στην παρούσα φάση δεν είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16, η εγκατάσταση και λειτουργία μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων και η αναγνώριση των πτυχίων των Κολλεγίων και των Εργαστηρίων Ελευθέρων Σπουδών (Ε.Ε.Σ.) ως ισότιμων των ελληνικών πανεπιστημίων. Εκείνο που θα πρέπει να απασχολεί κάθε υγιή και λογικά σκεπτόμενο υπεύθυνο άτομο που σχετίζεται με τον τομέα της παιδείας είναι η ποιοτική αναβάθμιση σε όλους τους τομείς των δημόσιων πανεπιστημίων. Και λέγοντας σε όλους τους τομείς, μάλλον, θα πρέπει να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος θέτοντας ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα τα οποία χρήζουν άμεσης απάντησης:

είναι σήμερα η παιδεία στην Ελλάδα πραγματικά δωρεάν και δημόσια όπως προασπίζεται το άρθρο 16 του Συντάγματος ;
παρέχονται ίσες ευκαιρίες σπουδών σε όλους τους πολίτες ή τελικώς ή μάθηση είναι προνόμιο κάποιων οικονομικά ευνομούμενων πολιτών ;
παρέχονται ισόνομες εγγυήσεις αξιοκρατικής εισαγωγής φοιτητών και ακαδημαϊκής εκλογής καθηγητών στα δημόσια πανεπιστήμια ;
μπορεί να συνυπάρξει δωρεάν δημόσια ποιοτική παιδεία μαζί με τα διαρκώς διογκωμένα ποσοστά παραπαιδείας ;
ανταποκρίνεται το περιεχόμενο των παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών των δημοσίων πανεπιστημίων στις συνεχώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις των σύγχρονων κοινωνιών ή στην ουσία οδηγούμαστε στην παραγωγή πτυχιούχων δίχως ανταπόκριση αναφορικά με τη ζήτηση της αγοράς εργασίας ;
μπορούν να χαρακτηριστούν ως επαρκή το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των δημόσιων ιδρυμάτων, οι υποδομές, η μορφή και το περιεχόμενο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και τα επίπεδα χρηματοδότησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και της πανεπιστημιακής έρευνας ;
λειτουργούν στα δημόσια πανεπιστήμια αξιόπιστοι – αποδεκτοί μηχανισμοί (εσωτερικοί ή εξωτερικοί) αξιολόγησης και ελέγχου της ποιότητας και του περιεχομένου των παρεχόμενων – προσφερόμενων υπηρεσιών εκπαίδευσης ;
απαιτείται η εισαγωγή του ανταγωνισμού και των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στο ελληνικό σύστημα δημόσιας παιδείας ;
υπάρχει στη χώρα μας το κατάλληλο υπόβαθρο και οι απαιτούμενοι μηχανισμοί που θα ελέγχουν την εισαγωγή της ελεύθερης αγοράς και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στον τομέα της παιδείας ;

Η ίδρυση, εγκατάσταση και λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα αποτελεί πλέον γεγονός με την ψήφιση του Ν.3696/2008 (ΦΕΚ 177/25.08.2008/τ.Α’). Ύστερα από πολλές συστάσεις, επιπλήξεις και πρόστιμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) η χώρα μας δεν είχε άλλα περιθώρια και αναγκάστηκε ουσιαστικά να συμμορφωθεί στις οδηγίες της Ε.Ε. και να εφαρμόσει τους όρους της Κοινοτικής Οδηγίας 2005/36/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ε.Ε. της 07.11.2005.

Ωστόσο, με τη ψήφιση του συγκεκριμένου νόμου και τη δημοσίευση του στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης δε φαίνεται πως αλλάζει κάτι ουσιαστικό όσον αφορά την αναβάθμιση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το πρόβλημα δεν είναι αν επιτρέπεται ή όχι η λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων στη χώρα μας, ούτε η εξίσωση των πτυχίων που χορηγούν τα Κολλέγια ή τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών με τα αντίστοιχα των εγχώριων πανεπιστημίων. Αν και προερχόμενος, ο ίδιος, από τα σπλάχνα της δημόσιας εκπαίδευσης και ολοκληρώνοντας τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στο εσωτερικό, ίσως, θα έπρεπε να προασπίσω τα συμφέροντα της δωρεάν δημόσιας παιδείας και να ταχθώ ανοιχτά κατά της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων. Κάτι τέτοιο, όμως δεν θα το κάνω και αυτό για πολλούς λόγους.

Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω πως η ιδιωτική πρωτοβουλία και η εισαγωγή στοιχείων ανταγωνισμού και ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων μπορεί να συμβάλλει αρνητικά στην αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν πως η ίδρυση μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων θα συμβάλλει στη βελτίωση της κατάστασης που επικρατεί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και ίσως οι εκτιμήσεις τους να μην είναι απόλυτα λανθασμένες. Υποστηρίζουν πως θα επιτευχθεί η προσέλκυση σπουδαστών, χορηγιών και ενισχύσεων, κορυφαίων καθηγητών από την παγκόσμια αγορά, επίσης αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής νεολαίας στην παγκόσμια αγορά εργασίας, αύξηση της αποδοτικότητας της ελληνικής οικονομίας καθώς περισσότερα ικανά στελέχη θα εισέρχονται στην αγορά ετησίως, μείωση της φοιτητικής μετανάστευσης και συνεπώς ελαχιστοποίηση της απώλειας του ελληνικού συναλλάγματος για σπουδές στο εξωτερικό καθώς και παροχή ίσων ευκαιριών για σπουδές ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης του καθενός, ενώ παράλληλα θα δοθούν δυνατότητες σε νέους επιστήμονες να αποκτήσουν διδακτική και ερευνητική εμπειρία.

Σωστά, αλλά το βασικό ερώτημα είναι πως και που θα επιτευχθούν όλα αυτά; Και συνεχίζω. Που, στην Ελλάδα; Και πως, βάσει του ισχύοντος νομικού και θεσμικού πλαισίου ή στηριζόμενα στο υπάρχον αναχρονιστικό υπόβαθρο και σαθρό οικοδόμημα της δημόσιας παιδείας; Κάτι μου λέει πως πρέπει να προσγειωθούμε απότομα στην ελληνική πραγματικότητα και να πατήσουμε κάπως πιο στέρεα στο έδαφος. Και ίσως το πρόβλημα να μην οριοθετείται μόνο όσον αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μάλλον, το σαθρό οικοδόμημα της ελληνικής παιδείας ξεκινάει από τη βάση, από την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με την υποβάθμιση της ισχύος των πτυχίων των Γενικών Λυκείων και τον ταυτόχρονο παραγκωνισμό των Τεχνικών και Επαγγελματικών Λυκείων, με τη λανθασμένη μέθοδο μετάδοσης και παράδοσης της γνώσης από τους εκπαιδευτικούς, με τη «παπαγαλιστική» νοοτροπία αποστήθισης της παρεχόμενης γνώσης, με τις χιλιάδες επιπλέον ώρες – και δε νομίζω προσωπικά απαραίτητες και ουσιαστικές – διδασκαλίας σε φροντιστήρια και σε κατ’ οίκον ιδιαίτερα.

Μήπως υπάρχει δωρεάν δημόσια παιδεία στη χώρα μας και εγώ δεν το έχω αντιληφθεί ακόμη; Διότι, η προσωπική μου εμπειρία, άλλα μου υποδεικνύει. Η παραπαιδεία οργιάζει, τα συγγράμματα κάθε άλλο παρά δωρεάν χορηγούνται, επαρκείς εξοπλισμένες βιβλιοθήκες φαντάζουν πολυτέλεια, φοιτητικές εστίες σχεδόν ανύπαρκτες και όπου υπάρχουν εκεί οι συνθήκες είναι άθλιες, μετακινήσεις, διαμονή, στέγαση και σίτιση φοιτητών – σπουδαστών μεγάλου κόστους. Μη μιλήσουμε για τις τεράστιες διαφορές των μεγεθών συγκρισιμότητας σε Αττική και Περιφέρεια αναφορικά με την δυνατότητα σπουδών και εκπαίδευσης. Επίσης, η κοινωνική χρηματοδότηση της δημόσιας παιδείας χαρακτηρίζεται λίαν επιεικώς ως πενιχρή. Τα κονδύλια για κτιριακές εγκαταστάσεις, τον εξοπλισμό δημόσιων πανεπιστημίων, την προαγωγή πανεπιστημιακής έρευνας και της επιστήμης είναι σχεδόν μηδαμινά. Αλήθεια, πότε χρηματοδοτήθηκε η πανεπιστημιακή έρευνα στη χώρα μας ή γιατί η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των κρατών – μελών της Ε.Ε. αναφορικά με τα επίπεδα χρηματοδότησης της δημόσιας παιδείας; Επίσης, μήπως οι έννοιες της εκπαίδευσης και της παιδείας στη χώρα μας έχουν παρεκκλίνει από την πραγματική τους αποστολή και θα πρέπει να υπάρξει επαναπροσδιορισμός του ρόλου των δημόσιων πανεπιστημίων και του έργου των καθηγητών. Διότι, δυστυχώς, στις μέρες μας όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι Δρ. Γ. Μαντάνης, Δρ. Ι. Παπαδόπουλος και Δρ. Γ. Νταλού του Α.ΤΕΙ Λάρισας (Παράρτημα Καρδίτσας) «…έχει παραγκωνισθεί η συστηματική ανάπτυξη της διδασκαλίας και της έρευνας και έχουν κυριαρχήσει η ιδιοτέλεια, η συναλλαγή, ο κομματισμός και ο στρεβλός συνδικαλισμός ορισμένων φοιτητών αλλά και μερίδας καθηγητών, ενώ παράλληλα ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα των ελληνικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σήμερα είναι ο κομματισμός που δρα καταλυτικά στις αρχαιρεσίες των διοικητικών οργάνων, στις κρίσεις των καθηγητών, στα ερευνητικά προγράμματα, στα μεταπτυχιακά προγράμματα και ενίοτε στην αξιολόγηση των φοιτητών…»

Η όλη αλήθεια περικλείεται σε δύο παραγράφους ενός άρθρου που έτυχε να διαβάσω στο διαδίκτυο, και που πολύ εύστοχα σημειώνεται «…η καθημερινότητα των μαθητών είναι γεμάτη ευθύνες, μία περίοδος στη ζωή του ανθρώπου που θα έπρεπε να είναι δημιουργική και ξέγνοιαστη, είναι ανιαρή και αγχωμένη. Η ζωή των νέων είναι συμπιεσμένη ανάμεσα σε σχολικά προγράμματα και εξωσχολικά μαθήματα. Ο νέος είναι εγκλωβισμένος σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που από το νηπιαγωγείο ακόμα προσφέρει στείρα και κατευθυνόμενη γνώση και δεν αφήνει χώρο για την έκφραση της δημιουργικότητας του. Η ανασφάλεια των γονιών για το μέλλον των παιδιών τους πιέζει ακόμα περισσότερο τους μαθητές που παλεύουν καθημερινά με τις σχολικές τους υποχρεώσεις. Και όταν κάποιος γίνεται φοιτητής εγκλωβίζεται για μία ακόμα φορά σε ένα σύστημα, σε μία σχολή και σε ένα πανεπιστήμιο, αναγκασμένος να ακολουθεί τα προγράμματα σπουδών που άλλοι έχουν διαλέξει για εκείνον και που τον οδηγούν σταθερά σε ένα αβέβαιο εργασιακό μέλλον. Η δημόσια παιδεία έχει πάψει να είναι δωρεάν και τα πανεπιστήμια δεν είναι πια ένας χώρος σκέψης, ελεύθερης έκφρασης και ανάπτυξης νέων ιδεών…»

Και κάτι ακόμη, μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος τι σημαίνει ο όρος ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά ιδρύματα; Υπάρχει σήμερα ιδιωτικός τομέας που λειτουργεί δίχως κερδοσκοπικά κριτήρια; Ποιος ιδιώτης, ποιος επιχειρηματίας, ποιος μεγάλος επενδυτής, ποιος βιομηχανικός ή εμπορικός κολοσσός θα μπει στη διαδικασία ίδρυσης ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δίχως στην άκρη του μυαλού του να αποσκοπεί στο κέρδος; Ποιος είναι διατεθειμένος να επενδύσει ή να καταναλώσει μέρος του προσωπικού του κεφαλαίου χωρίς την εγγύηση κάποιου οφέλους; Και μήπως τελικά οδηγηθούμε κατά κάποιον τρόπο σε μια «εμπορευματοποίηση» της εκπαιδευτικής διαδικασίας μέσα από την παραγωγή κατά παραγγελία αποφοίτων συγκεκριμένων ειδικοτήτων που επιθυμούν οι ιδιωτικές εταιρείες και κατ’ επέκταση η αγορά εργασίας, προκειμένου να προασπίσουν τους στόχους και τα συμφέροντά τους; Μήπως δηλαδή, η ερευνητική κατεύθυνση προσανατολιστεί προς την αποκλειστική σχεδόν εξυπηρέτηση των project των εταιρειών, εφόσον οι ιδιώτες και οι εταιρείες θα αποτελέσουν τους κατά βάσει χρηματοδότες – χορηγούς των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων;

Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από υποτιθέμενες διαμάχες και αντιγνωμίες περί της ίδρυσης μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Οι κάθετες αντιλήψεις, η άκριτη υπεράσπιση της μιας ή της άλλης ιδεολογίας και η ερμηνεία των άρθρων του Συντάγματος βάσει της προάσπισης συγκεκριμένων συμφερόντων δεν αποτελούν λύσεις. Επίσης, δεν αποτελούν λύσεις οι απεργίες, τα πανελλαδικά συλλαλητήρια, οι καταλήψεις, οι χιλιάδες χαμένες ώρες διδασκαλίας, οι σωρηδόν χαμένες εξεταστικές περίοδοι, οι εντάσεις, οι νομικές διεκδικήσεις και διχογνωμίες. Εκείνο που προέχει δεν είναι η εκδήλωση αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων περί της ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στη χώρα μας. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί όλους πρωτίστως και ιδιαιτέρως τους αρμόδιους και υπευθύνους που δραστηριοποιούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στον εκπαιδευτικό χώρο είναι η ποιοτική αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας σε όλους τους τομείς. Εξάλλου, η λειτουργία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων θα βρει πρόσφορο έδαφος μόνο στην περίπτωση που υπάρχει μια υποβαθμισμένη και παράλληλα παραγκωνισμένη δημόσια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Ο ιδιωτικός τομέας στηρίζεται στις δυνάμεις της προσφοράς και της ζήτησης. Με άλλα λόγια δραστηριοποιείται εκεί όπου υπάρχει «πελατεία». Επομένως, μια ενισχυμένη και ποιοτικά αναβαθμισμένη δημόσια παιδεία θα λειτουργούσε ανατρεπτικά στα σχέδια και στα συμφέροντα των ιδιωτών και των κάθε είδους «εμπόρων της παιδείας».

Πραγματικά, χρειάζονται γενναίες προσπάθειες και δραστικές λύσεις προκειμένου να αναβαθμιστεί και να λειτουργήσει ποιοτικά το δημόσιο πανεπιστήμιο. Τα μειονεκτήματα και τα προβλήματα που ταλανίζουν τόσα χρόνια τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα στη χώρα μας επισημάνθηκαν προηγουμένως. Για να υπάρξει όμως άμεση επίλυση όλων αυτών απαιτείται πάνω απ’ όλα γενναία κρατική χρηματοδότηση η οποία να αγγίξει τα επίπεδα του 5% του ΑΕΠ. Δίχως χρήματα για την παιδεία, το πρόβλημα απλά θα παρατείνεται και διαρκώς θα διογκώνεται. Παράλληλα, απαιτείται και η ύπαρξη των κατάλληλων ελεγκτικών μηχανισμών που θα προβαίνουν στην ποιοτική αξιολόγηση του διδακτικού και ερευνητικού έργου των δημοσίων ιδρυμάτων.

Και κλείνοντας, ξαναλέω, δεν είμαι κάθετος στη μη ίδρυση και λειτουργία των μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων στη χώρα μας υπό προϋποθέσεις. Εξάλλου, ο ανταγωνισμός που θα διαμορφωθεί, μόνο θετικά μπορεί να συνεισφέρει στην ποιοτική εξέλιξη των παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών και ταυτόχρονα να συμβάλλει στη περαιτέρω βελτίωση της παιδείας. Όμως, θα πρέπει να ασκηθούν σημαντικές πιέσεις προς την κατεύθυνση της θέσπισης συγκεκριμένων όρων και κανόνων ίδρυσης και λειτουργίας των μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων προκειμένου να μην αποτελέσουν τροχοπέδη των δημόσιων πανεπιστημίων και παράλληλα να μην τεθεί σε καμία περίπτωση το ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης των δημόσιων και δωρεάν πανεπιστημίων. Σε καμία περίπτωση το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των νέων ιδρυμάτων δε θα πρέπει να είναι διαφορετικό ή έστω και να παρεκκλίνει από εκείνο των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Επίσης, θα πρέπει να υπάρξει κάποιος επίσημος κρατικός φορέας (ανεξάρτητος ή μη), ο οποίος να ελέγχει απόλυτα και με ουσιαστικούς μηχανισμούς ν’ ασκεί διαρκώς οικονομικούς και ποιοτικούς ελέγχους στα νέα τούτα ιδρύματα και μάλιστα να επιβάλλει αυστηρές κυρώσεις όπου σημειώνονται ατασθαλίες. Επιπλέον, οι όροι μη κερδοσκοπικά και μη κρατικά θα πρέπει να διατηρήσουν το πραγματικό τους νόημα και να γίνουν πράξη, δηλαδή δε θα πρέπει σε αυτά τα νέου τύπου ιδρύματα να υπάρξει καμία κρατική επιχορήγηση και τα έσοδα τους να επενδύονται υποχρεωτικά σε παραγωγικούς τομείς όπως η έρευνα και η ανάπτυξη.

Απλά, επισημαίνω και πάλι, πως πρωτίστως προέχει η ποιοτική αναβάθμιση των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας και ύστερα όλα τ’ άλλα...

FULL METAL JACKET

2009-04-01T19:20:00.015+03:00

Καλό μήνα παιδιά!

Μετά από σχεδόν 2 μήνες οι οποίοι πέρασαν εντελώς άσκοπα, χωρίς ίχνος δημιουργικότητας, ενήλικης ευθύνης ή οποιαδήποτε σοβαρή ενασχόληση με κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, βρίσκω τη διάθεση να ξαναμιλήσουμε. Ελπίζω σιγά σιγά να ξεπλύνω από επάνω μου την επικάλυψη - ¨τσιμέντο¨ της απραξίας και μόνιμης βαρεμάρας και να αρχίζω να ασχολούμαι με τα δύο - τρία πράγματα που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πριν καταταγώ εθελοντικά στη λεγεώνα των ξένων. Το συγκεκριμένο ποστάρισμα ίσως δεν προσφέρεται για ιδιαίτερο σχολιασμό και δεν ξέρω καν αν αξίζει να διαβαστεί από την παρέα, καθώς περισσότερο αποτελεί την προσωπική ομολογία για την καθημερινή ¨κόλαση¨ που περνάω το τελευταίο διάστημα. Και όταν λέω κόλαση ας μην προτρέξουν να με χαρακτηρίσουν κάποιοι υπερβολικό, γκρινιάρη ή ακόμη και εγωιστή που έχει κλειστεί στο μικρόκοσμό του.
ΔΑΝΤΙΚΗ ΚΟΛΑΣΗ. Πως αλλίως περιγράφονται 6 εβδομάδες στο Ναύπλιο με πρωινό μόνο μαρμελάδα κυδώνι? ΠΟΣΕΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΕΣ ΚΥΔΩΝΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΦΟΔΙΑΣΤΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ???!!! Και εντάξει, ας αφήσουμε το θέμα με το κυδώνι. Δεν σχολιάζω θέματα υγιεινής, καθαριότητας ή μπάνιου γιατί εντάξει, πρέπει να γίνουμε και άντρες στο στρατό. Όσο πιο βρωμύλοι και καφετοί από τη σκόνη, τον ιδρώτα, τα γράσα και τα ποντικοκούραδα, τόσο καλύτεροι μαχητές. Άλλωστε, το Μηχανικό έχει μακρά ιστορία στο θέμα της εφευρητικότητας και της προσαρμοστικότητας. Αν δεν έχεις προσπαθήσει να κάνεις μπάνιο με μωρομάντιλα και συγχρόνως να μάθεις να στήνεις πλωτές πεζογέφυρες, ίσως απλά δεν κάνεις για αυτό το Σώμα και πρέπει να γίνεις ένας απλός πεζικάριος ή ακόμη χειρότερα, ένας μαυροσκούφης. Εντάξει, θα μου πείτε, σιγά ρε μεγάλε, τα περάσαμε και εμείς και μάλιστα με χειρότερες συνθήκες, σε πιο δύσκολα σώματα κλπ. Σε αυτή την περίπτωση θα συμφωνήσω μαζί σας με μια διαφορά. Δεν σας λένε ΠΕΤΡΕΛΗ.

Πραγματικά το επίθετο αυτό αποτελεί την πρώτη κουβέντα το πρωί και την τελευταία το βράδυ για πολλούς 18χρονους ή και μεγαλύτερους συναδέλφους στρατιώτες, οι οποίοι βρίσκουν αρκετά διασκεδαστικό να χρησιμοποιούν φράσεις όπως : ¨Πετρέλη, πες ένα τραγούδι¨ ή ¨Πετρέλη πότε θα βγάλεις καινούργιο CD¨ κλπ. Και εντάξει, το κάναμε μία, δύο, τρεις φορές το αστείο αλλά ρε φίλε δεν είναι και όλες οι ώρες ίδιες και έχουμε και μια προχωρημένη ηλικία και μπορεί να πάθουμε και κανένα εγκεφαλικό από τα νεύρα.

Σίγουρα, αποτελεί ενδιαφέρον στοιχείο το ότι έχω γνωρίσει αρκετούς ετερόκλητους χαρακτήρες, πολλά αξιόλογα άτομα, πιθανά μελλοντικά φιλαράκια και έχω μπει στη διαδικασία να συζητήσω, να συνεργαστώ και να συνεννοηθώ με ανθρώπους που δεν θα μπορούσα να φανταστώ να το κάνω πριν καταταγώ εθελοντικά. Έχω γνωρίσει βέβαια και περιπτώσεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν άνετα ως οικοδομικά υλικά στις επεκτάσεις του Μετρό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Το τελευταίο που θα ήθελα να βγει ως τελικό συμπέρασμα από την παραπάνω εξομολόγηση θα ήταν μια μίζερη γκρίνια, ή αρνητική διάθεση. Για αυτό θα καταλήξω λέγοντας πως το όλο πράγμα που περνάω το τελευταίο διάστημα δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα φλάς μπακ στην ηλικία των 15. Προσέχουμε και ανησυχούμε κάθε μέρα, όλη την ημέρα για ανούσια, απλά πράγματα, μαθαίνουμε πως να αποφεύγουμε και να λουφάρουμε από κάθε ίχνος δουλειάς, φοβόμαστε μην μας πιάσει κάποιος και μας τιμωρήσει με στέρηση εξόδου και μιλάμε όλη την ώρα για τις ίδιες βλακείες του μικρόκοσμού μας (υπηρεσίες, άδειες, ράδιο αρβύλα) λες και όλα περιστρέφονται γύρω από τα ίδια προβλήματα και τη στρατιωτική ρουτίνα. Πάντως, ακόμη και έτσι, ο κάθε ένας δείχνει τον πραγματικό του χαρακτήρα, ειδικά σε δύσκολες στιγμές πηξίματος ή μοναξιάς.

Ο Όσκαρ Γουάιλντ έγραψε πως ο πατριωτισμός αποτελεί το άλλοθι των ηλιθίων. Όχι ο εθνικισμός. Ο πατριωτισμός. Εντάξει, αυτό χωράει συζήτηση. Πάντως, στρατός παίζει εν μέρει και αυτόν το ρόλο. Να φτιάξει συνειδήσεις πιτσιρικάδων προκάτ, που θα μπορούν να εκτελούν εντολές, όσο παράλογες και ανούσιες είναι αυτές σε καιρό πολέμου, αλλά και καιρό ειρήνης. Να μάθει σε νέους ανθρώπους, ισοπεδώνοντας την ατομικότητά τους και την ιδιαιτερότητα τους να υπακούουν σε ένα καθημερινό πρόγραμμα-ρουτίνα, σπάζοντας τους τον τσαμπουκά. Και να μπολιάσει τη σκέψη τους με φύτρες εθνικισμού, μνήμες περασμένων μεγαλείων (?) και ανωτερότητας της φυλής σε σχέσει με όλους τους γειτονικούς λαούς. Θα μου πείτε, το ίδιο σύστημα δεν ακολουθούν όλοι? Η μαλακία σίγουρα δεν αποτεί ελληνικό προνόμοιο ή αποκλειστικότητα.

Φιλιά και τα ξαναλέμε.

Αφρικανός Φιλέλληνας

2009-03-31T01:47:00.005+03:00

Συνεχίζω τις ανταλλαγές Ελληνικής και Ουγκαντιανής (και ευρύτερης Αφρικάνικης) ιστορίας με τον συγκάτοικο μου, τον Τζόσουα από την Καμπάλα της Ουγκάντα, λίγο πάνω από την γραμμή του Ισημερινού.

Χθες, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ανέλαβα να τον εισάγω στην Αθηναική Δημοκρατία. Ωιμέ για εκείνον. Το τι μπαρούφα του πάσαρα μεταξύ και κάποιων σωστών πραγμάτων (π.χ σφαγές Αθηναίων εις βάρος της Μήλου και της Σάμου) δεν περιγράφεται. Αφού ανακάλυψα τι μαλακίες του είχα πει, ήμουν σε συνεχή υπερενταση. Ξύπνησα το πρωί και το μυαλό μου εκεί. Που πας ρε Καραμήτρο; Επειδή διάβασες μερικά πράγματα κάποτε για Σόλων, Κλεισθένη, Περικλή κλπ, είναι τόσο εύκολο να τα εντυπωθείς και κυρίως να τα μεταδόσεις και σε άλλους; Απολογήθηκα πριν λίγο στον Τζόσουα και όχι μόνο δεν ξενέρωσε αλλά ανανεώσαμε το ραντεβού για μετά το Πάσχα. Αυτή την φορά τέρμα οι αερολογίες. Θα κατέβω διαβασμένος όπως ήμουν και στα προηγούμενα sessions και όπως ήταν και εκείνος στις δικές του παρουσιάσεις.

Οι αφρικανοί είναι μακράν τα καλύτερα άτομα που έχω γνωρίσει εδω και ακολουθούν Ινδοί και Ταιβανέζες. Αν βάζαν και λίγο αλκοόλ στο στόμα τους όλοι αυτοί... Δεν πειράζει, το έχω κόψει τελικά εγώ!

Υ.Γ: Το ζουμί εδώ δεν είναι ούτε η Ελληνική ούτε η Ουγκαντιανή ιστορία. Το ζουμί είναι πως τόσο φαινομενικα διαφορετικοί άνθρωποι ενδιαφέρονται να αξιολογήσουν τα συν και τα πλην της ιστορίας των λαών τους ώστε να καταλάβουν την ανθρώπινη εξέλιξη και όχι απλώς να αφορίσουν εύκολους στόχους ή να υιοθετήσουν καιροσκοπικές επιχειρηματολογίες.

Διεθνής Αναγνώριση

2009-03-27T17:27:00.003+02:00

Η Τζούλια Ρόμπερτς το 2000 έκανε μάλλον την καλύτερη ερμηνεία της, υποδυόμενη την Έριν Μπρόκοβιτς. Το σενάριο αυτής της ταινίας βασίστηκε στην αληθινή ιστορία της Έριν Μπρόκοβιτς που κατάφερε να χτίσει ενα ισχυρό κατηγορητήριο έναντι μιας μεγάλης εταιρίας που μόλυνε τους υδάτινους πόρους μιας μικρής πόλης στην Νότια Καλιφόρνια. Η δικαίωση της στην δικαστική αυτή διαμάχη την ανέδειξε στο οικολογικό κίνημα και οι ακτιβιστικές της δράσεις επεκτάθηκαν περαιτέρω από τότε.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Σκαι, η Έριν Μπρόκοβιτς κάλεσε σε διαμαρτυρία μέσω της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Friends of the Earth US για την υπόθεση του Ασωπού που θέτει σε κίνδυνο την ζωή των κατοίκων στον νομό Βοιωτίας. Ο τίτλος του μηνύματος, το οποίο μπορεί όποιος θέλει να συνυπογράψει και το οποίο θα σταλεί στην Αμερικάνικη Πρεσβεία στην Αθήνα, έχει τίτλο "Tell Greece that the U.S. is watching". Ίσως η κυρία Μπρόκοβιτς αγνοεί ότι οι ΗΠΑ όποτε έχουν συμφέροντα διαμορφώνουν και δεν κοιτάνε απλώς τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για άλλη μια γαλανόλευκη δικαίωση στα διεθνή φόρα (ή φόρουμ κατ' άλλους).

Και εις ανώτερα...

Αλλοίωση της Ιστορίας

2009-03-26T16:39:00.004+02:00

«Μας έχουν φλομώσει στο παραμύθι και την ανακρίβεια οι ελληναράδες ιστορικοί, διαπράττοντας ειδεχθές έγκλημα, παραφράζοντας τα γεγονότα, που τα μουντζουρώνουν με γαλανόλευκη σκόνη και τα λιβανίζουν με χριστιανοφασιστική δοξολογία, με αποτέλεσμα να παράγονται αγράμματοι νεογενίτσαροι, οι οποίοι θαυμάζουν τον Αλέξανδρο όπως οι κνίτες τον πατερούλη Στάλιν αφου η δύναμη της προπαγάνδας είναι τέτοια που μπορεί να σε πείσει ότι ο θάνατος είναι πιο γλυκός αν σε χτυπήσει τιμημένος Σοβιετικός πύραυλος.
Αλλιώς είναι να σε σφάζει ο σημαντικότερος Έλληνας, ο Αλέκος με την Σάριζα, διότι ταυτόχρονα με την λόγχη σε διαπερνάει και η μοναδικότητα του αρχαιοελληνικού πνεύματος, και αν ψυχοραγήσεις υπομονετικά μέχρι να έρθει να σε αποτελειώσει ο Απόστολος Παύλος, τότε πας απευθείας στον παράδεισο, και ο χαμός σου δεν έχει καμία σχέση με την περίπτωση που ο Τζέγκις Χαν θα σε ξεκοίλιαζε μια και έξω και θα έχανε την ευκαιρία να δηλώσεις συμμετοχή στο privet club των Ελ, εκεί που ξαχαρμανιάζουν οι της Ελληνικής βλακείας μετέχοντες»¨

Τζίμης Πανούσης – Δούρειος Ήχος – CITY 99.5, 26/03/2009

Από τις ορθότερες (και αστείες) αναλύσεις που έχω ακούσει από το στόμα του. Θα ήθελα να μπορούσα να υπερασπιστώ την αρχαιοελληνική ματαιοδοξία ορισμένων, ακόμα και κάποιες δικές μου αντιλήψεις, αλλά οφείλω να προσυπογράψω αυτό το κείμενο. Μόνο που η επίσημη ιστορία πάντα θα γράφεται από τους ισχυρούς και θα εξυπηρετεί συμφέροντα. Είτε είναι εθνικόφρονες είτε κατ’ όνομα αριστερο-προοδευτικοί (έχουμε αφθονία και στα δύο φρούτα). Για αυτό μια λύση υπάρχει στην ανάγνωση της ιστορίας. Αναζήτηση πολλαπλών πηγών και συνεχής αμφισβητησή τους μέχρι σημείου ερευνητικού κορεσμού.

Εκτός αν εμφανιστεί κάποτε μια ολόκληρη γενιά αντικειμενικών Θουκυδίδηδων ιστοριογράφων που θα επικεντρωθούν στην ανθρώπινη συμπεριφορά και θα θελησουν να καταπραύνουν τα εθνικά μίση μοιράζοντας ισοβαρώς τις ευθύνες για τα δεινά της ανθρωπότητας.

Υ.Γ: Δείτε π.χ το παραμύθι που πουλάνε στα Κυπριακά σχολεία εν έτει 2009 στους Φακέλλους του Παπαχελά.

Υ.Γ2: Στην ίδια εκπομπή υπάρχει και συνέντευξη του οροθετικού που τελικά δεν δικαίωσε ο Άρειος Πάγος. Φαντάζομαι πως η τραγική ιστορία θα είναι γνωστή στους περισσότερους οπότε δεν προσθέτω κάτι...

Υ.Γ3: Άλλο πράγμα να θες να παρουσιάσεις τον Αλέξανδρο καλοκάγαθο εκπολιτιστή και άλλο να μην αναγνωρίζεις την ελληνικότητα της Μακεδονίας εκείνη την περίοδο. Και αυτό δεν το κάνεις γιατί μισείς τους Σκοπιανούς και θες να τους πάρεις την ταυτότητα. Το κάνεις γιατί το έχει αποδείξει η ιστορική και αρχαιολογική έρευνα. Η δική τους πλευρά είναι ένα κομμάτι της τότε Μακεδονίας και τίποτα άλλο. Εκεί είναι που κάποιοι 'αριστερο-προοδευτικοί' μπερδεύουν τον εθνικισμό με έναν θεμιτό, επιθυμητό για κάθε εθνική ταυτότητα, και καθόλου υποκινούμενο ή επεκτατικό πατριωτισμό. Αυτό που μετράει είναι ο σεβασμός στην διαφορετικότητα, εντός ενός κοινά αποδεκτού πλαισίου νομιμότητας, είτε μιλάμε για έθνη, θρησκείες, κόμματα, ακόμα και ποδοσφαιρικές ομάδες. Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να τα έχει καλά με όλους, αλλά αν υπάρχει γενικότερο αίσθημα σεβασμού και ένα αξιόπιστο πλαίσιο νομιμότητας όλα λύνονται.

Μια Διδακτική Ιστορία

2009-03-24T23:02:00.004+02:00

Πηγή Φωτογραφίας: Ναυτίλος, Ελευθεροτυπία

Ο αγώνας της ανεξαρτησίας είναι αδιαμφισβήτητα το αγαπημένο μου ιστορικό θέμα. Η απόλυτη αποτύπωση του Νεοελληνισμού. Απλοί άνθρωποι που εξελίσσονται σε ηγέτες και γνωρίζουν τον ολοκληρωτικό φθόνο (π.χ Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος), χαρισματικοί άνθρωποι που μένουν προσκολειμμένοι στην ιδιοτέλεια από το συλλογικό συμφέρον (π.χ Μαυροκορδάτος, Μαυρομιχαλαίοι), ήρωες που εξελίσσονται σε προδότες (π.χ Μιαούλης) και πάλι σε ήρωες (π.χ Καραισκάκης, Παπαφλέσας), και τόσοι άλλοι. Ένα αμάλγαμα τόσο διαφορετικών χαρακτήρων σε ένα εντελώς ιδιόμορφο περιβάλλον όπως η Ελλάδα του 1821 σκιαγραφει ολόκληρη την ιστορική μας εξέλιξη.

Στα πλαίσια του διεθνισμού, είτε συμφωνούμε με αυτόν είτε όχι, ο αγώνας της ανεξαρτησίας είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα. Όχι με βάση την λογική των σχολικών βιβλίων που φεριππήν ταυτίζουν-εφευρίσκουν την έναρξη της επανάστασης με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου αλλά και με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, αποσιοπώντας τα μετέπειτα οδυνηρά ολισθήματα του. Ούτε με βάση μια προπαγανδιστική αντίληψη για τον ‘αιώνιο’ εχθρό. Όποιος μελετήσει σε βάθος την επανάσταση ξέρει πως ο εκάστοτε σύμμαχος ή εχθρός διαφοροποιείται ανάλογα των περιστάσεων και ποτέ δεν είναι τόσο εύκολα ανιχνεύσιμος.

Όταν ο αγώνας της ανεξαρτησίας διαβάζεται ελαφρώς αποστασιοποιημένα, χωρίς εθνικιστικές κορόνες, μπορεί να διδάξει στοιχεία ήθους, θεμιτού και όχι αρρωστημένου πατριωτισμού, και κυρίως πίστης για το μέλλον ακόμα και κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Τα λόγια του Γέρου του Μοριά είναι παντοτινός οδηγός.

«Εις τον πρώτο χρόνο της επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι τρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβουλα... Αλλά δεν εβάσταξεν. Ήλθαν μερικοί και θέλησαν να γίνουν μπαρμπέρηδες στου κασίδη το κεφάλι.... Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουν πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελείωνει. Ο ένας λέγει οτι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρυνό, και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήταν το σπίτι εις τον αραμπά, και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας....»

Ο Λόγος στην Πνύκα

Υ.Γ: Συνιστώ τα Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας, αν κάποιος θέλει να πάρει μια ιδέα για τις διεργασίες δημιουργίας του Ελληνικού Κράτους κατά τις πρώτες εθνοσυνελεύσεις και όχι μόνο.

Η Αξία της Πληροφορίας

2009-03-20T12:41:00.003+02:00

Η βαθιά δυσπιστία μου προς την νέα ηγεσία των Η.Π.Α χρονολογείται από τότε που κουράστηκα να αναμένω να γίνει πρόεδρος ο Μπάρακ Ομπάμα, ώστε να πάψει επιτέλους να υπόσχεται και να κάνει και τίποτα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να εκτιμήσω ένα θετικότατο βήμα, και να το φέρω σε αντιπαράθεση με τα γνωστά σε μας δεδομένα.

Το Recovery είναι μια επίσημη πηγή πληροφορίων που εγκαταστάθηκε από την πρώτη μέρα που ξεκίνησαν να λειτουργούν τα υπερατλαντικά οικονομικά προγράμματα σωτηρίας. Στοχεύει να ενισχύσει την διαφάνεια, να υπαγορεύσει υπευθυνότητα και εν τέλει, γιατί όχι, να δημιουργήσει εμπιστοσύνη εκ μέρους της κοινής γνώμης. Δεδομένου ότι υπάρχει λεπτομερής καταγραφή του πόσα λεφτά πηγαίνουν σε κρατικούς οργανισμούς, πολιτείες, και την τοπική αυτοδιοίκηση, κάθε ένας από αυτούς τους οργανισμούς υποχρεούται να καταθέσει τις δικές του αναφορές στην ιστοσελίδα. Έτσι δημιουργείται μια τεράστια βάση δεδομένων με χρονολογική σειρά καθώς και μια υποχρέωση εκ μέρους των διαφορετικών θεσμών να μειώσουν την εσωστρέφεια και να εξηγήσουν που πάνε τα λεφτά των φορολογούμενων.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό είναι πανάκεια ούτε ότι σίγουρα θα εξασφαλίσει διαφάνεια. Ούτε καν επειδή το αντικείμενο μου είναι η έρευνα, και έχω δεινοπαθήσει στην Ελλάδα κατά την αναζήτηση πληροφοριών, εμπνέομαι τώρα από μια εκ πρώτης όψεως εντυπωσιακή απόπειρα. Απλώς αναγνωρίζω ότι το εγχείρημα αυτό κινείται στην σωστή κατεύθυνση. Αν οι θεσμοί θέλουν να αντιμετωπίζονται καλόπιστα, και ειδικά όταν διαχειρίζονται χρήματα πολιτών, πρέπει να είναι ανοιχτοί στην παροχή πληροφοριών. Αυτό δεν θα εξασφαλίσει ότι τα λαμόγια δεν θα κινηθούν και πάλι με μοναδικό γνώμονα το ίδιο όφελος. Αλλά θα περιορίσει τα περιθώρια ελιγμών τους.

Για την Ελλάδα τι να πω. Που πήγε η κρατική ελεημοσύνη στους πυρόπληκτους της Ηλείας? Γιατί δεν έφτασαν ποτέ οι δωρεές ρούχων και τροφίμων στο Ιράκ με αποτέλεσμα να σαπίσουν τα δεύτερα πριν μερικά χρόνια? Τι ξέρουμε για τους πόρους της εκκλησίας και την διαχείριση των εσόδων από το παγκάρι? Η χρηματοδότηση της υγείας έχει μηχανισμό παρακολούθησης ανοιχτό σε έλεγχο? Γιατί οι Πρυτάνεις δεν δείχνουν που πάνε οι όποιοι πόροι έχουν στα χέρια τους ώστε να αποδείξουν το προφανές, ότι τα πανεπιστήμια έχουν πρόβλημα χρηματοδότησης? Μήπως γιατί μπορεί και κάποιοι εξ αυτών να έχουν παχιές τσέπες, όπως εκείνοι που διαχειρίζονταν τα λεφτά στο Πάντειο, τις προμήθειες των νοσοκομείων, τις επενδύσεις μοναστηριών, τα τοπικά κομματικά παραπαίδια που σούφρωσαν περισσότερα απ' όσα τους αναλογούσαν όσο οι άλλοι μάζευαν τα αποκαίδια?

Και επειδή δεν κλέβουν μόνο οι φορείς, γιατί δεν μαθαίνουμε την αλήθεια, ώστε να ξέρουμε φεριππήν ποιοι πραγματικά φοροδιαφεύγουν? Εκτός και αν η έλλειψη πληροφοριών μας βολεύει όλους. Μικρά και Μεγάλα λαμόγια....

Μοντέρνες Δουλειές

2009-03-16T14:04:00.002+02:00

Προχθές μου εστάλη με mail ένα άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου από την Εφημερίδα τα ΝΕΑ (07/12/2002) που μ’ έκανε να χαλαρώσω και παράλληλα να προβληματιστώ. Έκρινα ορθό να μοιραστώ αυτούς τους προβληματισμούς μαζί με φίλους και γνωστούς που συμμετέχουν σε αυτό το blog, γι’ αυτό θέτω και το συγκεκριμένο άρθρο προς κριτική και ανταλλαγή απόψεων - ιδεών. Το άρθρο τιτλοφορείται ως «Μοντέρνες Δουλειές» και πραγματικά όπως θα αντιληφθείτε μάλλον υποκρύπτει αρκετές αλήθειες του σύγχρονου εργασιακού τρόπου ζωής μας και κατ’ επέκταση της ποιότητας ζωής μας εντός συνόρων. Σας το παραθέτω παρακάτω αυτούσιο…

Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο· γι' αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δεν διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους. Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη. Αντιθέτως, οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα, των υπηρεσιών, δεν αρκούνται στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν· αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο νόημα σ' αυτό που κάνουν.
Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία. Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας του αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σαν ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την "ανάπτυξη", οι διαφημιστές μοχθούν για την "επικοινωνία", οι ασφαλιστές χτίζουν την "ασφαλιστική συνείδηση" κ.ο.κ. Εξού και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα. Η κοινωνία, που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη, ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη. Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους.
Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποια από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση· προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σ' αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Να είσαι αυτό που επιθυμεί ο άλλος να είσαι. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο· άλλο σέιλς κι άλλο φαϊνάνς. Αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ριλάιαμπλ δεν θα σταματήσεις ποτέ να την παίζεις· αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά.
Επίσης, από τη μέρα που θα εισέλθεις σε κάποιον κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του· σαν να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων. Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι "συνάδελφοι" θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια.
Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στη δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρεία είναι τρομαχτικός. Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από του αγράμματου εργάτη. Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από τον νόμο, απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή. Τα εξοντωτικά 12ωρα και 14ωρα δουλειάς είναι νον στοπ. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν· κατάντησε μομφή. Λένε "αυτός κοιμάται μεσημέρι" εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος· εν ολίγοις ακατάλληλος. (Αν οι επιστήμονες μπορούσαν να καταθέσουν δημοσίως για τις ευεργετικές ιδιότητες του μεσημβρινού ύπνου, θα είχε καταρρεύσει προ πολλού το δυτικό εργασιακό μοντέλο. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για την ψυχική και τη σωματική μας υγεία και, εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα. Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις "χελθ" βιταμίνες, τα "σπα" και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.)
Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο μπόνους που παρέχουν οι εταιρείες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατελείωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς. Γι' αυτό υπάρχουν συνήθως και κάποιες έξτρα παροχές κολακείας· το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι, ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία της επιχείρησης) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι, που ουσιαστικά δεν σημαίνουν τίποτα. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σίνιορ εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταϊρέκτορ, βάις πρέζιντεντ, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπορντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα.
Η μακροβιότητα της καριέρας σε μια σύγχρονη εταιρεία κρίνεται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη "τρέλα" για δουλειά και το λόγιαλτι (την πιστότητα) στην εταιρεία και στους στόχους της.
Επίσης, είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες "αξίες". Όπως το σχιζοφρενικό "άλλο δουλειά κι άλλο φιλία", λες κι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας τη δουλειά που σου ανέθεσαν. Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού "επαγγελματία". Που σημαίνει ότι, προκειμένου να γίνει η δουλειά σου, όλα επιτρέπονται· η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος· φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα. Λένε "είμαι προφέσιοναλ" κι αυτό τα εξηγεί όλα. Κι ο Αλ Καπόνε "προφέσιοναλ" ήτανε.
Μάλιστα, οι νέοι επαγγελματίες διηγούνται εμφατικά το παράδειγμα του Ωνάση που φιλοξενούσε έναν φίλο του, επίσης εφοπλιστή, στη θαλαμηγό του. Ενώ έπαιζαν τάβλι, ο άλλος του αποκάλυψε χαρούμενος πως έδωσε εντολή αγοράς δύο πλοίων που μόλις είχαν βγει προς πώληση. Ο Ωνάσης δεν φάνηκε να δίνει σημασία στην πληροφορία· συνέχισαν το παιχνίδι, μα κάποια στιγμή σηκώθηκε, να πάει στην τουαλέτα, και άργησε λίγο. Όταν επέστρεψε, ξανάπιασε τα ζάρια και είπε χαμογελαστός στον φίλο του πως τα πλοία που του είχε αναφέρει τα αγόρασε μόλις πριν ένα λεπτό εκείνος. Αυτόν τον κτηνώδη αμοραλισμό εννοούν όταν λένε "είμαι προφέσιοναλ".
Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό· τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρείες, όσο και εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά· πάει ένα πρωί, και χωρίς καμία προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στον διάδρομο.
Δυστυχώς στην ίδια λούμπα έπεσαν και οι γυναίκες. Μέχρι πρόσφατα δεν επιδείκνυαν την ολοκληρωτική αφοσίωση των αντρών στη δουλειά τους. Ως όντα πιο πολύπλοκα, αισθαντικά και ερωτικά, έδιναν μεγαλύτερη σημασία στα αισθήματα και στις χαρές της ζωής. Γι' αυτή την ανεξαρτησία τους η κοινωνία τις φιλοδώρησε εκδικητικά με σωρεία κατηγοριών· άπιστες, ελαφρόμυαλες, ανεύθυνες, γλωσσούδες κ.λπ. Η χαρά και ο ερωτισμός δεν συγχωρούνται στην παραγωγή. Τελευταίως μάλιστα, αν αποπειραθείς στη δουλειά ένα πονηρό αστείο, κάποιο υπονοούμενο, καραδοκεί η εξευτελιστική κατηγορία της "σεξουαλικής παρενόχλησης". Αυτό κι αν είναι ευνουχισμός· σημαίνει "όσοι περάσετε αυτή την πόρτα αφήστε έξω το φύλο σας". Οι γυναίκες, στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν ένα ακόμη αντρικό οχυρό, γίνονται κι αυτές "προφέσιοναλ" θύματα. Τυπικές, σοβαρές, με πολυάσχολο ύφος, ασέξουαλ ντύσιμο, κάτι σκούρα ταγιέρ σαν αντρικά κουστούμια, λευκό πουκάμισο και απομίμηση γραβάτας. Έσβησε το χαμόγελο, το σκέρτσο και το παιχνίδισμα, που τις έκαναν αξιολάτρευτες. Έχασαν το πλεονέκτημα της ζωής που είχαν έναντι των εξουθενωμένων από τη δουλειά αντρών.
Ο Γκι Ντεμπόρ το έγραψε με συνταρακτική απλότητα: "Μόνο όσοι δεν δουλεύουν ζουν". Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα· ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και, ει δυνατόν, να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο απ' ό,τι τον βρήκαμε. Αλλά δεν ζούμε. Κι αυτό μας τρελαίνει. "Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή". (Βάνεγκεμ)
Με την πιο κοινή λογική, όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες. Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο τον χρόνο του, την ευφυΐα, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του υπέρ της καριέρας του και όχι της ζωής του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι. Φυσικώ τω τρόπω, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις: "Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση". Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Πάυση Μέχρι Νεωτέρας....

2009-03-15T23:35:00.004+02:00

Ήταν μια δύσκολη μέρα σήμερα. Είχα αρκετό καιρό να μιλήσω με έναν φίλο στην Ελλάδα και τον πήρα τηλέφωνο. Κάποια στιγμή η κουβέντα πήγε στην επικαιρότητα. Διαπίστωσα ότι ο φίλος μου έχει την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει, όπως η Ιταλία, να βυθίζει τα πλοιάρια των λαθρομεταναστών. Αυτό τουλάχιστον είναι το πιο ακραίο απ' όσα ειπώθηκαν.

Θυμάμαι πως όταν άκουγα ότι άκουγα, νόμιζα πως αστειευόμασταν. Μετά αντιλήφθηκα πως κάθε άλλο παρά αστειεύομασταν. Στην αρχή ένιωσα οργή, αλλά μετά φόβο. Φόβο επειδή η επιβίωση (όπως την βλέπει ο καθένας) μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια κρυμμένες πτυχές. Στην αντίδραση μου κατηγορήθηκα με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς και το ότι αποφεύχθηκε μια μεγαλύτερη λεκτική ένταση οφείλεται στο ότι με το άτομο αυτό έχουμε φάει ψωμί και αλάτι μαζί. Τα επιχειρήματα του δεν ήταν εντελώς άστοχα, αλλά η ερμηνεία των γεγονότων ήταν εντυπωσιακή όπως και η προσήλωση μόνο στην μία πλευρά του νομίσματος.

Με χάλασε πολύ αυτή η κουβέντα και με προβλημάτισε, μεταξύ άλλων, και για την φύση των προβληματισμών που έχουν τεθεί σε αυτό το μπλογκ. Οι επόμενες μέρες είναι πάρα πολύ φορτωμένες και δεν θα έχω χρόνο να ξαναποστάρω αλλά έτσι και αλλιώς προτιμώ να αποστασιοποιηθώ γενικά για λίγο καιρό από την κατάθεση απόψεων. Κάτι έσπασε μέσα μου. Και ανησυχώ πολύ για τα όσα θα συναντήσω όταν επιστρέψω είτε για διακοπές είτε για τα καλά.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΟΥΝΕΒΑ

2009-03-11T09:19:00.005+02:00

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΟΥΝΕΒΑ

1964 - Η Κων/να Κούνεβα γεννιέται στην παραδουνάβια πόλη Σιλίστρα.

2001 - Φθάνει στην Αθήνα,όταν ο γιος της παρουσιάζει σοβαρό καρδιακό πρόβλημα.

-Ύστερα από την εγχείρηση,ψάχνει δουλειά με ένσημα για να καλύψει της ανάγκες του γιου της σε φάρμακα.

2001-2008 Εργάζεται σκληρά ως καθαρίστρια σε εταιρία που έχει αναλάβει τον καθαρισμό των σταθμών του ΗΣΑΠ αλλά κ ως ιδιαίτερα μορφωμένο κ ανήσυχο άτομο,πρωτοστατεί στους αγώνες των καθαριστών για καλύτερες συνθήκες εργασίας.

22/12/2008 - Η Κων/να Κούνεβα δέχεται δολοφονική επίθεση από 2 αγνώστους...ρίξαν βιτριόλι στο πρόσωπο της κ την αναγκάσαν να το πιεί...μετά από τέτοια γεγονότα τι μπορείς να πείς ανθρωπάκο; μόνο θλίψη...θλίψη κ απορεία:

-Τελικά το αν8ρώπινο είδος έχει προοδέυσει;

-Έχει εξελιχθεί;

-Τι είναι εξέλιξη;

-Η δολοφονία για υλικά αγαθά κ ισχύ, θεωρείται εξέλιξη σε σχέση με την δολοφονία για επιβίωση;

-Υπάρχει πολιτισμός όταν υπάρχουν τέτοια γεγονότα;

-Ποια θα έπρεπε να είναι η αντίδραση;

-Πόσο αντιφατική συμπεριφορά μπορεί να έχει ένας άνθρωπος;

-Σκέφτομαι άρα υπάρχω ή υπάρχω άρα πρέπει να σκεφτώ;

-Μήπως τεμπελιά πρέπει να χαρακτηριστεί η αποφυγή σκέψης κ όχι η αποφυγή πράξης;

-Μια κοινωνία που σιωπά,είναι το ίδιο ένοχη με μια κοινωνία που εγκληματεί;

-Γιατί η σκέψη τρομάζει τους ανθρώπους, ενώ η πράξη τους απελευθερώνει;

-Δεν θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο;

-Μπορεί ένας άνθρωπος να ξεχωρίσει το καλό απ'τό κακό, χωρίς την απειλή μιας θείας τιμωρίας;

-Ο Θεός είναι άνθρωπος ή ο άνθρωπος Θεός;

-Είναι η μόρφωση κ η κουλτούρα λύση ή μήπως είναι το άλλοθι στην βίαιη συμπεριφορά μας;

-Η ενηλικίωση του ανθρώπου μήπως λανθασμένα τελικά θεωρείται ανάπτυξη;

-Το μυαλό η η ψυχή μετράει πιο πολύ;

-Γιατί ένα υπερανεπτυγμένο ον σαν τον άνθρωπο, ασχολείται συνεχώς με αηδίες;

-Η τάση για μάθηση κ γνώση,δεν είναι χαρακτηριστικό του κάθε ανθρώπου ;

-Αν ναι,γιατί τόσοι άνθρωποι μένουν συνειδητά στο σκοτάδι ;

-Μπορεί ο άνθρωπος να νικήσει τις εμμονές του ή μήπως τελικά η ζωή είναι ένας διαρκής μα χαμένος αγώνας του κάθε ανθρώπου με αυτές;

-Πως κατάφερε ο άνθρωπος να υπνωτιστεί, χωρίς να του χορηγηθεί υπνωτική ένεση;

-Αξίζει να πιστεύεις όταν μπορείς να ελπίζεις;

-Πως θεωρείται ο άνθρωπος λογικό ον, αφού τις περισσότερες φορές δεν αντιλαμβάνεται το προφανές;

-Τελικά, γιατί συνεχίζουμε να "περπατάμε" αφού δεν γνωρίζουμε που θέλουμε να πάμε;

Ουσία

2009-03-08T22:16:00.004+02:00

Γενικά θεωρούσα πως το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ παράγει ποιότητα. Λάθος. Το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ (όπως και η τηλεόραση) παράγει ουσία. Κάτι που όποιος κάνει μια περαντζάδα στα Ελληνικά FM θα διαπιστώσει πως δεν είναι και τόσο συχνό φαινόμενο.

Αφορμή σήμερα είναι οι δύο κυριακάτικες εκπομπές του Άρη Χατζηστεφάνου. Η πρώτη, το εβδομαδιαίο Infowar, μας ταξιδεύει μεταξύ άλλων στην Ουρουγουάη για να γνωρίσουμε τους Tupamaros, ένα αντάρτικο πόλεων στου οποίου το όνομα αν θες να πίνεις νερό καλό θα είναι να μην χτυπάς πανεπιστημιακούς ή να καις τρένα στο όνομα του αιώνιου χαβαλέ αλλά και των ονειρώξεων που δεν απόλαυσες όταν ήσουν μικρός. Οι Tupamaros είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα ασυνάρτητο αντάρτικο και η εισαγωγή του Άρη Χατζηστεφάνου μπορεί να σας φανεί πολύ χρήσιμη...

Στην δεύτερη εκπομπή, για τα 20 χρόνια που συμπληρώνει ο σταθμός, δεν έχουμε μόνο ένα μίνι αφιέρωμα στο πως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η Ελληνική Πολιτεία ασχήμονούσαν επί χρόνια με αφορμή την εγχώρια τρομοκρατία.

Έχουμε, κυρίως, ένα ταξίδι στις εκπομπές του Μάνου Χατζηδάκη στα τέλη της δεκαετίας του 80’. Τότε που η περιβοητή ‘Αλλαγή’ είχε γίνει αποκαϊδια σε σπασμένο τασάκι, τότε που οι αντιλήψεις της αστυνομίας έθεταν θεμέλια για την σημερινή αντικοινωνική της συμπεριφορά, τότε που η πολιτική πόλωση και τα φαινόμενα κοινωνικής αναξιοπρέπειας πιο πολύ διασκέδαζαν παρά έθεταν προβληματισμούς. Τότε που χτιζόταν το μέλλον και σημερινό παρόν αυτής της χώρας, η προοδευτική (και Καραμανλική) φωνή του Χατζηδάκη ράπιζε τους ατσαλάκωτους αστούς μέχρι να γίνουν μικροαστοί και να τους αναλάβουν κάποια ανύπαρκτα σήριαλ του Mega και ο Τζίμης Πανούσης.

«Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία και αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ»

Μάνος Χατζηδάκης, Μια Μοβ Σκιά (1986)

Farewell

2009-03-05T23:40:00.004+02:00

Επιλέξτε με κλειστά μάτια το Gran Torino και δειτε πως πρέπει οι μεγάλοι να κρεμάνε τα παπούτσια τους αν θέλουν να τους θυμούνται σαν μεγάλους. Ο άλλοτε Dirty Harry δείχνει τον δρόμο....

Τράπεζες και Ποντίκια

2009-03-05T06:59:00.006+02:00

Γενικά δεν υιοθετώ απόψεις του στυλ "οι τράπεζες πίνουν το αίμα του κοσμάκη" αλλά διαβάζοντας το Οικονομικό Δελτίο του Φεβρουαρίου 2009 της Alpha Bank, απόρεσα με την μονοδιάστατη προσέγγιση των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης.

Αξίζει να το διαβάσει κανείς για να διαπιστώσει ότι ακόμα και για την κρίση μόνο οι τράπεζες μπορεί να μην φταίνε τελικά. Βέβαια χρησιμοποιούνται πιο σικ ορισμοί, αντί για την λέξη τράπεζα, όπως το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αλλά η μαγιονέζα δεν αλλάζει. Και ούτε λόγος για την συνεισφορά των golden boys...

Σέ ότι αφορά την Ψωροκώσταινα, ενώ ξεκίνησα με ενδιαφέρον την ανάγνωση του συγκεκριμένου κεφαλαίου, βασικά απηύδησα με την κατακραυγή του όποιου κοινωνικού κράτους υφίσταται ακόμα (σελ 37), χωρίς διάγνωση παραγόντων όπως: πελατειακές σχέσεις, κομματοκρατία, διαφθορά από μίζες εκατομμυρίων ευρώ μέχρι την λογική του παρκάρω όπου γουστάρω, παντελής έλλειψη σεβασμού για τον νόμο και την εφαρμογή του. Κρίμα όμως, καθώς στην συνέχεια γίνονται κάποιες ορθές επισημάνσεις για την εξυγίανση του δημοσίου τομέα και προβλήματα κλάδων όπως η ο γεωργικός...

Υ.Γ: Σε μια χώρα που η ψυχική υγεία είναι ζητούμενο δεν είναι ελπιδοφόρο να κλείνουν οι χώροι για όσους χρειάζονται την ανάλογη παθολογική βοήθεια.

Αρχή Σαρακοστής

2009-03-04T03:09:00.005+02:00

Όσο οι νέας κοπής Νενέκοι έκαιγαν δημόσια περιουσία το βράδυ της Δευτέρας (στο όνομα της αποκριάς, της Κούνεβα, και της κατάργησης της εργασίας!!! - πάλι καλά που δεν το έκαναν και στο όνομα του Σπάθα), ο Σκάι είχε μια σειρά εκπομπών που αποδεικνύουν ότι είναι με απόσταση το μόνο αξιοπρεπές τηλεοπτικό κανάλι, υπηρετώντας παράλληλα και την διαδικτυακή κοινότητα.

Αν και η υπόθεση της ψηφοφορίας για τον μεγάλο Έλληνα έχει γίνει ριάλιτι παρωδία χωρίς καμία ουσία και αλληλουχία, εντούτοις το πρώτο αφιέρωμα για τον Καποδίστρια ήταν λιτό και περιεκτικό. Ένας ακόμα Έλληνας που έφυγε για να αναδειχθεί στο εξωτερικό και που γύρισε για να γνωρίσει την λοιδωρία και τον προδοτικό θάνατο στο Ναύπλιο από τα λαμόγια της εποχής. Η προσφορά του στην δημιουργία του Ελβετικού συντάγματος ήταν μια πτυχή που μου διέφευγε αλλά η εκπομπή αυτή και η σχετική διαδικτυακή έρευνα φώτισαν και άλλες μέχρι πρότινος άγνωστες πτυχές. Δεν με απασχολεί η θέση του στην δεκάδα όπως και για κανέναν από αυτούς τους μεγάλους Έλληνες. Εύχομαι μόνο να μην πάρει την πρώτη θέση ο Μέγας Αλέξανδρος. Και τι περίεργο, αυτόν φαίνεται να επιλέγουν οι γηγενείς μιμητές του Μέλ Γκίμπσον (The Patriot).

Μετά τον Καποδίστρια, οι Νέοι Φάκελοι απλά επιβεβαίωσαν ότι η Ελληνική Πολιτεία (και όχι απλά το κράτος) πιθανώς να χρειαστούν άλλα 180 χρόνια για να ενηλικιωθούν. Ζωή σε λόγου μας δηλαδή. Αφού θαυμάσαμε μια σειρά αρμόδιων φορέων να μην μπορούν να δώσουν μια ξεκάθαρη απάντηση στο γιατί όλες οι προμήθειες των δημόσιων νοσοκομείων γίνονται με αναθέσεις και όχι με διαγωνισμους, είδαμε και πως οι διεθνείς φαρμακευτικές εταιρείες και τα εντόπια παραρτήματα τους κάνουν δημόσιες σχέσεις με τους γιατρούς. Σας συνιστώ να αφιερώσετε πέντε λεπτά να διαβάσετε τις Αραβικές Νύχτες από το British Medical Journal.

Ο κυνισμός και οι περιγραφές του άρθρου θα σας φέρουν κοντά στο πνεύμα της Σαρακοστής και μάλλον και του χορού της Σαλώμης!

Υ.Γ: Σε ποια χώρα του κόσμου ο γιος του γενικού γραμματέα της παράγκας θα γινόταν ο ίδιος αρχι-διαιτητής και θα διαιτήτευε με τις ευλογίες του ΠΟΚ το ντέρμπυ αιωνίων? Ο κουβάς δεν έχει πάτο όπως είναι γνωστό.

Ήχος και Φως

2009-02-27T20:28:00.004+02:00

Θυμόταν τα χρόνια σε κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Όταν άκουγε ένα σωρό μη ομιλώντες την ελληνική γλώσσα να συζητάνε για τα διδάγματα της αρχαίας γραμματείας ή για τους αρχαίους θησαυρούς που είναι ακόμα κρυμμένοι στα έγκατα της ελληνικής γης. Όταν πίστευε ότι θα μπορούσε να γυρίσει και να προσφέρει κάτι στον εαυτό του και στην πατρίδα του...

Τα θυμόταν όλα αυτά καθώς ένα νεράντζι εκσφενδονίστηκε κατά πάνω του. Στον αποστολέα αναγνώρισε μια ξεναγό που έχανε άλλο ένα μεροκάματο από την συνεχιζόμενη κατάληψη της Ακρόπολης και αποφάσισε να πάρει το νόμο (ή το νεράντζι) στα χέρια της. Θα μπορούσε να της είχε απαντήσει τοιουτοτρόπως αν δεν είχε νιώσει ειλικρινέστατο οίκτο για έναν Ισπανό ηλικιωμένο τουρίστα λίγο πιο πέρα. Καθως προσπαθούσε να καταλάβει γιατί δεν θα επισκεπτόταν τον ιερό βράχο ούτε στην διάρκεια της δεύτερης μεσογειακής του κρουαζιέρας, μέσα στην αναμπουμπούλα κάποιος του βούτηξε το πορτοφόλι. Αναζητούσε την τουριστική αστυνομία αλλά ουδείς ήξερε να του δώσει πληροφορίες. Μια ηλιοκαμμένη και άκρως γοητευτική ξανθιά απεργός του είπε να συστήσει στον ισπανό να πάει στο ΑΤ Ακροπόλεως. Muy bien, αναφώνησε το αναπτερωμένο ηθικό του τουρίστα. Όταν διαπίστωσε, όμως, ότι το ΑΤ Ακροπόλεως μόνο κοντά στην Ακρόπολη δεν βρίσκεται προτίμησε να πάρει τηλέφωνο την τράπεζα και να ακυρώσει τις κάρτες του. Και να μην επιστρέψει ποτέ στον τουριστικό αυτό παράδεισο.

Θα προσπαθούσε να βοηθήσει τον τουρίστα, ίσως και να πήγαινε μαζί του μέχρι το τμήμα καθώς αναρωτιόταν αν στο ΑΤ Ακροπόλεως θα μιλούσαν και καταλανικά εκτός από την γλώσσα των καστιγιάνων. Θα τα έκανε όλα αυτά αν μια δημοσιογράφος με ύφος μπλαζέ δεν τον ερέθιζε με τις ερωτήσεις της!

Δημοσιογράφος: Δεν αισθάνεστε πως υπερβαίνετε τα εσκαμμένα στερώντας την ευκαιρία από αυτούς τους ανθρώπους να επισκεφτούν το λίκνο του πολιτισμού?

Συμβασιούχος: Είμαστε απλήρωτοι τέσσερις μήνες και χωρίς καμία εξασφάλιση για το επαγγελματικό μας μέλλον.

Δημοσιογράφος: Για να πετύχετε την μονιμοποιήση σας λοιπόν θα πατήσετε επί πτωμάτων? Το παραδέχεστε?

Συμβασιούχος: Άκουσες μωρή κότα ότι είμαι απλήρωτος τέσσερις μήνες και χωρίς δώρο χριστουγέννων?

Δημοσιογράφος: (Μιλώντας στο ένα από τα 16 παράθυρα του τηλεοπτικού λινκ) Μόλις ακούσατε κυρίες και κύριοι ότι έχουμε να κάνουμε με αδίστακτα συνδικαλιστικά αποβράσματα, να έλθουν πάραυτα τα ΜΑΤ, τα υποβρύχια και οι ειδικές δυνάμεις να τους εξουδετερώσουν...

Θα ήθελε να πει πως δεν έφταιγε εκείνος που ο πρωθυπουργός είχε υποσχεθεί μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων τέσσερις μέρες πριν τις εκλογές. Θα ήθελε να θυμήσει πως υπάρχουν πιο ενδιαφέροντα ζητήματα από τις ερωτικές περιπτύξεις του πρώην ΓΓ του Υπουργείου Πολιτισμού (και φίλου του πρωθυπουργού) με την γραμματέα του. Πως στην επικαιρότητα παρέμειναν οι παράνομες φωτογραφίες, όχι όμως και το που διανεμήθηκαν τα λεφτά των ειδικών λογαριασμών του υπουργείου. Θα ήθελε επίσης να πει πως η φύση του επαγγελματός του είναι τέτοια που δεν μπορεί να συνεισφέρει άμεσα στην λογική της κερδοφορίας ούτε μπορεί να αξιολογηθεί βάσει βραχυχρόνιων χρηματο-οικονομικών κριτηρίων. Θα ήθελε να πει πολλά αλλά είχε λήξει ο τηλεοπτικός του χρόνος όπως και τα όνειρα του.

Είχε μείνει μόνο το ‘Ήχος και Φως’. Και ίσως θα έπρεπε να πηδήξει για να το βρει.

Σιδερένιο Κουνούπι

2009-02-23T03:40:00.004+02:00

4 Ιουνίου 2006
http://ymagblog.blogspot.com/2009/02/blog-post_4201.html

22 Φεβρουαρίου 2009
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/5046986.stm

Οι σεναριογράφοι του Prison Break είναι χρόνια πίσω... Και η Ελλάδα χρόνια μπροστά

Σεξουαλική Συμπεριφορά

2009-02-22T07:35:00.007+02:00

Ο Ταχυδρόμος των "Νέων" δημοσιεύει σήμερα τα αποτελέσματα μιας ad hoc έρευνας που πραγματοποίησε σε διακόσιους νέους (100 κορίτσια και 100 αγόρια) σχετικά με την σεξουαλική συμπεριφορά των νέων. Βεβαίως, δεν τίθεται λόγος στατιστικής γενίκευσης των αποτελεσμάτων και αυτό ορθώς τονίζεται και στο ένθετο.

Ο λόγος που ενημερώνω το ιστολόγιο είναι επειδή βρήκα αξιοσημείωτα ορισμένα εκ των ευρημάτων. Παραδέχομαι μάλιστα ότι αισθάνθηκα λίγο παλαιολιθικός σε σχέση με κάποιες από τις αντιλήψεις που καταγράφονται στην έρευνα. Αν διαβάσει κανείς το άρθρο θα με ενδιέφερε μια γενική εικόνα για το πως βρίσκει τα ευρήματα και σε τι βαθμό μπορεί να την/τον αντιπροσωπεύουν.

Υ.Γ: Οι πικάντικες αφηγήσεις προσωπικών εμπειριών προτιμότερο είναι να αποφευχθούν χάριν προστασίας προσωπικών δεδομένων. Μόλις επεκταθούμε και σε ιστολόγιο ερωτικών ιστοριών θα σας κρατήσουμε ενήμερους ;-)

Κινήματα Πόλης

2009-02-20T20:16:00.008+02:00

Κατά την διάρκεια της ερευνητικής μου μελέτης, έχω σερφάρει σ' ένα ευρύ πεδίο διαδικτυακών πηγών που ψιλαφίζουν θέματα τουριστικής ανάπτυξης μέσα από το πρίσμα περιβαλλοντικών οργανώσεων και τοπικών κοινωνιών. Δεδομένου ότι το επίκεντρο της μελέτης μου είναι η ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, έχω πλέον μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα για τέτοια θέματα τόσο σε ότι αφορά το παραλιακό μέτωπο του Σαρωνικού όσο και άλλες περιοχές όπως η Πλάκα, ο Λόφος Φιλοπάππου, η Μαρίνα Ζέας κλπ.

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα εκ των σημαντικότερων πόρταλ πληροφοριών για τα κινήματα που δρουν σε ολη την Αττική, και όχι μόνο, υπέρ της διατήρησης των ελεύθερων χώρων και της προστασίας του περιβάλλοντος. Το Παρατηρητήριο Ελεύθερων Χώρων Αθήνας-Αττικής είναι δημιούργημα από το 1999 του Ηλια Γιαννίρη, Διδάκτορα του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου και μέλους της Συντονιστικής Επιτροπής Συλλόγων και Κινήσεων για την προστασία των Ελεύθερων Χώρων της Αθήνας.

Στο Παρατηρητήριο μπορείτε να βρειτε συνεχή ανανεώσιμη αρθρογραφία αλλά και παρεμβάσεις συντονιστικών επιτρόπών και επιστημόνων για όλα τα θέματα της επικαιρότητας με περιβαλλοντική διάσταση. Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματάνε εδώ. Το Παρατηρητήριο διαθέτει θεματική καταχώριση άρθρων ανά περιοχή ενδιαφέροντος (έστω και αν προσωρινά οι συνδέσεις ειναι ανενεργές), όπου οι καταχωρήσεις ορισμένες φορές φτάνουν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 90. Έτσι, κάποιος μπορεί να δει πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα σε βάθος χρόνου, τόσο με την επιρροή των Ολυμπιακών Αγώνων όσο και με την μετάβαση από τους πράσινους στους γαλάζιους.

Τέλος, το Παρατηρητήριο διαθέτει έναν κατάλογο με τα στοιχεία και τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις κινημάτων-επιτροπών σε όλη την Ελλάδα, όπως επίσης και το καμάρι της ιστοσελίδας. Έναν χάρτη που αποτυπώνει όλες τις εστίες αντιπαράθεσης με την φιλοσοφία που αποδέχεται στωικά το χάος της τσιμεντούπολης (1 + 2). Δεν υποστηρίζω ότι κάποιος θα πρέπει να συμφωνήσει αταλάντευτα με τις θέσεις όλων αυτών των κινημάτων. Ακόμα και όταν διαφωνεί όμως, θα πρέπει να παραδεχθεί ότι η ύπαρξη τους έχει μια σπουδαία σημειολογική αξία.

Το Παρατηρητήριο με έχει στηρίξει πιστά κατά την διάρκεια των τελευταίων τριών χρόνων και πιστεύω ότι μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο και σε πολλούς άλλους. Καλή εξερεύνηση.

ο Θρύλος της ''Πράσινης νεράιδας''

2009-02-17T14:34:00.007+02:00

"Μετά το πρώτο ποτήρι, βλέπεις τα πράγματα όπως θα ήθελες να είναι. Μετά το δεύτερο, βλέπεις τα πράγματα όπως δεν είναι. Τέλος, τα βλέπεις όπως πραγματικά είναι, και αυτό είναι το πιο φρικτό πράγμα στον κόσμο" – Όσκαρ Ουάιλντ-

Είναι γνωστό ως το πράσινο ελιξίριο ή η ‘’πράσινη νεράιδα’’ k το όνομα του προέρχεται από την αρχαία λέξη –αψίνθιο- δηλαδή αυτό που δεν πίνεται. Αποτέλεσε την μούσα πολλών διανοούμενων του 19ου κ 20ου αιώνα κ της προσπάθειας τους να υπερβούν το συνειδητό κ να βουτήξουν στο ασυνείδητο.
Μεγάλοι ζωγράφοι όπως ο Μανέ (Το 1859 ζωγράφισε τον πρώτο μεγάλο πίνακα με θέμα το Αψέντι και τίτλο «Πότης Αψέντι» που δημιούργησε σκάνδαλο στην έκθεση του 1859 και η επιτροπή αρνήθηκε την έκθεση του έργου),ο Τουλούζ Λωτρέκ (Ένα βράδυ του 1889 σέρβιρε ένα κοκτέιλ με βάση το Αψέντι στους θαμώνες του Moulin Rouge ), ο Γκωγκέν, ο Ντεγκά, ο Πικάσο κ φυσικά ο Βαν Γκογκ (λέγεται ότι υπό την επήρεια του, έφτασε στην ακραία πράξη να κόψει ένα βράδυ το ίδιο του το αυτί), ‘’κολυμπούσαν’’ συχνά στον κόσμο του αψεντιού κ ορκίζονταν στο όνομα του.
Ακόμη, μεγάλοι συγγραφείς όπως ο Ουάιλντ που έγραψε «Ένα ποτήρι Αψέντι είναι τόσο ποιητικό όσο και ένα ηλιοβασίλεμα», ο Μποντλαίρ, ο Ζολά, ο Βολταίρος αλλά κ ο Χέμινγουαίη (ο οποίος εμπνεύστηκε το αριστούργημά του «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα», υπό την επήρεια της «πράσινης νεράιδας») δεν άλλαζαν το πράσινο ποτό, το κατανάλωναν συχνότατα κ αναζητούσαν στις σταγόνες του την χαμένη έμπνευση. Τέλος κ μεγάλοι Έλληνες συγγραφείς όπως οι Κώστας Καρυωτάκης και Νίκος Καββαδίας, δούλεψαν και μεγαλούργησαν κάτω από την επήρειά του.
Το γεγονός λοιπόν ότι αποτέλεσε τη μούσα των διανοουμένων της εποχής, το μετέτρεψε σε έμβλημα αμφισβήτησης και έμπνευσης κ οδήγησαν την κατανάλωσή του ποτού στις αρχές του περασμένου αιώνα στα 36 εκατομμύρια γαλόνια το χρόνο, μόνο στη Γαλλία. Λίγο το αλκοόλ που από την μία καταστέλλει την λειτουργία του εγκεφάλου, λίγο το αψίνθιο που από την άλλη τον υπερδιεγείρει, δημιούργησαν πάθος κ τρέλα στο άκουσμα του.
Πρώτος δημιουργός του μαγικού αυτού ποτού θεωρείται ό Γάλλος Dr. Pierre Ordinaire, ο οποίος παρασκευάζει για πρώτη φορά το ποτό με τη σημερινή του μορφή το 1792 στη Val de Travers της Ελβετίας, το αποκαλεί «πράσινη νεράιδα» και το πουλάει λέγοντας ότι θεραπεύει τα πάντα, από πονοκεφάλους μέχρι επιληψία και πέτρα στα νεφρά.
Ξεκινάει σαν φάρμακο στο γαλλικό στρατό, μα οι Γάλλοι φαντάροι τρελαίνονται για το αλκοολούχο γιατροσόφι που γιατρεύει και την ψυχή. Οι καιροί στον πόλεμο με την Αλγερία είναι δύσκολοι κ οι στρατιώτες χρειάζονται κάτι για να ξεχνιούνται κ να μην πονούν. Μερικά χρόνια αργότερα, το αψέντι θα περάσει από τα πεδία της μάχης στα καφέ και τα καμπαρέ του Παρισιού, όπου θα βρει μεγάλη απήχηση στους παραπάνω καλλιτεχνικούς κύκλους.
Η μεγάλη εναντίωση που γνώρισε το αψέντι (ενδεχομένως κ λόγω των τεράστιων πωλήσεων του), ήταν η αρχή μιας δύσκολης περιόδου (λίγο οι κατηγορίες ότι προκαλεί εξάρτηση, λίγο τα περιστατικά σχιζοφρένειας που αποδόθηκαν στην «πράσινη νεράιδα» από συντηρητικούς κύκλους) που οδήγησαν στην απαγόρευση του από πάρα πολλές χώρες στον κόσμο κ έδωσε μιας νέα διάσταση στον μύθο του ποτού, αλλά κ μια εκτίναξη στην ‘’παράνομη’’ πώληση του. Τέλος το αψέντι κυκλοφορεί πλέον ελεύθερο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004.

*** 2 είναι οι τρόποι που πρέπει να χρησιμοποιεί ο σωστός πότης:

1) Σύμφωνα με την παραδοσιακή συνταγή των αρχών του 19ου αιώνα, το αυθεντικό κουτάλι του αψεντιού με τις τρύπες, τοποθετείται πάνω σε ένα ποτήρι γεμάτο κατά το 1/3 με αψέντι. Μετά βάζουμε στο κουτάλι έναν κύβο ζάχαρης, ρίχνουμε αργά παγωμένο νερό, έως ότου η ζάχαρη λιώσει και το ποτήρι γεμίσει. Η διαλυμένη ζάχαρη και το νερό θολώνουν το αψέντι, το οποίο αποκτά με τον τρόπο αυτό τη σωστή γεύση.

2) Βεβαίως υπάρχει κ ο άλλος, πιο θεαματικός τρόπος. Σε αυτή την περίπτωση βρέχουμε μια κουταλιά ζάχαρη με αψέντι, της βάζουμε φωτιά, τη διαλύουμε στο ποτό, τη σβήνουμε με νερό και τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας. Αυτός ο τρόπος σερβιρίσματος, γνωστός ως bohemian style, καθιερώθηκε στα μπαρ της Πράγας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Όποιον τρόπο από τους παραπάνω επιλέξετε, η εμπειρία ενός αψεντιού σε όσους δεν έχουν ξαναπιεί ποτέ θα είναι μοναδική.

( Πη γες: http://zeroliner.blogspot.com/2008/04/blog-post_5958.html
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=15352
http://www.men24.gr/html/ent/391/ent.23391.asp
http://www.in2life.gr/delight/bonviveur/articles/141043/article.aspx)

Ένας Ρομαντικός Βρετανός

2009-02-15T04:04:00.012+02:00

Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Γιώργο Μανουσάκη που με βοήθησε να ξεφύγω στο σημερινό ποστ, έστω και προσωρινά, από την μιζέρια και την καταχνιά των προηγούμενων ημερών. Αφορμή ήταν η πολύ πρόσφατη επαναδημοσίευση στο μπλογκ του φωτογραφιών με ηλιοβασιλέματα από την ιδιαίτερη πατρίδα του στην Κρήτη.

Οι φωτογραφίες αυτές μου θύμισαν τον Βρετανό ρομαντικό ζωγράφο του 19ου αιώνα Joseph Mallord William Turner. Με τον κύριο Turner πρωτοσυναντηθήκαμε στο Barber Institute of Fine Arts, μια πινακοθήκη εντός του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ και σε απόσταση λίγων λεπτών από την σχολή μου. Εκεί φιλοξενούνται λιγότερο γνωστά έργα όλων των 'τεράτων' της ζωγραφικής (Poussin, Degas, Monet, Gauguin, Picasso, κλπ), αλλά από την πρώτη μου επίσκεψη είχα εστιάσει στον ακόλουθο πίνακα (Sun rising through Vapour: Fishermen cleaning and selling Fishbefore 1807): 1 + 2

Ήμουν αρκετά τυχερός εκείνη την περίοδο γιατί ο πίνακας αυτός θεωρείται από τα πιο περιζήτητα εκθέματα και συχνά μεταφέρεται αλλού για θεματικές ή έκτακτες εκθέσεις. Όπως οι περισσότεροι ζωγράφοι, έτσι και ο Turner ζωγράφισε και μια σειρά άλλους πίνακες με τον ίδιο τίτλο βασισμένος στο ίδιο θέμα και μοτίβο. Κατά την επισκεψη μου στην National Gallery του Λονδίνο βρήκα έναν άλλο πινακά με τον ίδιο τίτλο καθώς και μια σειρά άλλων έργων του όπως το 'The Evening Star' και το 'The Fighting Temeraire'

Το πρόβλημα στην National Gallery ήταν πως μόλις έκανα ένα διάλειμμα και κατέβηκα στο υπόγειο ανακάλυψα έναν άλλο κόσμο. Καμιά εκατοστή τερματικά με ενσωματωμενη μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια για τους καλλιτέχνες και τα έργα τους με δυνατότητα ζουμαρίσματος και ανάλυσης λεπτομερειών (και με ηχογραφημένη ξενάγηση) για κάθε ένα έκθεμα. Κάποια στιγμή είχα πια ξεχάσει τα πραγματικά εκθέματα αλλά ευτυχώς συνήλθα εγκαίρως.

Απ' όσα μπόρεσα να τσεκάρω στον Turner, με εντυπωσίασε η ευκολία του να εφαρμόζει την μακρινή προοπτική στους πινακές του ανεξαρτήτως θεματολογίας. Επίσης, η απεικόνιση των ανθρώπων και των κτιρίων σε ιστορικά και μυθολογικά θέματα (επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην Οδύσσεια και στην ιστορία της Αρχαίας Καρχηδόνας) θυμίζει πολύ την τεχνοτροπία του νεοκλασσικιστή Claude Lorrain τόσο στην γεωμετρική απεικόνιση του τοπίου όσο και στα κοστούμια των ανθρώπων και την αρχιτεκτονική των κτιρίων. Είναι σαν να δίνει μια μεσαιωνική νότα στην απεικόνιση του αρχαίου κόσμου.

Από εκεί και πέρα η θεματολογία του είναι πλουσιότατη (1, 2, 3, 4) και κατά τα φαινόμενα τον κατατάσσει μαζί με τον John Constable στην κορυφή των Βρετανών Ρομαντικών Ζωγράφων μεταξύ του φινάλε του 18ου αιώνα και της αρχής του 19ου. Κλείνω αυτή την παρουσίαση με έναν πίνακα που ζωγράφισε το 1796 σε ηλικία 21 ετών (Fishermen at Sea) και που θεωρώ ότι μας φέρνει λίγο πιο κοντά στις φωτογραφίες του Γιώργου Μανουσάκη.

Ευνομούμενη Πολιτεία

2009-02-11T05:02:00.003+02:00

Σε μια από τις συζητήσεις σε προηγούμενα ποστ τελειώνω αμπελοφιλοσοφώντας, "αν συμφωνήσουμε ότι δεν ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία, τότε ώρα να καταβάσουμε τα ρολά στο μπλογκ, και πάμε για άλλα...".

Ξαναδιάβασα αυτή την δήλωση και προβληματίστηκα με την αφέλεια μου. Δεν ζω μόνιμα στην Ελλάδα εδώ και αρκετό καιρό. Εντούτοις ενημερώνομαι καθημερινά για τα τεκταινόμενα άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο. Συχνά έχω πιο ενημερωμένη εικόνα για το τι γίνεται στην Ελλάδα παρά για το τι γίνεται στην Αγγλία. Άνθρωποι του κύκλου μου με έχουν κριτικάρει για το γεγονός αυτό στην λογική ότι δεν έχει νόημα να ασχολούμαι με τέτοια θέματα όταν βρίσκομαι τόσο μακριά.

Το θέμα εδώ όμως δεν είναι τι κάνω εγώ. Η ενημέρωση έτσι και αλλιώς γίνεται μέσα από πηγές που ελέγχονταί από συγκεκριμένους ομίλους συμφερόντων. Το θέμα είναι αν τελικά υπάρχει μια βάση για να βγούν κάποια συμπεράσματα σε ότι αφορά την ουσία των γεγονότων. Για να μην αποδεικνύεται πραγματικά άχρηστη αυτή η όποια ενημέρωση. Κάνοντας έναν απολογισμό των τελευταίων δύο ιδιαίτερων μηνών, φοβάμαι ότι πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής για να αναφέρει έστω και θεωρητικά τον όρο ευνομούμενη πολιτεία. Τελειώνω παραθέτωντας εν συντομία γεγονότα που σημάδεψαν την ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή στο χρονικό αυτό διάστημα. Θα είναι φυσικά ευπρόσδεκτος όποιος προσθέσει ή διορθώσει τυχόν λάθη στην καταγραφή των γεγονότων

Αρχές δεκέμβρη ο αντίλαλος της οικονομικής κρίσης χτυπάει την πόρτα της χώρας.

Η χώρα ζει μονίμως σε κλίμα προεκλογικής περιόδου, αξιολογεί με γκαλοπ και περιμένει αναχηματισμούς προσώπων για να αξιολογήσει νέα γκάλοπ.

Ένα (ακόμα) από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα κλεινει στην Βουλή με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς να βρεθούν πολιτικοί υπεύθυνοι.

Η δολοφονια του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου γίνεται η αφορμή για μια εκδήλωση της κοινωνικής αγανάκτησης σε διάφορα επίπεδα. Η κυβέρνηση αποφεύγει την ουσία των γεγονότων και κατηγορεί ταραχοποιά στοιχεία, πράκτορες της CIA και εξωγήινους. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης συνεχίζουν την αντιπολίτευση χωρίς σαφείς προτάσεις ή δεσμεύσεις για συναίνεση σε συγκεκριμένα θέματα.

'Τρομοκρατικές' οργανώσεις αμφιβόλου προελεύσεως κάνουν την δυναμική εμφανισή τους.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα ουσιαστικά δολοφονείται από εγκάθετους αλλά η αστυνομία είναι φανερό ότι έχει πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθεί. Λίγο καιρό αργότερα η απαγωγή του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου κινεί γη και ουρανό...

Ο Δήμαρχος Αθήνας θέτει σαν κύριο μελημά του το άχαρο χριστογεννιάτικο δέντρο. Πρώτη φορά πολιτικοί ηγέτες προτάσσουν τόσο φανέρα την τόνωση της εμπορικής αγοράς ως στοιχείο για να νιώσει ο κοσμάκης καλύτερα. Πολιτική αβάντα στο Shopping Therapy, στο οποίο ο δήμαρχος μπορεί να συγκαταλέγει και την εξάπλωση της πορνείας στους δρόμους πίσω από το δημαρχείο.

Ο Δήμαρχος Αθηνας αμφισβητεί επίσης το κύρος του ΣτΕ και καταστρέφει 40 αιωνόβια δέντρα σε μια περιοχή που τα δέντρα είναι λιγότερα και από τίμια πρωτάθλήματα του ΟΣΦΠ.

Χιλιάδες Αφγανοί πρόσφυγες στο Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών και στο λιμάνι της Πάτρας βιώνουν έναν γολγοθά που είναι αμφίβολο αν μπορούμε να τον καταγράψουμε με λέξεις.

Ευνομούμενης πολιτείας το ανάγνωσμα...

Τομ & Τζέρυ

2009-02-09T19:06:00.009+02:00

Ένά από τα κλασικότερα δίδυμα άσπονδων φίλων συμπληρώνει αύριο 69 χρόνια ζωής και είναι αμφίβολο αν έχουν έστω και τώρα κηρύξει ανακωχή. Στις 10 Φεβρουαρίου του 1940 οι Τομ και Τζέρυ κάναν την πρώτη τους εμφάνιση στην μεγάλη οθόνη υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια των William Hanna και Joseph Barbera.

O Τομ ως μέλος της μεγάλης των ατζαμήδων κυνηγών σχολής (μαζί με τον Σιλβέστρο και το Κογιότ) αδυνατεί να εκμεταλλευτεί το αμφιλεγόμενο ταπεραμέντο του ώστε να γραπώσει τον ομολογουμένως έξυπνο, αλλά και ενίοτε ξυπνιτζή Τζέρυ.

Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα απολαύσετε στο μίνι αφιέρωμα της ημέρας από την πρώτη χρυσή περίοδο της Δεκαετίας του 40. Στο http://www.tomandjerryonline.com/ υπάρχουν βέβαια τα άπαντα όλων των εμφανίσεων των 2 ηρώων οπότε ο καθένας μπορεί να κάνει τα κουμάντα του....

1942 The Bowling-Alley Cat

1943 The Lonesome Mouse (Το πιο διδακτικό επεισόδιο κατ εμέ)

1944 The Million Dollar Cat

1946 Spring Time for Thomas

1947 The Cat Concerto

1948 The Truce Hurts

1950 Jerry and the Lion

1950 The Framed Cat

Memories

2009-02-08T19:41:00.004+02:00

Μετά την νυχτερινή έξοδο μου με κάποιους απο τους συνεργάτες του blog για να παρακολουθήσουμε την δυναμική επιστροφή του Mikie Roorke ως μεσήλικα πυγμάχου, στην ταινία "The Wrestler", με έπιασε μια νοσταλγία για τις σειρές ή τους ήρωες που με συγκινούσαν (και όχι μονο εμένα θελω να πιστεύω) σε μικρότερη ηλικία. Σε αυτό ίσως να βοήθησε και ένα βίντεο (http://www.greektube.org/content/view/36902/2/) το οποίο έλαβα από ένα φίλο, με όλες εκείνες τις σειρές, παιδικές και μη, τις οποίες παρακολουθούσα φανατικά. Τις περισσότερες από αυτές πιστεύω οτι θα μπορούσα να τις παρακολουθήσω ακόμα και σήμερα, όπως και οι περισσότεροι απο αυτούς που πορώνονταν μαζί τους και τότε.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς... την ιστορία του Nils Holgerson και το άκρως συγκινιτικό τέλος του, την βασανισμένη Κάντι Κάντι και τους έρωτες της, τον δαιμόνιο ρεπόρτερ Πίκο Απίκο και το συνεχές κυνήγι του για την είδηση στην Φρουτοπία ή τον άνθρωπο που είχε τα πάντα στο βαλιτσάκι του με λύση για κάθε πρόβλημα κι ας ήταν ήρωας από άλλο πλανήτη, τον Sport Billie. Για να μην αναφερθώ σε πιο mainstream ήρωες, όπως ο Ιππότης της Ασφάλτου, οι Dukes, ο Mac Gyver, o Fresh Prince και, για τους πιο ψαγμένους, το παιδί θαύμα Doogie Houser.

Ευτυχώς που στο κυνήγι μιας εμπορικής επιτυχίας τα μεγάλα κεφάλαια του Hollywood στρέφονται στους παιδικούς μας ήρωες και μας χαρίζουν βραδυές συγκίνισης, γυρίζοντας ταινίες όπως "The Transformers", "Dark Knight" κ.α. Ελπίζω μόνο οι επόμενες απόπειρες να μην μας απογοητεύσουν και να συνεχίζουν να μας χαρίζουν ευχάριστες βουτιές στις παιδικές αναμνήσεις μας.

Hotel Afghan

2009-02-08T06:17:00.009+02:00

Εδώ και καιρό στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών συντελείται ένα ανθρωπιστικό έγκλημα. Οι 2 χιλιάδες, κατά τα φαινόμενα, Αφγανοί που περιφέρονται πέριξ της πλατείας είναι σαν αδέσποτα σκυλιά. Μπορούν να είναι στην πραγματικότητα είτε άκακα είτε επικίνδυνα πλάσματα, αλλά για τους 'νοικοκυραίους' αποτελούν μια συνεχώς επεκτεινόμενη απειλή. Και στην Ελληνική πραγματικότητα δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο ακόμα και μια μικρή απειλή να λαμβάνει επικές διαστάσεις μέσω χαλασμένων τηλεφώνων και κουτσομπολίστικου λαικισμού.

Δεν θα μπω στον κόπο να αναλύσω ένα θέμα, βρισκόμενος τόσο μακριά από τα γεγονότα και βασίζοντας την ανάλυση μου αποκλειστικά σε δευτερογενείς πηγές. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι πολλοί νοικοκυραίοι στην εν λόγω περιοχή θέτουν πλέον ένα δίλημμα. Ή αυτοί ή εμείς. Το δίλημμα αυτό είναι τραγελαφικό αλλά σε μια αυτοκαταστροφική κοινωνία απόλυτα φυσιολογικό. Κάποιοι τάσσονται ανοιχτά υπέρ των νοικοκυραίων. Κόμματα και ακραίες οργανώσεις. Σε αυτούς όμως που τάσσονται κατά των νοικοκυραίων δεν είναι μόνο οι συνήθεις ύποπτοι, τα κόμματα της αντίθετης ιδεολογικής πλευράς. Είναι και ο αρχιμανδρίτης της εκλλησίας που λοιδωρείται από τους νοικοκυραίους για την στάση του αυτή. Και όλα αυτά σύμφωνα με ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ & ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Μα μισό λεπτό? Οι Παπάδες δεν είναι όλοι δυνητικοί ομοφυλόφιλοι ή ανώμαλοι που μπαίνουν για να ασχημονούν, να διακορεύουν αγοράκια, κορασίδες κλπ... Η μήπως όλοι οι παπάδες δεν ανήκουν στο δόγμα ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, πάμε να πάρουμε την Αγιά Σοφιά και Πας μη Έλλην Βάρβαρος (ειδικά σε αυτό το τελευταίο το Βυζάντιο συναντά την Αρχαία Ελλάδα). Και τέλικα 'όλοι' ξέρουμε τα παραμύθια των θρησκειών και πως το σύστημα εκμεταλλεύεται τους πιστοούς...

ΖΟΝΓΚ

Οι αφορισμοί γυρνάνε συνήθως μπούμερανγκ και άργησα πολύ να το καταλάβω. Υπάρχουν και παπάδες που μπορεί να φοράνε τα ράσα επειδή τα αξίζουν. Όπως επίσης μπορεί να υπάρχουν αστυνομικοί που φοράνε γαλόνια γιατί τα αξίζουν. Και το ίδιο μπορει να συμβαίνει με δημόσιους υπαλλήλους, πολιτικούς, ακαδημαικούς, δημοσιογράφους, και κάθε άλλο επαγγελματικό χώρο. Δουλεια του καθενός είναι αν μπορεί, και αν θέλει βεβαίως βεβαίως, να επιλέξει το δύσκολο δρόμο στο δικό του επάγγελμα. Και να μπορεί να αντιλαμβάνεται ότι σε κάθε επάγγελμα ή λειτούργημα θα υπάρχουν αυτοί που το αμαυρώνουν, ώστε να ξεχωρίζουν ευκολότερα αυτοί που το αναδεικνύουν. Ώστε να μπορεί να αναγνωρίζει ο κάθε άνθρωπος αυτούς που θα τον εμπνεύσουν να γίνει καλύτερος.

Τα πρότυπα

Randy "The Ram" Robinson

2009-02-07T10:36:00.009+02:00

Καλημέρα σε όλους.

Θα ήθελα να κάνω ένα σύντομο post για την ταινία "The Wrestler" την οποία παρακολούθησα χθες βράδυ (με αρκετούς από τους συνεργάτες του blog ομολογουμένως). Η ταινία αυτή ήταν πραγματικά ένα ρεαλιστικό και πονεμένο αριστούργημα. Η πολύ ανθρώπινη και χωρίς υπερβολές ερμηνεία του Μίκυ Ρούρκ, ίσως εν μέρει τροφοδοτημένη από το δικό του πέρασμα από την πυγμαχία, είναι μακράν η πλέον ώριμη δουλειά του. Ο σκηνοθέτης Ντάρεν Αρονόφσκι απ΄την άλλη σκηνοθέτησε με έναν ρεαλιστικό τόνο που δεν είχα ξαναδεί στις προηγούμενες δουλειές του οι οποίες είχαν πάντοτε μια σχιζοφρενική ("π") ή σουρεαλιστική ("The Fountain") επίγευση.

Προσωπικά αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η απόδοση μιας τέτοιας ιστορίας πόνου και κατάντιας σε έναν χώρο που επιφανειακά αστράφτει από το glitter των προβολέων και των υπερτιμημένων action figures. Απ'τις κορυφαίες στιγμές η σκηνή όπου ο "Ram" ετοιμάζεται να βγει στο supermarket ώστε να αρχίσει να πουλάει τζατζίκι σε γιαγιάδες. Ο φακός ακολουθεί από πίσω τον "Ram" στους διαδρόμους όπου ακούγεται ένας αυξανόμενος θόρυβος από το φανταστικό πλήθος που περιμένει να υποδεχθεί το ίνδαλμα του. Τουλάχιστον αυτό χρειάζεται ο "Ram" για να ετοιμαστεί για την νέα εμφάνιση στο κοινό του. Επικό!

Η ταινία με έκανε να θυμηθώ τις ατελείωτες ώρες που έβλεπα τον Ultimate Warrior (δεξιά) να ετοίμαζεται να αναμετρηθεί με τον Hulk Hogan για την ζώνη του πρωταθλητή του WWF. Επίσης θυμάμαι πόσο είχα πέσει από τα σύννεφα όταν είχαν αρχίσει οι πρώτες νύξεις ότι το wrestling είναι μούφα και όλη η ίντριγκα στημένη. Εδώ που τα λέμε κι ο Ultimate Warrior δεν μου φαίνεται και τόσο διαφορετικός από τον "Ram"... Ίσως κάτω από την μπογιά και την κρεατινη κρυβόταν ένας 45χρονος βιοπαλαιστής που μετά πήγαινε για μπύρες με τους "ορκισμένους εχθρούς" του. Λες να τον πετύχουμε ξάνα στο χασάπικο κανενός Carefour?

Όπως και να χει πάντως θα ήθελα να καταλήξω με μια προτροπή σε όσους δεν έχουν δει την ταινία να τρέξουν να την δουν. Μήπως πρέπει να βάλουμε το "Wrestler" στην ψηφοφορία που είναι χωμένη μεταξύ των ρολογιών και του pacman?

Ωρίωνας

2009-02-07T05:21:00.008+02:00

Με τόσο χιόνι που έχει πέσει εδώ και 5-6 μέρες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, ο ουρανός σήμερα πια είναι λαμπίκο. Θα ξαναχιονίσει αύριο το βράδυ αλλά αυτο δεν με εμπόδισε να απολαύσω απόψε ειδικά τον ξάστερο ουρανό. Εδω και αρκετό καιρό στο επίκεντρο της προσοχής μου είναι ο Ωρίωνας. Εκμεταλλευόμενος το ημιαστικό περιβάλλον της περιοχής και την ύπαρξη αρκετά σκοτεινών χώρων, καθώς και ένα ζευγάρι κυάλια για ερασιτεχνες αστρονόμους, εξορμώ κατα τακτά χρονικά διαστήματα για να εντοπίσω όσα προηγουμένως έχω αναζητήσει στο διαδίκτυο.

Τον Ωρίωνα δεν είναι δα και κανένα επίτευγμα να τον εντοπίσεις και τα βασικά του αστέρια είναι αυτά που έχω συνδέσει στην πρώτη εικόνα, ενώ στην δεύτερη έχουμε μια καλλιτεχνική απεικόνιση με το σύνολο των σημαντικότερων αστεριών του αστερισμού.

http://www.starrynightphotos.com/

Είναι όμως δύσκολο να μην κολλήσεις μαζί του τόσο για το μεγαλείο του όσο και για το ότι αποτελεί πολύτιμο οδηγό στην αναζήτηση άλλων ουράνιων αντικειμένων (Νεφέλωμα του Ωρίωνα, Πλειάδες, Ηνίοχος, Δίδυμοι, Αστέρι του Σείριου, κλπ). Καθότι, όμως, δεν είναι αειφανής αστερισμός στο Βόρειο Ημισφαίριο όπως η Μεγάλη Άρκτος ή η Κασσιόπη, είναι ελαφρώς υποτιμημένος. Ίσως να είναι και αυτό μέρος της κατάρας του Απόλλωνα που ζηλέψε τον έρωτα της Άρτεμης για τον κυνηγό Ωρίωνα. Αν και άλλοι λένε ότι ο πονηρούλης Ωρίωνας δεν θα σταματήσει να κυνηγάει τις Πλειάδες...

Σε κάθε περίπτωση, αν δεν τον έχετε ήδη εντοπίσει αξίζει να τον αναζητήσετε...

Κάποιο μικρόβιο μπήκε απ'τη μύτη μου φαίνεται

2009-02-06T15:27:00.005+02:00

Κάποιο μικρόβιο μπήκε απ'τη μύτη μου φαίνεται
και μου έχει κάνει διάφορα προβλήματα
ίσως και πυρετό
αλλά δεν έχω θερμόμετρο
δεν έχει σημασία να το ξέρω
ας με μετρήσουν εκεί.
Παίρνω κάτι ληγμένα ντεπόν
απ'το Σεπτέμβρη του 08
να μου έκανες ένα τσάι
να μου έτριβες την πλατούλα
με οινόπνευμα εντριβές
με στοργή κι αγάπη
το μόνο που απόμεινε
οι αναμνήσεις
μιας υγειούς ζωής
όχι όπως τώρα
με μύξες και πονόλαιμο
να βάλω τη μύτη μου στο καλοριφέρ;
δε θα αφήσω τον εαυτό μου να σταθεί εμπόδιο
σ'αυτά που θέλω να κάνω.
Λόγια που αγγίζουν πάντα την καρδιά
λίγη αγάπη όλοι ζητούν
μα δεν κοστίζει
αγάπησέ με
νιώσε αυτό που σου πρέπει
πάρ'το απόφαση
ο Θεός σου δε σ'αγαπά
ένα χέρι μου χτύπησε την πλάτη
και ήσουν εσύ
και χάρηκα πολύ.
Η καρδιά μου είναι ένα ανθισμένο γαρύφαλλο
η καρδιά μου είναι ένα χαρούμενο πεπόνι
η ψυχή μου φτερουγίζει πάνω απ'τις στέγες των σπιτιών
κοιτάζει από ψηλά και σημαδεύει
την πιο γυαλιστερή καράφλα.
Ένα τσέλο νοτίζει τις στιγμές εκείνες του μυαλού
που δείχνουν την άνοιξη
όταν δε θα είμαι πια άρρωστος
ας φύγουν τα σύννεφα του θυμού
η αλήθεια περιμένει
πέρα απ'τον πιο τυφλό ορίζοντα.
Το πύον απ'το σπυρί που έσπασε
ξεράθηκε και άσπρισε-
όσο πιο ψηλα πετάξεις
τόσο πιο ψηλά θα φτάσεις
τόσο πιο δύσκολα θα σε κοιτούν
αυτοί που φοβούνται τον ήλιο.

"ΒΟΜΒ" THE SYSTEM

2009-02-05T19:08:00.015+02:00

Σε συνέχεια του ποσταρίσματος του αγαπητού νεκρού λαγού, θα ήθελα να μοιραστώ και εγώ μαζί σας φωτοφραφίες που έχω τραβήξει κατά καιρούς από Γκράφιτι και Στένσιλ σε τοίχους, σε πόλεις του εξωτερικού (ως γνωστόν οι φίλοι με λένε και Φιλέα Φογκ..!). Ο συγκεκριμένος τρόπος έκφρασης και ίσως τέχνης, όπως θεωρείται από αρκετούς, αποτελεί συγχρόνως και μέσο επικοινωνίας ή ακόμη και ενημέρωσης μεταξύ των "καλλιτεχνών" του δρόμου και των τυχαίων περαστικών. Ειδικά στην περίπτωση της τσιμεντωμένης και γκρίζας Αθήνας, πολλά είναι τα σημεία της πόλης όπου έχουν ομορφύνει εξαιτίας της έμπνευσης των Γκραφιτάδων (κυρίως στο Γκάζι, Εξάρχεια και το Μεταξουργείο αλλά και στα Δυτικά προάστεια). Βέβαια, υπάρχουν και σημεία όπου τα χαριτωμένα Ταγκς και τα εύστοχα πολιτικά συνθήματα μπλέκονται με τις οπαδικές προτιμήσεις των πανταχού Κάγκουρων, αλλά αυτό τελικά είναι και το τίμημα - γοητεία της ελεύθερης έκφρασης που προσφέρει ένας καθαρός, φρεσκοβαμμένος τοίχος. Τις τελευταίες ημέρες, μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, σε πολλά σημεία της πόλης μπορεί να διαβάσει κανείς ιδιαίτερα εύστοχα και έξυπνα συνθήματα και τσιτάτα, κάποια αιχμηρά και άλλα δικαίως συναισθηματικά φορτισμένα. Προσωπικά, μου έχει συμβεί αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα, πηγαίνοντας σε κάποια δουλειά ή γενικώς βολτάροντας να διαβάσω κάτι σε κάποιον τοίχο το οποίο θα με προβληματίσει, θα με κάνει να γελάσω ή ακόμη και να συγκινηθώ.
Η Αθήνα γενικά δείχνει να βράζει από νεανική ορμή και έμπνευση μέσα από την τέχνη του δρόμου, μια τέχνη πραγματικά αυθόρμητη, αδέσμευτη από φόρμες αλλά και συχνά πολιτικά στρατευμένη.

Υ.Γ.1 : Φίλε deadbunny, χθες το βράδυ βρέθηκα σε μια ενημέρωση που έγινε στη συνέλευση της κατάληψης της Λυρικής Σκηνής, γύρω από τα γεγονότα των ξυλοδαρμών και της καταστολής από τα ΜΑΤ (και από ομάδες χρυσαυγητών οι οποίοι κάνουν συχνές εμφανίσεις πλέον στην περιοχή!!) στο παρκάκι της οδού Κύπρου. Αρκεί μόνο να μεταφέρω πως από τα τελευταία γεγονότα, ένας 28χρονος έχει αποκομίσει εγκαύματα 2ου βαθμού στο σώμα του από κροτίδα κρότου λάμψης και ένας άλλος κινδυνεύει να χάσει 2 δάκτυλα από το δεξί του πόδι. Σύμφωνα με μαρτυρίες που ακούστηκαν, τις οποίες βέβαια μεταφέρω με κάποια επιφύλαξη καθώς δεν ήμουν παρών στα γεγονότα, οι μπάτσοι έριξαν τις κροτίδες ακριβώς πάνω στους ανθρώπους που ήταν συγκεντρωμένοι στο παρκάκι. ΔΕΝ με σοκάρει σίγουρα η πρόθεση του Δημάρχου και των τσουτσεκίων/τριρακίων του στο Δήμο να κονομήσουν με την κατασκευή του ιδιωτικού Πάρκινγκ. Εδώ ο άνθρωπος βγαίνει σε κανάλια και σταθμούς και κράζει πολιτικές παρατάξεις, αμφισβητεί το ίδιο το ΣΤΕ και τη Δασική Υπηρεσία για τις αποφάσεις του για το θέμα του Βοτανικού, έχει γίνει ο κυριότερος και θερμότερος εκφραστής των συμφερόντων του Βωβού και γενικώς υβρίζει και συκοφαντεί, ας με συγχωρήσετε, με τον πλεόν πούστικο τρόπο. Σίγουρα ούτε με σοκάρει η στάση των ΜΑΤ και των διορισμένων δημοτικών υπαλλήλων, οι οποίοι με τις συχνά βίαιες και δολοφονικές τους ενέργειες απλά γίνονται όλο και περισσότερο μισητοί στα μάτια του κόσμου.Και ούτε αποτελεί έκπληξη η στάση των ΜΜΕ και των δελτίων ειδήσεων που περάσαν το θέμα σχετικά στα ψιλά χωρίς κουβέντα για τις πιπεράτες λεπτομέρειες.ΟΛΟΙ συνεργάτες είναι.

Υ.Γ.2 : Για να ελαφρύνω λίγο το ύφος του κειμένου, είμαι ανοικτός στην κριτική και τα σχόλια. Σε όλους εκτός από έναν.Το επόμενο σχόλιο του Johnny Montana μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο εν τέλει για την ίδια τη σωματική του ακεραιότητα. Η υπομονή έχει και τα όριά της.

Παρακάτω ακολουθούν οι φωτογραφίες που σας ανέφερα.Κάποιες είναι από το τείχος του Βερολίνου, κάποια από τοίχο στη Ρώμη, και η τελευταία από το τείχος που χωρίζει τις γειτονιές των καθολικών από αυτές των προτεσταντών στο Μπέλφαστ.
Σας χεραιτώ με ένα σύνθημα/ευχή το οποίο διάβασα στη Βικτώρια (όχι του Λονδίνου!!!) το μεσημέρι και μου έκανε εντύπωση : "ΥΓΕΙΑ, ΚΑΥΛΑ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2009".

Φιλιά

Διάλογος ή Επίφαση Διαλόγου

2009-02-05T03:42:00.008+02:00

Στο κλίμα του ποστ για τα κομμένα δένδρα, αξίζει να αναφερθεί πως χθες καταψηφίστηκε, στα πλαίσια του Εθνικου Συμβουλια Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης (ΕΣΧΣΑΑ), το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για τον Τουρισμό. Το πλαίσιο αυτό μαζί με τα άλλα ειδικά και το Γενικό που ψηφίστηκε πρόσφατα στην βουλή, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια ουσιώδη μεταρρύθμιση στον τομέα του εθνικού και περιφερειακού χωροταξικού σχεδιασμού, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 2742/1999 του ΠΑΣΟΚ.

Τελικά όμως, η όλη ιστορία έχει αμφισβητηθεί τόσο επί της διαβούλευσης όσο και επί του περιεχομένου από πλειάδα επιστημονικών και κλαδικών φορέων που βάλλουν κατά του ΥΠΕΧΩΔΕ. Το πλαίσιο του τουρισμού φέρει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις, καθότι υποστηρίζεται ότι προωθεί ένα μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης παρόμοιο με εκείνο που υιοθετήθηκε παλαιότερα κατά μήκος των ισπανικών ακτών. Δεν θα ήθελα να σας κουράσω με τις απόψεις μου για τα περιεχόμενα του πλαισίου.

Θέλω μόνο να επισημάνω ότι εξαρχής οι διάφοροι φορείς είχαν καταγγείλει την φύση της διαβούλευσης καθώς και τον αποκλειστικά γνωμοδοτικό χαρακτήρα ενός οργάνου όπως το ΕΣΧΣΑΑ. Έτσι, και ενώ έχει γίνει σάλος εδώ και πολύ καιρό, και ενώ υπάρχει σαφές κοινό μέτωπο φορέων κατά του σχεδίου, και ενώ για το θέμα ακόμα και ο Ν.Δ επίτροπος περιβάλλοντος της ΕΕ Σταύρος Δήμας δεν συγκλίνει με το ΥΠΕΧΩΔΕ, και ενώ τελικά χθες το σχέδιο καταψηφίσθηκε, ο Σουφλιάς μπορεί να πάρει παραμάσχαλα το κείμενο, να το πάει σε μια κυβερνητική επιτροπή υπουργών (βλ. 2742/1999), να το περάσουν πίνωντας κανένα ουισκάκι, και να γίνει νόμος του κράτους χωρίς καν να πάει στην βουλή (μόνο το γενικό χρειάζεται να εγκριθεί από τη βουλή).

Μην βιαστεί να πει κανείς ότι δουλειά μιας κυβέρνησης είναι να επιβάλει τελικά την θελησή της. Η χωροταξία, εκτός ότι είναι ένα κλάδος στον οποίο η Ελλάδα συναγωνίζεται το Τιμπουκτού, μπορεί να εφαρμοστεί μονο αν υφίσταται η σύμφωνη γνώμη των καθ ύλην αρμόδιων επιστημόνων χωροτακτών. Πέραν του ότι και το συλλογικό τους όργανο ανήκει σε αυτά που καταψήφισαν το πλαίσιο, είναι δυνατό να προχωράς μια αναπτυξιακή και χωροταξική πολιτική όταν σε κράζουν (sic) όλοι εκείνοι που θα κληθούν να εφαρμόσουν τις αρχές αυτού του σχεδίου? Θα τους κατηγορήσεις ότι είναι όλοι μίζεροι αριστεροί που δεν βλέπουν τις προοπτικές ανάπτυξης? Μα ακόμα και έτσι να ήταν, η φωνή τους, ειδικά όταν είναι ενωμένοι, είναι πολύ πιο ισχυρή από την φωνή μιας κυβέρνησης που ΔΕΝ έχει κάνει σοβαρά βήματα υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος. Αφήστε που είναι τρομερά αμφίβολο αν υφίστανται εντός του ΥΠΕΧΩΔΕ οι μηχανισμοί που θα διευκολύνουν την επιστημονική παρακολούθηση ενός τέτοιου σχεδιασμού.

Και τελικά αυτός ο ‘γνωμοδοτικός’ χαρακτήρας, μήπως είναι απλά άλλη μια επίφαση διαλόγου? Θα μάθουμε ποτέ να συζητάμε και να αποφασίζουμε με ένα κοινά αποδεκτό τρόπο?

ΚΥΠΡΟΥ Κ ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΓΩΝΙΑ

2009-02-04T01:25:00.004+02:00

Αυτό το post ήθελα να το δημοσιεύσω από την πρώτη στιγμή,αλλα μια η βαρεμάρα k μια η έλλειψη χρόνου,έμενε συνεχώς στα σκαριά. Μετα από τόσες κ τόσες μέρες,έφτασε η στιγμή να με φάτε στην μάπα για τα καλά.
Ήθελα λοιπόν να πω 2 λογάκια για το έγκλημα που συντελέστηκε στην συμβολή των οδών Κύπρου k Πατησίων τις τελευταίες μέρες.Το ξημέρωμα λοιπόν της 26 Γενάρη,ο Δήμος με την βοήθεια της ελληνικής αστυνομίας,κατέστρεψε έναν από τους τελευταίους φυσικούς πόρους της Κυψέλης. Παραβλέποντας απορριπτικές αποφάσεις k κάθε νόμιμη διαδικασία, ο k. Κακλαμάνης k οι παρατρεχάμενοι του, είπαν να κάνουν πως δεν άκουσαν,πως δεν είδαν κτλ κτλ κ να βάλουν μπροστά το θεάρεστο έργο τους.Έτσι τα θέρισαν τα καημένα τα δεντράκια που σημειωτέον,ήταν υπεραιωνόβια k προστατευμένα.
Επίσης,μετά την κατακραυγή κ βλέποντας ότι όλη σχεδόν η ελληνική κοινωνία είναι απέναντι τους, έμαθα ότι επιστρατεύτηκαν ακόμη k μπράβοι για να τρομοκρατήσουν τους κατοικους που περιφρουρούσαν το ρημαγμένο πάρκο...Ούτε στα "καλά παιδια" αυτά.
Ευτυχώς, οι πολίτες αυτοί δεν είναι χέστες, είναι ακόμη εκεί k είναι ακόμη πολλοί. Κάθε μέρα που περνάω από εκεί, τους βλέπω να κάθονται,να συζητάνε,να τρώνε,να κοιμούνται,πάντως οχι να φεύγουνε. Ευτυχώς που υπάρχει ακόμη κόσμος που αντιδράει στην αδικία κ κάνει κάτι γιαυτό...όσο υπάρχουν έστω κ λίγοι που αντιδρούν,θα υπάρχει ελπίδα στον κόσμο.
Ελπίζω να μην γίνει το χατίρι τις ξεδιάντροπης αυτής δημοτικής αρχής k του k. Κακλαμάνη (ο οποιος αφού φύλαγε για περίπου 20 μέρες το ψεύτικο δεντράκι στο Σύνταγμα για να κάνουμε όλοι μαζί ευτυχισμένα κ χαρούμενα Χριστούγεννα, έκοψε σε λίγες ώρες ,περίπου 50 υπεραιωνόβια δέντρα από τον πιο ταλαιπωρημένο k τσιμεντοποιημένο δήμο τις Αττικής (αν όχι του κόσμου όλου). Νίκη στο πράσινο k στο δίκαιο του κόσμου που έχει λαλήσει κ δεν ξέρει τι να κάνει (ή ξέρει μα δεν τολμάει;) . ΒΑΛΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΑ ΞΑΝΑΦΥΤΡΩΣΟΥΝ

I got You babe... again and again and again....

2009-02-03T03:39:00.011+02:00

Μιλώντας για ταινίες, ποιος μπορεί να ξεχάσει τον συγκλονιστικό Μπιλ Μάρει στην 'Hμέρα της Mαρμότας? Μια ταινία που επανέρχεται στην επικαιρότητα και ίσως ήρθε η ώρα να την ξαναδώ για πολλοστή φορά. Ο λόγος δεν είναι άλλος από την συμπλήρωση, χθες, 122 χρόνων από την πρώτη φορά που καταγράφηκε η συμπεριφορά μιας μαρμότας στο Πανξατόνι της Πενσυλβάνια ως στοιχείο πρόγνωσης του καιρού. Μια ερμηνεία που δύσκολα θα ξεχαστεί όπως δύσκολα ξεχνιέται και η Άντι Μακ Ντάουελ που αποτέλεσε έναν από τους πρώιμους κινηματογραφικούς μου έρωτες.

By the way, δυναμικό το νέο template, αλλά ωραία ήταν και η προηγούμενη πρασινάδα....

Εκτίμηση Κατάστασης

2009-02-02T02:54:00.005+02:00

Έχουν μαζευτεί αρκετά ενδιαφέροντα posts που αξίζει να παραμείνουν για λίγο στο προσκηνιο. Από την πλευρά μου δεν νομίζω να προσθέσω κάτι μέχρι το τέλος της εβδομάδας, οπότε και σκοπεύω να τελειώσω το δεύτερό μέρος του άρθρου μου. Μετά λύπης παρατήρησα και την μείωση των συνεργατών. Με αυτό το post θέλω μόνο να θέσω μερικά ερωτήματα που ίσως να δημιουργήσον βάση γα ευρύτερη συζήτηση. Δεν έχω πατήσει το πόδι μου στην Αθήνα από τον περασμένο Αύγουστο, και όσο και αν ενημερώνομαι κατά το δοκούν για τα τεκταινόμενα, είναι πρακτικά αδύνατο να έχω καλύτερη εικόνα από αυτόπτες μάρτυρες. Με δεδομένα λοιπόν τα γεγονότα του Δεκέμβρη, αναζητώ απόψεις στα επόμενα ερωτήματα:

1. Από τις 'ταραχές' του Δεκέμβρη απέμεινε 'κάτι' που να έχει αλλάξει την καθημερινότητα στην Αθήνα? Με την φαντασία μου εικάζω πως αυτο το 'κάτι' μπορεί να είναι από μια μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση του κόσμου για θεματα κοινωνικής ατζέντας μέχρι την δημιουργία ομάδων που θα ήθελαν να κεφαλοποιήσουν οσα συνέβησαν.

2. Δεν χρησιμποίησα τον όρο 'ταραχές' τυχαια! Ο πολύς κόσμος εξέλαβε τα γεγονότα του Δεκέμβρη ως ταραχές που θα πρέπει να ξεχαστούν ώστε να επιστρέψουμε στο πριν την 6η Δεκέμβρη status quo ή απέδωσαν έστω κάποιο δίκιο σε αυτή την νεανική και όχι μόνο έκρηξη?
Δεν αναζητώ φυσικά στατιστικά στοιχεία και απόλυτα τεκμηριωμένες απαντήσεις. Απλά την άποψη ανθρώπων που κινούνται σε ένα ευρύ περιβάλλον και συνομιλούν με συγγενείς, φίλους, συντρόφ0υς (ερωτικούς όχι πολιτικούς), και συναδέλφους. Η τρίτη ερώτηση είναι καθαρά υποκειμενική.

3. Αν υποθέσουμε ότι η βάση του αναβρασμού είναι τα προβλήματα της παιδείας, πιστεύετε ότι είναι θεμιτό το μακροπρόθεσμο κλεισιμο-κατάληψη σχολείων ή σχολών και τι πιστεύετε για την κατάργηση ή μη του πανεπιστημιακού ασύλου?

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΣΕΠ

2009-02-01T10:27:00.009+02:00

Άγνωστε μαθητή που κάθεσαι
σε τούτο το θρανίο
εδώ κι εγώ σπατάλησα
για τον ΑΣΕΠ ημέρες δύο
κι αν πάτωσα κι απέτυχα
πολύ δε με πειράζει
μα το 3ήμερο έχασα
κι αυτό έχω μαράζι
επιπροσθέτως μ'ενοχλεί
βαθιά με έχει θίξει
που η μπροστά μελαχρινή
ματιά δε μού'χει ρίξει
θα την πάρω να φύγουμε
σ'άλλη γη σ'άλλα μέρη
που είναι όλο 3ήμερα
κι ΑΣΕΠ κανείς δεν ξέρει

sTREET aRT 1

2009-01-31T19:38:00.006+02:00

Αυτό το post είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τα προηγούμενα αλλά σχετικό με την τέχνη κ με μια σχετικά καινούργια κ εντελώς παρεξηγημένη στην Ελλάδα μορφή τέχνης, την τέχνη του δρόμου ή επί το αγγλικότερο street art. Ελπίζω να το απολαύσετε κ εσείς όπως και εγώ κ εύχομαι να υπάρξουν κ άλλα post-προσθήκες κ από εσάς (από εμένα θα υπάρξουν σίγουρα) με άλλες εικόνες από Αθήνα, υπόλοιπη Ελλάδα αλλά κ εξωτερικό. Πραγματικά θα γούσταρα τρελά να δω κ άλλες πολλές κ καλές εικόνες από street art.

Υ.Γ. Έβαλα κ εικόνες από τις μέρες των επεισοδίων στην Αθήνα που τις τράβηξα μόνος μου με το κινητό μου...αν το σκεφτήτε, είναι κ αυτό μια μορφή τέχνης ;-)

Golden Boys?

2009-01-31T11:15:00.004+02:00

Έκανα λοιπόν κι εγώ την εμφάνιση μου... Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη από τους συναδέλφους bloggers μου για την καθυστερημένη μου αντίδραση σε αυτήν την ομολογουμένως πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία. Επί αυτού θα ήθελα να ευχαριστήσω τον deadrabbit για την δημιουργία του blog (είναι αλήθεια ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από καλές προθέσεις αλλά ελάχιστες καλές ενέργειες) και να κλείσω το μάτι στον φίλτατο Lost in Birmingham ο οποίος πίστευε, εν μέσω μιας φλεγάμενης μετα-Χριστουγεννιάτικης τηλεφωνικής συζήτησης, ότι εγώ ταιριάζω τόσο με τον χώρο τον bloggs όσο ο Καρατζαφέρης σε νοσταλγική πορεία του ΚΚ.

Ας ξεκινήσω λοιπόν με την δική μου παράθεση ιδεών. Θα προσπαθήσω να ακολουθήσω την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μερί ταινιών κάνοντας παράλληλα και μια σύνδεση με την τρέχουσα επικαιρότητα.

Τον τελευταίο καιρό εν μέσω οικονομικής κρίσης έχει γίνει προφανές ότι η παγκόσμια οικονομία και ιδιαίτερα το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι ένας ιστός που πραγματικά δεν γνωρίζει σύνορα και μας επηρρεάζει όλους, από το golden boy της Wall St μέχρι το 8χρονο Φιλιππινεζάκι στα sweatshops της NIKE στην Μανίλα. Στα πλαίσια αυτής της κρίσης έχει γίνει προφανές πως το τέρας της οικονομίας πρακτικά δεν μπορεί να ελεγχθεί από καμία κυβέρνηση ή πολιτική. Φαινομενικά ανεπτυγμένες χώρες με εύρωστες οικονομίες (βλέπε Ισλανδία και σε λίγο Ιρλανδία) παραπαίουν στα όρια του να μετατραπούν σε μικρές κοινωνίες τύπου MAD MAX όπου θα βγαίνουν τα πρότινος χρυσοπληρωμένα στελέχη με τις χατζάρες και νεκροκεφαλές στο δρόμο αναζητώντας "juice".

Ίσως τελικά η δομή της σύγχρονης κοινωνίας δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο είναι τα γαλάζια ή τα πράσινα παιδιά αυτά που την δεδομένη χρονική στιγμή περνάνε κάτω από το τραπέζι προσλήψεις σε νευραλγικά πόστα της τοπικής αυτοδιοίκησης της Κηφισιάς. Ίσως ολόκληρη η φλεγόμενη αντιπαράθεση μεταξύ "πολιτικών δογμάτων" είναι πλέον ένας ρομαντικός αναχρονισμός. Κατά την αποψή μου, από τη στιγμή που το αίμα της (παγκόσμιας) κοινωνίας είναι το χρήμα (ή μαλλον η διαχείριση των οφειλών του χρήματος), το κατά πόσο έχεις κολλήσει από πάνω μία σοσιαλιστική, αριστερή, δεξιά ή ο,τιδήποτε βιτρίνα απλώς δίνει τροφή για γραφικές κουβέντες στα καφένεια και τα ψαγμένα μπαράκια του Κεραμεικού. Η αλήθεια είναι ότι αυτοί που μας κυβερνουν είναι οι πολυεθνικές και τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Μια ενδιαφέρουσα αν και λίγο μακρυγορούμενη πηγή πληροφοριών είναι το Corporation (http://www.imdb.com/title/tt0379225/) του 2003. Ίσως τελικά ο κόσμος δεν απεχει πολύ από αυτόν του μέτριου κατά τ' άλλα Rollerball (http://www.imdb.com/title/tt0073631/) του 1975 όπου η νέα κρατική υπόσταση του πλανήτη είναι στην ουσία μεγάλα εταιρικά consortiums.

Άντε όμως και καταλαβαίνουμε ότι μας ταίζουν κουτόχορτο και στην ουσία βαράμε τα 15ωρα στη δουλεία για να παχαίνουν περισσότερο οι ήδη παχιές γάτες (συγχωρέστε μου την μετάφραση από τα αγγλικά)... Τί κάνουμε για αυτό? Ο deadrabbit έχει δείξει στο παρελθόν ότι κρατάει μόνιμα στην ντουλάπα ένα εφοδιασμένο καμινέτο για την στιγμή που θα γίνει το μπαμ και θα βγουν όλοι στους δρόμους για να στηρίξουν την "κοινωνία του παστίτσιου" (όσοι κατάλαβαν κατάλαβαν). Ο Nikopol δείχνει να πιστεύει πως ο κόσμος θα οδηγηθεί σε μια άναρχη κατάσταση η οποία λόγω της εκ φύσεως κοινωνικότητας του ανθρώπου θα καταλήξει σε μία φουτουριστική εκδοχή των πάλαι ποτέ πόλεων-κρατών (ίσως έχει διαβάσει υπερβολικά πολύ Bilal και δή την "Γιορτή των Αθανάτων").

Εγώ σε αυτήν την συζήτηση θα ήθελα να προτείνω την θέαση δύο internet ταινιων: Zeitgeist (http://www.imdb.com/title/tt1166827/) και Zeitgeist Addendum (http://www.imdb.com/title/tt1332128/). Ειδικά η δεύτερη πραγματεύεται στο 100% το θέμα που ανέπτυξα παραπάνω. Είναι διαθέσιμες στο http://www.zeitgeistmovie.com. Να σας προετοιμάσω πάντως πως η σκοπιά που υιοθετούν είναι πολύ μονόπλευρη και τα στοιχεία μερικές φορές ανακριβή. Επίσης, ειδικά η δεύτερη στο τέλος εκφυλλίζεται σε ένα promotional DVD του κινήματος... Πάντως θεωρώ πως μπορούν να ιντριγκάρουν τον θεατή και σίγουρα να τον κάνουν να σκεφτεί μερικές φορές και αρκετά σοβαρά.

Περιμένω με ανυπομονησία τα όποια σχόλια σας και ζητώ συγνώμη για το μέγεθος του πρώτου (!!) μου post.

Γνώση, Ημιμάθεια, και Αποπροσανατολισμός (1/3)

2009-01-31T07:38:00.005+02:00

Δεν είναι σπάνιο να θεωρούμε ότι έχουμε σφαιρική αντίληψη και γνώση για ένα θέμα, μη έχοντας εξαντλήσει τα περιθώρια της εμπειρικής αναζήτησης και της συστηματικής διερεύνησης της σχέσης αίτιων και αιτιατών που θα διευκολύνει την επεξεργασία και κατανόηση της συνολικής εικόνας. Ίσως μάλιστα η πεποίθηση ότι η αρχική γνώση είναι παγίως εδραιωμένη τόσο σε μας όσο και στον περιγυρό μας να αποτελεί το καλύτερο άλλοθι για να μην προσπαθήσουμε καν να δούμε λίγο πέρα από την μύτη μας.

Αυτό το φαινόμενο γίνεται πολύ έντονο όταν η πρόσβαση στην γνώση γίνεται αντικείμενο διαχείρισης από θεσμούς (π.χ το Σχολείο, η Εκκλησία και τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης) που στόχο δεν έχουν μόνο να προσφέρουν γνώση αλλά και να παράγουν μια δεδομένη γενιά μαθητών-πολιτών, πιστών, και medio-πληκτων που θα ερμημεύει γεγονότα και καταστάσεις βάσει μια δεδομένης και κοινά αποδεκτής αντίληψης. Το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί σήμερα πια να επιτευχθεί βασει την μετάδοσης απόλυτα ψευδών πληροφοριών καθώς οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξέρουν ότι μπορεί και να εκτεθούν ανεπανόρθωτα.

Αντίθετα, η καλύτερη τακτική είναι η διασπορά αποσπασματικών πληροφοριών ή ο έμμεσος υπερτονισμός συγκεκριμένων πληροφοριών με την ταυτόχρονη υποβάθμιση άλλων. Το Ελληνικό σχολείο και τα συγγραματά του μας αποκαλύπτουν ουκ ολίγα τέτοια παραδείγματα. Τράνέστερο φυσικά παράδειγμα εκείνο των καλοκάγαθων γενναίων Ελλήνων που το το 1821 με την βοήθεια του Θεού (!!!! και χωρίς 2-3 εμφυλίους, αφορισμούς ηρώων, και μια υποτέλεια σε τρία ξενόφερτα κόμματα και τους Νενέκους τους) κατατρόπωσαν την Τουρκιά. Επίσης πολλά ακούστηκαν στο παρελθόν για τον «Αλβανό αλητάκο» Οδυσσέα Τσενάι που είχε το θράσσος να πάρει την σημαία απο τους «γαμάω-καυλιάρηδες» Ελληναράδες απουσιολόγους, αλλά τίποτα δεν ακούγεται επί του παρόντος για τον αριστούχο φοιτητή Οδυσσέα Τσενάι, σήμερα πια στην ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.

Τα παραδείγματα της Ελλάδας είναι ναι μεν ενδεικτικά αλλά όχι αντιπροσωπευτικά του τι μπορεί να πετύχει η διασπορά αποσπασματικής γνώσης στην ευρεία μάζα που είτε δεν έχει τον χρόνο είτε την δυνατότητα αλλά πολλές φορές ακόμα και την όρεξη να επεκτείνει τους οριζοντές της. Η τεμπελιά άλλωστε έχει από πολλούς βαφτιστεί σε αναφαίρετο δικαίωμα στην προστασία του αέναου-μακάριου χαβαλέ. Το αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση παραμένει το ίδιο καθώς το αιτιατό εδώ αφορά τις επιπτώσεις από την διασπορά αποσπασματικής γνώσης. Αφορά κατ ουσίαν την εδραίωση της πεποίθησης ότι γνωρίζω κάτι πολύ καλά ενώ μπορεί να μην γνωρίζω ουσιαστικά ούτε το ένα δέκατο του θέματος. Αναρωτιέμαι τελικά αν μέσα από τέτοιες τακτικές ο στόχος είναι απλώς να ελέγχθούν τα άτομα και οι μάζες ή τελικά να εκλείψει κάθε ερέθισμα και επιθυμία διερεύνησης της εξέλιξης της ζωής? Ο έλεγχος της γνώσης μπορεί να αποβεί πιο αποτελεσματικός από τον έλεγχο με τα όπλα?

Απαντήσεις πιθανότατα έχουν δοθεί προ πολλού σε όλα αυτά. Δράττομαι όμως εδώ της ευκαιρίας να φέρω ένα πιο ευρύ παράδειγμα. Κάτι που έχω βιώσει μέσα από την επαφή μου με συμφοιτητές από κάθε γωνιά της γής και κυρίως με αφρικανούς με τους οποίους θεωρώ ότι έχω καλύτερη επικοινωνία, παρά την ιδιαίτερη διάλεκτο ορισμένων όπως οι Νιγηριανοί και το γεγονος ότι ο καλύτερος φίλος που έχω κάνει στην Αγγλία από το 2005 είναι Άγγλος–Ινδός 2ης γενιάς. Δύο από τα πιο κουλ άτομα που έχω γνωρίσει είναι ο περυσινός συγκατοικός μου από την Άκρα, πρωτεύουσα της Γκάνας, και ο φετινός μου συγκάτοικος από την Καμπάλα της Ουγκάντα. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές αυτός θα ξυπνήσει στο διπλανό δωμάτιο, θα βάλει τις έθνικ (για μένα) μουσικές του που είναι σαν το παλιό εναρκτήριο βουκολικό ηχητικό της ΕΡΤ, και μακάρι τουλάχιστον να μην αρχίσει να τραγουδάει γιατί μόνο μια ραψωδία φουλ μπινελικίστικου Ραπ από το δωματιό μου θα τον φέρει στα συγκαλά του.

Και με τον Ντέμπρα (Γκανέζος) και με τον Τζόσουα (Ουγκάντα) έχω συζητήσει για μια πλειάδα πολιτικο-ϊστορικών θεμάτων. Και οι δυο τους είχαν ενδιαφέρον για την Ελλάδα τόσο στην αρχαία ακμή της όσο και στην μετέπειτα πτώση της. Μετά και τα γεγονότα του Δεκέμβρη ο μεν Ντέμπρα με ρωτάει διαρκώς ακόμα και από την Γκάνα στο MSN πως τα έχουμε σκατώσει ετσι, ο δε Τζόσουα καταγγέλει ότι αν ξανασυγκρίνουμε την Ελλάδα με την Ουγκάντα σε ότι αφορά το επίπεδο ζωής θα μας πάει στο δικαστήριο της Χάγης. Και οι δυο χώρες έτσι και αλλιώς είναι υπερχρεωμένες σε όποιον δεν μιλάει Ουγκαντιανά και Ελληνικά και είναι πολλοί όλοι αυτοί παναθεμά τους. Επισης, το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει προλάβει να αφομοιώσει καλύτερα το μεταμοντέρνο αμερικανόφερτο lifestyle (με τσιφτεντελοτούρκικη essence για να μην ξεχνιόμαστε) δεν αποτελεί κατά τον Τζόσουα ισχυρό ηθκό πλεονέκτημα έναντι της Ουγκάντα. Γεια στο στόμα του θα πρόσθετα εγώ...

Πέρα όμως από την επισκόπηση της Ελληνικής και Βαλκανικής ιστορίας που τους έκανα (βασισμένη πάντοτε σε πηγές και με 15 τουλάχιστον χάρτες σε κάθε παρουσίαση), είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω αντίστοιχες δικές τους παρουσιάσεις για την ιστορία των χωρών τους και των ευρύτερων περιοχών της Δυτικής (Γκάνα) και Ανατολικής (Ουγκάντα) Αφρικής. Από τα πολλά και ενδιαφέροντα που αποκόμισα από αυτές τις παρουσιάσεις, σκοπεύω τις επόμενες μέρες να σας παρουσίασω πως έπεσε ένας μύθος που είχα στο μυαλό μου ως καλά εδραιωμένη γνώση (δεύτερο μέρος) και πως αυτός ο μύθος ίσως έμμεσα να συνδέεται και μέ ένα από τα πιο ωραία παραμυθάκια που μας καλούνε όλοι να υιοθετήσουμε εδώ και αρκετό καιρό (τρίτο μέρος)

Ή με λίγα λόγια πως η αποσπασματική γνώση και η ημιμάθεια μπορούν να διευκολύνουν το έργο όσων επιθυμούν τον αποπροσανατολισμό των μαζών. Δεν πρόκειται για μια νέα θεωρία συνωμοσίας πάντως....

ΤΙ ΛΕΝΕ ΜΕΤΑ ΤΟ SΕΧ!

2009-01-29T11:25:00.001+02:00

Τι λέει το κάθε ζώδιο μετά από το sex;

Κριός: Ωραία, πάμε πάλι από την αρχή...

Ταύρος: Πεινάω... πιάσε την πίτσα...

Δίδυμοι: Μήπως είδες πουθενά το τηλεκοντρόλ?

Καρκίνος: Πότε παντρευόμαστε;

Λέων: Καλά ε; Δεν παίζομαι...

Παρθένος: Πρέπει να πλύνω τα σεντόνια

Ζυγός: Μου άρεσε, αν σου άρεσε...

Σκορπιός: Έχω την αίσθηση πως πρέπει να σε "λύσω"...

Τοξότης: Μη με πάρεις τηλέφωνο, θα σε πάρω εγώ

Αιγόκερως: Α! Έχεις και πιστωτικές;

Υδροχόος: Τώρα ας το δοκιμάσουμε και χωρίς ρούχα

Ιχθύες: Πως είπαμε πως σε λένε;

BLADE RUNNER

2009-01-28T16:25:00.014+02:00

Συνεχίζοντας την κουβέντα γύρω από τον κινηματογράφο, χωρίς να γίνομαι μονότονος ελπίζω, θα ήθελα να αναφερθώ σε μια ιδιαιτέρως γνωστή έως και θρυλική ταινία, την οποία με μια πρόχειρη εκτίμηση υπολογίζω ότι πρέπει να έχω δει πάνω από 100 φορές σε ένα χρονικό διάστημα 15 χρόνων (από τότε που την είδα πρώτη φορά στην κρατική τηλεόραση). Η πρώτη γνωριμία με τη συγκεκριμένη μυθολογία έγινε μέσω του ξεφυλλίσματος (και όχι του διαβάσματος, ντροπή!) του βιβλίου του Phillip Κ. Dick με τίτλο : "Do Androids Dream of Electric Sheep" που ανήκε στον παιδικό μου φίλο Johnny Montana, φανατικό αναγνώστη του Αμερικάνου συγγραφέα. Αργότερα και χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει για χρόνια, είδα και την κινηματογραφική μεταφορά του παραπάνω βιβλίου επιστημονικής φαντασίας, με τίτλο "BLADE RUNNER". Η ταινία αυτή του 1982 (το έτος που πέθανε και ο P.Dick), σε σκηνοθεσία Ridley Scott (ALIEN 1, Kingdom of Heaven και αν είναι δυνατόν, Black Hawk down!) και με πρωταγωνιστές τους Harrison Ford, Rutger Hauer και Sean Young, παρουσίαζε στο σενάριο σημαντικές διαφορές (έως και μεταλλάξεις!) σε σχέση με το βιβλίο και όταν βγήκε στις αίθουσες, χαρακτηρίστηκε καλλιτεχνική αποτυχία και αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες της εποχής. Η εξήγηση για τις αρχικές αρνητικές κριτικές είναι ιδιαιτέρως απλή. Το "BLADE RUNNER" ήταν μια ταινία πολύ μπροστά από την εποχή της. Ίσως αυτό να αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η αναγνώριση η οποία προέκυψε μία τουλάχιστον 10ετία μετά την αρχική έξοδο, από κοινό αλλά κυρίως από κριτικούς, ήταν καθολική και συνοδευόταν από πλήθος αναλύσεων και συζητήσεων γύρω από το χώρο της επιστημονικής φαντασίας και του συγκεκριμένου σύμπαντος που δημιούργησε ο Phillip Dick.

Πώς θα μπορούσε όμως κάποιος να περιγράψει ή να χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη ταινία?
Δεν είναι ακριβώς μια κλασική ταινία επιστημονικής φαντασίας. Δεν είναι απλά ένα φιλμ νεο-νουάρ, ούτε ένα αστυνομικό θρίλερ. Ο χρόνος : Ένα σκοτεινό μέλλον, όχι τόσο μακρινό (2019). O τόπος : H μεγαλούπολη του Λος Άντζελες (θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε μητροπολιτικό κέντρο), αχανής, τεχνολογικά προηγμένη, μολυσμένη, απάνθρωπη αλλά συγχρόνως και πολυφυλετική, όπου βρέχει συνέχεια και δεν φαίνεται ποτέ το φως της ημέρας. Οι ήρωες : Κυνηγοί (Blade Runners) και κυνηγημένοι (Replicants), όμοιες μελαγχολικές φιγούρες, κινούνται ανάμεσα σε εγκαταλελειμένα κτίρια και τις κακόφημες αγορές του κέντρου της Chinatown, αναζητώντας απαντήσεις ουσιαστικά στα ίδια βασικά ερωτήματα που βασανίζουν όλους τους "ανθρώπους". Η αξία της ζωής, το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, οι σχέσεις ανάμεσα σε ετερόκλητα άτομα μέσα σε μια μια μελλοντική, εφιαλτική κοινωνία αστικής απομόνωσης, η καταστροφή και μόλυνση του περιβάλλοντος, η προοπτικές της τεχνολογίας, ο υπερπληθυσμός του πλανήτη, η μετανάστευση και η εξαθλίωση των αστικών πληθυσμών, είναι όλα αυτά έννοιες και δομικά στοιχεία του σχεδόν χαοτικού σύμπαντος που έστησε ο σκηνοθέτης πάνω στο αρχικό λογοτέχνημα.

Βέβαια, η συγκεκριμένη ταινία συνοδεύεται και από πλήθος "πιπεράτων" backstage ιστοριών. Οι αλλεπάλληλες αλλαγές στο σενάριο ακόμη και τις τελευταίες ημέρες των γυρισμάτων (γράφτηκε και ξαναγράφτηκε διαδοχικά από τρείς σεναριογράφους), οι απεργίες και οι κακές σχέσεις των Αμερικάνων τεχνικών/πληρωμάτων με τον Βρετανό (υπερόπτη ίσως) σκηνοθέτη, αλλά κυρίως οι συνεχείς επεμβάσεις και οι ομηρικοί καυγάδες που ακολούθησαν μεταξύ των παραγωγών και του σκηνοθέτη, είναι ένα μέρος μόνο από τον τεράστιο όγκο προβλημάτων που χαρακτήρισαν την πρώτη έξοδο στις αίθουσες. 'Ετσι, η συγκεκριμένη αρχική κόπια της ταινίας η οποία βγήκε στις αίθουσες, αποκηρύχθηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη λόγω των επεμβάσεων των παραγωγών που ήθελαν να κάνουν την ταινία πιο κατανοητή για το μέσο Αμερικανό (ωχ!) και εμπορική αλλά και από τον Harrison Ford, ο οποίος υποχρεώθηκε να κάνει και το περιβόητο voice over την τελευταία μέρα των γυρισμάτων. Ο Ridley Scott, πιστός στο αρχικό όραμά του, εξέδωσε σε διπλό DVD πριν από δύο χρόνια το Director's Cut, με κομμένες σκηνές της ταινίας από το αρχικό μοντάζ, αρκετά extra's, συντεντεύξεις των πρωταγωνιστών τότε και σήμερα, χωρίς το επεξηγηματικό/σπαστικό voice over και substantially changed (Johnny!!) finale.

Είναι περιττό να αναφέρουμε την επίδραση που είχε η συγκεκριμένη ταινία στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας όσον αφορά τον κινηματογράφο, τη λογοτεχία, το χώρο των κόμικς, αλλά και της ηλεκτρονικής μουσικής (ένα εξαιρετικό Soundtrack από τον Vangelis) και της τέχνης γενικότερα. Αξίζει να σημειωθεί πως από τις ιδιαιτέρως ρεαλιστικές μακέτες κτιρίων και σκηνικών της ταινίας (ξεχάστε τα σύγχρονα, μαζικά computer generated graphics), επηρεάστηκαν αρχιτεκτονικά ρεύματα των 80's και 90's (ιδιαίτερα όσον αφορά την αρχιτεκτονική και αισθητική εσωτερικών χώρων).

Όπως σωστά διατύπωσε ένας φίλος, αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη ταινία, μαζί με κάποιες ακόμα (2001 Οδύσσεια του Διαστήματος, τριλογία ALIENS, τριλογία Star Wars (των αρχικών), Predator 1 και 2, Total Recall, άντε και Terminator 1), δεν θα υπήρχε επιστημονική φαντασία στο cinema. Και τί θα κάναμε τότε??

Σας χαιρετώ με μία από τις τελευταίες ατάκες του Roy Batty, η οποία αποτελεί και προσωπική προσθήκη στο σενάριο του Ολλανδού co-προταγωνιστή :

"..all those monents will be lost,...like.......tears in rain.."

Ελπίζω να μην κούρασα πολύ.

Φιλιά

Solar Eclipse

2009-01-28T04:45:00.002+02:00

Η συζήτηση που άνοιξε στα δύο προηγούμενα ποστ για τις ταινίες της χρονιάς αξίζει να συνεχιστεί και είναι κρίμα που επί του παρόντος δεν μπορώ να συνεισφέρω με εποικοδομητικά σχόλια.

Απλώς σκέφτηκα πως θα ήταν ενδιαφέρον να μοιραστούμε μια εικόνα από την πρώτη φετινή έκλειψη ηλίου όπως έγινε ορατή στις 26/01 στον Ειρηνικό Ωκεανό (National Geographic). Μια ίσως διαφορετική εικόνα από τις τόσες "ευχάριστες" των τελευταίων ημερών σε όλα τα μέτωπα!

Σύντομα ελπίζω να επανέλθω και στην συζήτηση για τις ταινίες αφου μέσα στην επόμενη εβδομάδα θα δω τα Slumdog Millionaire, Milk, Valkyrie. Επίσης θα αναζητήσω και εναλλακτικές πηγές για τις άλλες δύο ταινίες που αναφέρθηκαν, και για τις οποίες δεν ντρέπομαι να παραδεχθώ πως ούτε καν τις ήξερα...

ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ

2009-01-27T13:01:00.001+02:00

Γεια σας παιδιά!Μετά από πρόσκληση του φιλαράκου Καλύβα, δράπομαι της ευκαιρίας να μοιραστώ σκέψεις και απόψεις μαζί σας, παρόλο που δεν σας έχω γνωρίσει ποτέ (τους υπόλοιπους συνεργάτες). Ελπίζω κάποια στιγμή να τα πούμε και από κοντά.

Κοίτα λοιπόν πως τα έφερε η ζωή και η Grego έγινε και Blogas.Ποιος θα το περίμενε αυτό από ένα παιδί που μέχρι σχετικά πρόσφατα είχε τουλάχιστον ιδιαίτερη σχέση με την τεχνολογία...(Χαχα!).

Όσον αφορά τις ταινίες που παίζονται αυτή την στιγμή, ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το Βαλς με τον Μπασίρ. Μια ταινία που αποτελεί ουσιαστικά την προσωπική ιστορία ενός Ισραηλινού στρατιώτη στα γεγονότα της σφαγής των Παλαιστινίων, στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Σάμπρα και Σατίλα στο Λίβανο πριν 20 χρόνια. Η ταινία, η οποία είναι animation (κινούμενα σχέδια με γρήγορο μοντάζ και ρεαλιστική σκηνοθετική ροή κανονικής ταινίας) , παρόλο που πραγματεύεται ένα ιδιαίτερα "βαρύ" και δύσκολο θέμα, πολιτικά και συναισθηματικά φορτισμένο, καταφέρνει να μην γίνει διδακτική, να μην σου εκβιάσει το συναίσθημα (και το κλάμα, το οποίο ομως δεν θα αποφύγετε στο τέλος!) και να παρουσιάσει τα γεγονότα με σχετική αληθοφάνεια. Σε συγκεκριμένα σημεία της ταινίας, υπάρχουν σκηνές οι οποίες σε συνδυασμό με την ιδιαιτέρως μελαγχολική μουσική, μπορούν να χαρακτηριστούν σχεδόν ποιητικές. Το συναίσθημα της αδικίας εκ μέρους των Παλαιστινίων που νιώθει κανείς στο τέλος, αλλά και του προβληματισμού για την κατάσταση στην συγκεκριμένη περιοχή, δεν διαφέρει από αυτά που νιώθουμε κάθε φορά που βλέπουμε ειδήσεις το τελευταίο διάστημα.

Τέλος, ας με συγχωρήσετε για την συχνά απαράδεκτη ορθογραφία, αλλά απλά δεν μπορώ να το αποφύγω, είναι στο αίμα μου.

Φιλιά

ΕΙΔΕ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ ?

2009-01-27T03:00:00.001+02:00

Ρε παιδιά,είδε κανείς από εσάς τον Μπέντζαμιν Μπάτον ? αν ναι,για πείτε γνώμη κ αν αξίζει να το πιστέψω ή όχι. Ρωτάω γιατί είναι η μοναδική ταινία που οι απόψεις διίστανται κ διαφέρουν τόσο πολύ.Από την μία ακούω για έπος,από την άλλη για χλιαρή κ βαρετή ροματζάδα.Αnyway, όποιος ξέρει ας πει κάτι μπας κ βγάλω άκρη...

Μια Νέα Αρχή

2009-01-26T17:50:00.000+02:00

Καλημέρα και από μένα. Είμαι ο φίλος από την Μ.Βρετανία που αναφέρει ο deadrabbit από κάτω. Ένταση εντοπίζει ο καθένας όπου θέλει να εντοπίσει. Η συζήτηση στην οποία προέκυψε το θέμα της δημιουργίας ενός μπλογκ δεν είχε καμία ένταση, τουλάχιστον μεταξύ του deadrabbit και εμου. Όμως από την στιγμή που έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων, οφείλω να παραδεχτώ ότι θα αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο οι μπηχτές μου εάν δεν υλοποιούσε την υποσχεσή του.

Ένα ακόμα μπλογκ λοιπόν???? Ποιο το νόημα? Πριν κανά δυο χρόνια ειχα το δικό μου μπλογκ και ενώ είχε πλάκα για αρκετά καιρό ξαφνικά κατέβασα τους διακόπτες και δεν ξανασχολήθηκα. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς αν και κάποιοι λόγοι περνάνε από το μυαλό μου. Η ιδέα να συνεισφέρω σε ένα ομαδικό μπλογκ συνεπάγεται μια αναζωογόνηση του ενδιαφεροντός που ελπίζω να λειτουργήσει σε βάθος χρόνου με την αμέριστη συμπαράσταση των υπολοίπων συντελεστών. Όπως επίσης εύχομαι και για τον εαυτό μου να περιορίσω τυχόν εξάρσεις που σε προσωπικά μπλογκ διαπιστώνονται πολύ συχνά.

Καλή αρχή σε όλους μας.,.

2009-01-26T04:02:00.000+02:00

Καλημέρα σε όλους.Αυτή είναι η πρώτη μέρα λειτουργίας του blog αυτού κ ελπίζω να γίνει μια καλή συντροφιά κ ένας ευχάριστος τ(ρ)όπος για να σπαταλήσει κάποιος λίγο από τον έτσι κ αλλιώς λίγο ελεύθερο πια χρόνο του. Την δημιουργία αυτού του blog άλλωστε την είχα υποσχεθεί πάνω στην ένταση μιας συζήτησης σε έναν φίλου από την Μ. Βρετανία,οπότε απλά το έκανα για να μην ακούω τις σπόντες του,που είμαι σίγουρος ότι με την πάροδο του χρόνου θα αυξάνονταν...Συμπέρασμα απλό κ φανερό:μην οδηγείσαι σε συζητήσεις που καταλήγουν σε ένταση,μπορεί να το μετανοιώσεις.Τέλος.ελπίζω το blog αυτό να γίνει αρκετά πολύπλευρο κ ζωντανό κ θα χαιρόμουν πραγματικά όλοι αυτοί που θα ρίξουν έστω κ ένα ένα βλέφαρο εδώ,να βρουν κάτι να πούνε που να αξίζει.Άλλωστε το όνομα του blog 'μπήκε' για να τους προκαλέσει...Hasta la victoria siempre